Η Black Friday στην Ελλάδα είναι ένα βαρόμετρο ψυχολογίας που δείχνει μια αλήθεια πιο αγνή και πιο σκληρή από οποιοδήποτε δελτίο ειδήσεων. Είμαστε ένας λαός που διψά για εκπτώσεις στη ζωή του, επειδή δεν παίρνει καμία από εκεί που πρέπει. Τι αγοράζουμε; Ό,τι μας κάνει να ξεχάσουμε ότι η πραγματικότητα έχει γίνει premium και non-refundable. Γιατί πες μου, ποιος άλλος λαός τρέχει να προλάβει μια έκπτωση -30% σε μια τηλεόραση, ενώ έχει δεχτεί αυξήσεις 300% στην καθημερινή του ανασφάλεια;
Αγοράζουμε gadgets για να νιώσουμε μοντέρνοι, όταν μένουμε πολιτικά στο ίδιο λειτουργικό σύστημα από το 1990. Αγοράζουμε ακουστικά για να ακούμε καλύτερα τη μουσική μας, επειδή δεν έχουμε αντοχή να ακούμε πια τις ειδήσεις. Αγοράζουμε παρηγοριά σε δόσεις, ενώ η ακρίβεια μας χρεώνει τοκογλυφικά τη ζωή. Κι όσο γεμίζουν τα καλάθια μας, τόσο αδειάζει η αυτοεκτίμηση μιας κοινωνίας που δέχεται τα πάντα χωρίς διαμαρτυρία, φτάνει να της δώσουν ένα -15% παραπάνω σε αγορές πάνω από € 150.
Μια κοινωνία που ζητάει εκπτώσεις στα λάθος πράγματα: στους μισθούς, στα όνειρα, στις απαιτήσεις της από την εξουσία. Όλα -50%. Εκτός από την ίδια την εξουσία, που δεν ρίχνει τίποτα. Ούτε τιμές, ούτε αλαζονεία, ούτε ευθύνες.
Η Black Friday είναι μια πικρή υπενθύμιση ότι ο Έλληνας θα μπει στη μάχη για μια τηλεόραση με 40 ευρώ λιγότερα, αλλά όχι για το ότι πληρώνει 400 ευρώ περισσότερα στα βασικά του. Θα κάνει ουρά για μία μέρα εκπτώσεων, αλλά όχι για μια ζωή δικαιοσύνης. Θα γυαλίσουν τα μάτια του μπροστά σε μια προσφορά, αλλά θολώνουν μπροστά στη μόνιμη πολιτική ακρίβεια που τον συνθλίβει.
Και κάπου εκεί, μέσα στην υπερμεγέθη τηλεόραση που αγοράσαμε για «να δούμε μπάλα σαν άνθρωποι», καθρεφτίζεται η αλήθεια που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί. Δεν γεμίζουμε το κενό με εκπτώσεις, απλώς μας έχουν εκπαιδεύσει να αγαπάμε το κενό. Όταν μια κοινωνία παύει να απαιτεί, τότε παύει να λειτουργεί ως κοινωνία. Λειτουργεί ως κατανάλωση. Αγοράζει υποκατάστατα για να νιώσει ζωντανή.
Η Ελλάδα του 2025 δεν κάνει Black Friday. Κάνει Black Reality. Μια μέρα όπου προσποιούμαστε πως κάτι αλλάζει, ώστε να αντέχουμε το γεγονός ότι τίποτα δεν αλλάζει. Κι όσο οι τιμές πέφτουν για 24 ώρες, η πολιτική ακρίβεια μένει στα ύψη σταθερά, αμετακίνητα, χωρίς ίχνος προσφοράς. Γιατί σε αυτή τη χώρα, όλα μπαίνουν σε έκπτωση. Εκτός από αυτούς που πρέπει.
Η Μαύρη Γραμμή γράφεται κάθε πρωί. Μια σκέψη την ώρα που ο κόσμος ξυπνά ή ξανακοιμάται.
