Ξύπνησα με τον ήχο της βροχής. Όχι ρομαντικής, όχι κινηματογραφικής. Βροχής που σου αποκαλύπτει την Αθήνα. Κάθε φορά που πέφτει μια καταιγίδα, η πόλη γίνεται καθρέφτης, όχι του ουρανού, αλλά των υποδομών της. Και αυτών που τις διαχειρίζονται. Και τότε συνειδητοποιείς ότι η Αθήνα δεν είναι πόλη. Η Αθήνα πλημμυρίζει. Κι αυτό δεν είναι είδηση. Είναι επανάληψη. Η ίδια σκηνή. Οι ίδιες γειτονιές. Η ίδια αγωνία. Στη Μάνδρα το 2017 η λάσπη έγραψε 24 νεκρούς. Όχι από το φαινόμενο, αλλά από σχεδιασμένη αμέλεια. Και τι αλλάξαμε μετά; Συνεχίζουμε να χτίζουμε πάνω σε ρέματα, πάνω σε λάθη, πάνω σε αναμνήσεις καταστροφών. Ό,τι η φύση χρειάζεται να αναπνεύσει, η πόλη το τσιμεντώνει. Με υπογραφές, με κορδέλες, με πανηγυράκια. Μέχρι την επόμενη καταιγίδα. Το βλέπουμε τώρα με την κακοκαιρία Βύρων, όχι ο φιλέλληνας, ο άλλος, ο «Byron» που μας χτυπάει με νερό στο πρόσωπο. Νέα Πέραμος, Μάνδρα, Αττική. Κλειστοί δρόμοι.
Είμαστε μια πόλη που έχει 112 για να στέλνει οδηγίες αλλά όχι αποχετεύσεις της προκοπής. Μια πόλη που μετράει τα χιλιοστά βροχής αλλά όχι τις ευθύνες. Θέλεις χάρτες; Υπάρχουν. Δυτικό Λεκανοπέδιο, Πειραιάς, παράκτιες ζώνες, ζωγραφισμένες με κατακόκκινη γραφή: Υψηλή πλημμυρική επικινδυνότητα. Και τι κάναμε εκεί; Ανοικοδόμηση πάνω σε ρέματα, υποβάθμιση αποχετευτικών, μηχανογραφημένα φρεάτια, αλλαγές χρήσεων γης χωρίς υποδομές.
Η πόλη ζητάει απαντήσεις. Ζητάει λογοδοσία. Κι εμείς δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα
ότι «έτσι είναι η Αθήνα». Το μέλλον δεν θα μας περιμένει να στρώσουμε τα πάντα. Θα έρθει με νερό, με κλίμα που αλλάζει, με νέες απειλές που δεν χωράνε σε παλιά σχέδια. Και τότε, η ερώτηση θα γίνει σκληρότερη: Όταν το επόμενο κύμα χτυπήσει, θα έχουμε μια πόλη που προστατεύει τους ανθρώπους της ή μια πόλη που τους αφήνει να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους;
Αυτό δεν είναι άρθρο καταστροφολογίας. Είναι κάλεσμα σε σοβαρότητα. Γιατί το μέλλον θα πέσει πάνω μας. Όχι με ειδοποίηση ψηφιακή, αλλά με λάσπη μέχρι το στήθος. Και θα ψάχνουμε ποιος φταίει, ενώ τον βλέπουμε κάθε μέρα στον καθρέφτη και στο ψηφοδέλτιο. Η πόλη μας δεν χάνεται από την κακοκαιρία. Χάνεται από την κακοδιοίκηση. Από την κακοτεχνία. Από την κακοπληρωμένη συνείδηση. Η Αθήνα, η Ελλάδα, δεν χρειάζεται να «αντιμετωπίσει» το μέλλον. Το μέλλον την έχει ήδη αντιμετωπίσει, και την βρήκε εκτός σχεδίου, τοποθετημένη εκεί που θα έπρεπε να κυλάει ποτάμι.
Κι εμείς;
Σαν μαλάκες, προσπαθούμε να μην πνιγούμε στις δικές μας ευκολίες.
Η Μαύρη Γραμμή γράφεται κάθε πρωί. Μια σκέψη την ώρα που ο κόσμος ξυπνά ή ξανακοιμάται.
