Κάθε πρωί, η Αθήνα υποδέχεται τους οδηγούς της με μια στρεβλή, βίαιη χορογραφία αναρτήσεων και νεύρων. Η άσφαλτος, αυτό το λεπτό στρώμα υπόσχεσης πολιτισμού, έχει γίνει ένα μεταμοντέρνο σφαγείο από λακκούβες, πρόχειρα μπαλώματα και αντάρτικες τομές έργων. Οι δρόμοι της Αθήνας, λογικά σύμβολα ανάπτυξης, έχουν γίνει η μεγαλύτερη συλλογή λακουβών στην Ευρώπη. Άσφαλτος που θυμίζει παλιά βινύλια: γεμάτη γρατζουνιές, άλματα, κοψίματα. Δεν είναι δρόμοι αυτοί. Είναι βιογραφίες αποτυχίας τσιμενταρισμένες με προχειρότητα. Η Αθήνα δεν είναι πρωτεύουσα. Είναι μια μεγάλη παρεξήγηση με άσφαλτο στο ρόλο του θύματος. Το κράτος, η πολιτεία υπόσχονται “smart city”, την ώρα που το αυτοκίνητό σου δίνει όρκο αιώνιας πίστης στον μηχανικό.
Και όλα αυτά στο όνομα του ψηφιακού μέλλοντος. Της οπτικής ίνας, της gigabit σωτηρίας, της νέας Ελλάδας που, λένε, θα βγει από τη λάσπη και θα συνδεθεί με την Ευρώπη. Σκάβουμε την πόλη για να την εκσυγχρονίσουμε, και μετά την παρατάμε να αιμορραγεί. Προχειρότητα με επιδότηση. Μια Ελλάδα upgraded στον παραλογισμό. Οι εργολάβοι σαν μυστικιστικό τάγμα του χάους, έρχονται, σκάβουν, εξαφανίζονται. Και πίσω αφήνουν έναν αστικό κρατήρα μετά τον επόμενο. Η άσφαλτος βουλιάζει. Η υπομονή τελειώνει. Η γελοιότητα, όχι. Σουρεαλισμός; Ο Σαλβαντόρ Νταλί θα ένιωθε ερασιτέχνης εδώ. Τι να σου κάνει ένα λιωμένο ρολόι όταν έχεις λιωμένες ασφαλτοστρώσεις, χρονικά loop εργολαβιών που δεν τελειώνουν ποτέ,
οδοστρώματα που στάζουν σουρεαλισμό από τα πλευρά;
Αν ο Νταλί είχε μεγαλώσει στη Μεσογείων, το ρολόι του θα έπεφτε μέσα στη λακκούβα και θα εξαφανιζόταν στη διάσταση όπου πάνε όλα τα λεφτά των δημόσιων έργων. Και μετά, σαν να μην έφτανε το χάος,
έρχονται οι κάμερες με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Αναρωτιέμαι λοιπόν κι εσύ μαζί μου, αυτή η ΑΙ που βλέπει τα πάντα, θα καταγράψει και τις κακοτεχνίες; θα επιβάλει πρόστιμα στους εργολάβους; Ή μήπως οι λακκούβες σ’ αυτή τη χώρα έχουν ασυλία; Η AI μπαίνει τελικά για να κυνηγήσει εσένα. Τον προδότη που τόλμησε να κάνει απότομη αλλαγή λωρίδας για να μην πάρει την ανάρτηση ή το ζαντολάστιχο στο χέρι. Τον αλήτη που πάει να επιβιώσει. Ζούμε στην ψηφιακή πρωτεύουσα της προχειρότητας. Αυτόματες καταγραφές, αναλογικές κακοτεχνίες. Ό,τι πιο ελληνικό.
Και η πολιτική ηγεσία; Σε πανηγυρίζει στις κάμερες ενώ από κάτω παλεύεις για τη ζωή σου σε μια πόλη που κάνει ναρκαλιευτή κάθε οδηγό. Κάθε λακκούβα είναι ψήφος δυσπιστίας. Κάθε κακοτεχνία είναι υπογραφή ενοχής. Κάθε πρόστιμο είναι προσβολή που σου λέει: φταις εσύ που τολμάς να οδηγείς εδώ.
Αθήνα. Η πόλη όπου ο σουρεαλισμός έγινε πολιτική απόφαση, εργολαβικό μυστήριο, καθημερινό σπορ επιβίωσης. Και κάπου στο βάθος, ο Νταλί γελάει με μουστάκι-κεραυνό και ψιθυρίζει: “Δεν το ζωγράφισα εγώ αυτό. Το ψήφισαν.”
Η Μαύρη Γραμμή γράφεται κάθε πρωί. Μια σκέψη την ώρα που ο κόσμος ξυπνά ή ξανακοιμάται.
