Δεν έχουμε θεματολογία. Έχουμε περιέργεια.

Δεν δημιουργήσαμε το Black Book για να προσθέσουμε ακόμη ένα site στον σωρό. Υπήρχαν ήδη αρκετά. Περισσότερες ειδήσεις απ’ όσες μπορεί να διαβάσει άνθρωπος, περισσότερες γνώμες απ’ όσες ζήτησε ποτέ κανείς και ένας ατελείωτος ψηφιακός διάδρομος όπου όλοι τρέχουν να προλάβουν κάτι που σε έξι ώρες δεν θα θυμάται κανείς. Δεν μας ενδιέφερε ιδιαίτερα αυτός ο αγώνας. Μας ενδιέφερε περισσότερο το παράξενο πράγμα στην άκρη του δρόμου, το βιβλίο που αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις κάτι, ο αθλητής που αποκαλύπτει περισσότερα για την κοινωνία από μια πολιτική ομιλία, μια θεατρική παράσταση, ένα τραγούδι, μια φωτογραφία, ένα sneaker, μια ληστεία μουσείου, ένας επιστήμονας που λέει κάτι που δεν χωράει εύκολα σε τίτλο. Οτιδήποτε μας κάνει να σταματήσουμε και να πούμε: περίμενε λίγο, εδώ υπάρχει ιστορία.

Γι’ αυτό στο Black Book ο Ρεμπράντ μπορεί να βρεθεί δίπλα στη Euroleague, η Βιρτζίνια Γουλφ δίπλα στην τεχνητή νοημοσύνη και ένα ζευγάρι παπούτσια δίπλα στην πολιτική. Δεν βλέπουμε κανένα πρόβλημα σε αυτό. Ο πραγματικός κόσμος δεν έχει menu κατηγοριών. Έχει πράγματα που συμβαίνουν και ανθρώπους που προσπαθούν να καταλάβουν τι στο διάολο σημαίνουν. Ζούμε σε μια εποχή που παράγει περισσότερο περιεχόμενο απ’ όσο μπορεί να καταναλώσει. Τώρα μπορεί να το παράγει και χωρίς ανθρώπους. Δισεκατομμύρια λέξεις, εικόνες, posts, videos και απόψεις περνούν καθημερινά μπροστά από τα μάτια μας ζητώντας το ίδιο πράγμα: προσοχή. Εμείς προτιμάμε να είμαστε λίγο πιο δύσκολοι.

Δεν δημοσιεύουμε κάτι επειδή υπάρχει. Δεν εντυπωσιαζόμαστε επειδή έγινε viral και δεν πιστεύουμε ότι η επικαιρότητα έχει αυτομάτως δίκιο επειδή φωνάζει πιο δυνατά. Κρατάμε σημειώσεις για όσα μας ενόχλησαν, για όσα μας ενθουσίασαν, για όσα δεν καταλάβαμε με την πρώτη και για εκείνη τη λεπτομέρεια που όλοι προσπέρασαν επειδή βιάζονταν να πάνε στην επόμενη ιστορία.

Αυτό είναι το Black Book.

Ένα μαύρο σημειωματάριο ανοιχτό πάνω στο τραπέζι, όπου γράφουμε μόνο όσα δεν θέλουμε να ξεχάσουμε.