Ίσως να αισθάνεσαι πως η χαρά φέτος δεν σου «βγαίνει». Κι αν σου βγαίνει, ίσως νιώθεις τύψεις. Δεν είσαι ο μόνος. Το 2025 υπήρξε αδυσώπητο. Μια χρονιά γεμάτη πληγές για τον κόσμο, τη χώρα κι ολόκληρες κοινότητες που χτυπήθηκαν από καταστροφές, βία, μίσος, ακρίβεια, απώλειες. Φωτιές που κατάπιαν περιουσίες, οικογένειες διχασμένες, κοινωνικές ομάδες που στοχοποιήθηκαν, άνθρωποι που είδαν το επάγγελμά τους να εξαφανίζεται από τη μια μέρα στην άλλη. Ακόμη κι οι πιο αισιόδοξοι λύγισαν. Και μέσα σε αυτό το τοπίο, κάπου ψιθυρίζει μια ερώτηση: «Είναι σωστό να χαίρομαι;»
Ένα φίλος μου είπε πρόσφατα: «Ο κόσμος καίγεται. Δεν είναι ώρα για χαρές. Είναι ώρα για δράση». Τον καταλαβαίνω. Αλλά αν δεν αφήσουμε χώρο για στιγμές που γεμίζουν ξανά το ποτήρι μας, μένουμε άδειοι και άχρηστοι για οποιαδήποτε δράση Η ψυχολογία ορίζει τη χαρά ως ένα κύμα αγαλλίασης που γεννιέται από την αίσθηση ότι, έστω στιγμιαία, νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας και τον κόσμο. Δεν είναι ένα επιφανειακό χαμόγελο. Συνδέεται με μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, δημιουργικότητα, ικανότητα να αντέχουμε. Και το σημαντικότερο: δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το τι συμβαίνει γύρω μας.
Είναι μια συνειδητή επιλογή. Μια πράξη. Μπορούμε να πονάμε και να χαμογελάμε. Μπορούμε να θρηνούμε και να τρώμε με τους δικούς μας στο γιορτινό τραπέζι. Μπορούμε να φοβόμαστε για το αύριο και να τραγουδάμε σε μια συναυλία στο σκοτάδι. Η χαρά δεν ακυρώνει τον πόνο απλώς του δίνει ανάσες.
Και κάπου εδώ κρύβεται μια μικρή επανάσταση. Η άρνηση να παραδώσουμε τη χαρά μας σε όσους κερδίζουν από το άγχος μας. Το να επιτρέπουμε στη χαρά να συμβεί, ακόμη και μέσα στο χάος, είναι απελευθέρωση. Πώς, όμως, βρίσκεις χαρά όταν όλα μοιάζουν βαριά;
Με μικρές σπίθες. Όχι θεαματικές αλλαγές. Μικρές στιγμές που μας «πιάνουν» απροετοίμαστους. Μια βόλτα, ένα τραγούδι που λατρεύεις, ένα τηλεφώνημα με φίλο που πάντα σε κάνει να γελάς, ένα ζεστό μπάνιο, μια παλιά φωτογραφία που θυμίζει ότι κάποτε όλα ήταν λίγο πιο ανάλαφρα. Glimmers τα λένε, μικρά στιγμιαία φλας χαράς που ενεργοποιούν την επιθυμία για ζωή. Η κοινότητα μπορεί να είναι επίσης μια τεράστια πηγή χαράς. Το ίδιο και η προσφορά. Το να θυμασαι πως δεν είσαι ο μόνος/η στο βάρος σου.
Για κάποιους, η χαρά βρίσκεται στη προσευχή, στην προσμονή του φωτός που ανοίγει δρόμο μέσα στο σκοτάδι. Όπως υπενθυμίζει η παράδοση των Χριστουγέννων, και δεν έχει σημασία αν είσαι θρησκευόμενος ή όχι, η χαρά συχνά γεννιέται σε μια φάτνη, όχι σε ένα παλάτι. Στην πιο δύσκολη στιγμή, όχι στην πιο εύκολη. Το κλάμα μπορεί να κρατήσει όλη τη νύχτα, αλλά η χαρά έρχεται το πρωί. Δεν είναι βεβαιότητα. Είναι μια υπόσχεση που αξίζει να κρατάμε. Όσο κι αν νυχτώνει, πάντα κάπου περιμένει μια καινούργια αυγή. Κι αυτή η προσδοκία, από μόνη της, είναι μια μορφή χαράς.
