Εδώ και τρεις δεκαετίες, το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας έχει πάψει να είναι απλώς μια μεγάλη πολιτιστική διοργάνωση. Είναι ένα σημείο συνάντησης για ανθρώπους που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η τέχνη μπορεί ακόμη να μετακινήσει κάτι μέσα σου, ακόμη και σε εποχές που όλα μοιάζουν ασταθή. Από τις 17 έως τις 26 Ιουλίου, το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας επιστρέφει με καλλιτεχνική διευθύντρια για δεύτερη χρονιά την Τζένη Αργυρίου και ένα πρόγραμμα που μοιάζει να κοιτάζει ευθέως την εποχή που ζούμε: μια εποχή αστάθειας, κόπωσης και συνεχών μεταβάσεων. Ο φετινός άξονας του Φεστιβάλ περιστρέφεται γύρω από το σώμα ως πεδίο αντίστασης, ευαλωτότητας και μεταμόρφωσης. Σώματα που πέφτουν και ξανασηκώνονται. Σώματα που αναζητούν νέα γλώσσα όταν οι παλιές μοιάζουν ανεπαρκείς. Σώματα που επιμένουν να κινούνται ακόμη κι όταν όλα γύρω τους μοιάζουν να παγώνουν.
Το πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης φέρνει στην Καλαμάτα 24 δημιουργούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό, συνθέτοντας ένα πολυφωνικό μωσαϊκό σύγχρονου χορού. Δώδεκα καλλιτέχνες προέρχονται από την ελληνική σκηνή και δώδεκα από χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Σλοβενία, η Πορτογαλία, η Σουηδία και η Βραζιλία. Πέντε από αυτούς παρουσιάζουν για πρώτη φορά έργο τους στην Ελλάδα, στοιχείο που δείχνει ότι το Φεστιβάλ εξακολουθεί να λειτουργεί σαν ανοιχτό παράθυρο προς τις πιο ζωντανές διεθνείς τάσεις της χορογραφίας.
Η έναρξη θα γίνει με τον Yoann Bourgeois και το εμβληματικό “He Who Falls”, μια παράσταση που έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και μοιάζει σχεδόν να αψηφά τη βαρύτητα. Ανάμεσα στις πιο αναμενόμενες παρουσίες βρίσκεται και η Marlene Monteiro Freitas, μία από τις πιο εκρηκτικές και απρόβλεπτες μορφές του ευρωπαϊκού χορού σήμερα, αλλά και ο Jefta van Dinther με έργο εμπνευσμένο από τη γλώσσα των κωφών. Στο πρόγραμμα ξεχωρίζει επίσης η ανερχόμενη Γαλλίδα χορογράφος Leïla Ka, που έχει ήδη συνεργαστεί με τη Beyoncé και την τελετή απονομής των Βραβείων César, φέρνοντας στη σκηνή μια χορογραφική γραφή ωμή, σωματική και βαθιά σύγχρονη.
Το ενδιαφέρον, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα ονόματα. Η φετινή διοργάνωση μοιάζει αποφασισμένη να ανοίξει περισσότερο το Φεστιβάλ προς την ίδια την κοινωνία της πόλης. Για πρώτη φορά ενεργοποιείται ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαία Μεσσήνη μέσα από μια παράσταση που στο τέλος θα μετατρέψει το κοινό σε μέρος της εμπειρίας, καλώντας το να χορέψει. Δεν είναι μια συμβολική κίνηση. Είναι σχεδόν μια δήλωση για το πού θέλει να κατευθυνθεί το Φεστιβάλ τα επόμενα χρόνια: λιγότερο ως κλειστό καλλιτεχνικό γεγονός και περισσότερο ως ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μαζί με την πόλη.
Παράλληλα, συνεχίζονται δράσεις που πέρυσι έδωσαν νέα ενέργεια στη διοργάνωση, όπως το Dancing on Screen, οι Συναντήσεις εκτός Σκηνής και οι παραστάσεις σε δημόσιους χώρους της Καλαμάτας και άλλων πόλεων της Πελοποννήσου. Την ίδια στιγμή, η νέα πρωτοβουλία φιλοξενίας καλλιτεχνών μέσω residency προγραμμάτων δείχνει ότι το Φεστιβάλ δεν αρκείται πλέον μόνο στην παρουσίαση έργων αλλά θέλει να συμμετέχει ενεργά στην παραγωγή νέας καλλιτεχνικής σκέψης.
Η αυλαία θα πέσει με το Μπαλέτο της Εθνική Λυρική Σκηνή και το νέο έργο του Γιώργου Κουμεντάκη «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι», βασισμένο σε ποιήματα του Κωνσταντίνος Π. Καβάφης. Ένα φινάλε που μοιάζει να ενώνει τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα με κάτι βαθιά ελληνικό και διαχρονικό: τη φωνή, τον αμανέ, την ποίηση και τη μνήμη.
Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας σήμερα. Δεν προσπαθεί απλώς να παρουσιάσει παραστάσεις υψηλού επιπέδου. Προσπαθεί να αποδείξει ότι ο χορός εξακολουθεί να είναι ένας τρόπος να καταλάβεις τον κόσμο όταν οι λέξεις αρχίζουν να μην αρκούν.
