Υπάρχουν σειρές που βλέπονται. Υπάρχουν σειρές που σχολιάζονται. Και υπάρχει και η περίπτωση της σειράς «Σέρρες». Μια σειρά που θα έπρεπε να διδάσκεται, από το γυμνάσιο μέχρι τα ΚΑΠΗ, από τις σχολές δημοσιογραφίας μέχρι τα σεμινάρια «ηγεσίας» των μεγάλων εταιρειών, που μιλούν για συμπερίληψη αλλά δεν ξέρουν πώς μοιάζει. Οι «Σέρρες» δεν είναι προοδευτική διακήρυξη. Δεν είναι woke φυλλάδιο. Δεν είναι ούτε καν «σειρά για τη διαφορετικότητα», όπως βιάστηκαν να τη στριμώξουν όσοι χρειάζονται ταμπέλες για να κοιμούνται ήσυχοι. Οι «Σέρρες» είναι κάτι πιο επικίνδυνο: είναι μια σειρά για το πώς λειτουργεί στ’ αλήθεια η ελληνική κοινωνία όταν κλείσουν οι κάμερες, οι πόρτες και τα στόματα.
Ο Γιώργος Καπουτζίδης έκανε κάτι που το ελληνικό κράτος, το εκπαιδευτικό σύστημα και η τηλεόραση αποφεύγουν δεκαετίες. Μίλησε για την αγάπη χωρίς να την εξωραΐσει, για τη διαφορετικότητα χωρίς να τη φετιχοποιήσει, για την οικογένεια χωρίς να τη μυθοποιήσει. Κυρίως μίλησε για τη σύγκρουση όχι τη θεατρική, αλλά την καθημερινή, τη μικρή, τη ντροπιαστική. Αυτή που δεν ανεβαίνει στο Instagram.
Οι “Σέρρες” δεν ζητούν αποδοχή. Ζητούν ωριμότητα.
Κι αυτό είναι πιο σπάνιο.
Αν οι «Σέρρες» διδάσκονταν στα σχολεία, θα υπήρχαν γονείς στα κάγκελα και διευθυντές με κρίση πανικού. Όχι επειδή «προκαλούν». Αλλά επειδή δεν χαϊδεύουν. Αν οι «Σέρρες» ήταν μάθημα στο σχολείο, τα παιδιά δεν θα μάθαιναν τι να λένε. Θα μάθαιναν πώς να ακούν. Θα μάθαιναν ότι η αποδοχή δεν έρχεται με χειροκρότημα αλλά με σιωπή που αντέχει, H αγάπη δεν είναι σύνθημα αλλά καθημερινή τριβή, και ο πόνος δεν έχει ιδεολογία, έχει πρόσωπο.
Αν διδάσκονταν στους ενήλικες, θα έπεφταν εξετάσεις ωριμότητας και θα κοβόταν η μισή χώρα. Γιατί η σειρά δεν χαρίζεται σε κανέναν. Οι «Σέρρες» δεν είναι για τους «δεν έχω πρόβλημα με αυτά». Είναι για τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι έχεις, απλώς δεν το είχες παραδεχτεί.
Η πραγματική σκηνή-σοκ δεν ήταν μέσα στη σειρά. Είναι μετά. Η πραγματική απόδειξη της αξίας των «Σερρών» δεν είναι τα βραβεία ή οι κριτικές. Είναι το πόσο γρήγορα εξαφανίστηκαν από τη δημόσια συζήτηση. Καμία σοβαρή κουβέντα στα σχολεία. Καμία θεσμική αγκαλιά. Καμία διάθεση να πούμε το αυτονόητο. Ότι μια τηλεοπτική σειρά έκανε δουλειά πολιτισμού που δεν έκανε η εκπαίδευση, η τηλεόραση και το κράτος μαζί. Γιατί οι «Σέρρες» δεν βολεύουν. Δεν προσφέρονται για πάνελ. Δεν χωράνε σε «δύο απόψεις». Δεν έχουν καρικατούρες για να νιώσουμε όλοι καλύτεροι. Έχουν ανθρώπους. Κι αυτό είναι πάντα το πιο άβολο υλικό. Αν αυτή η χώρα είχε στοιχειώδη αυτογνωσία, οι «Σέρρες» θα ήταν υποχρεωτική ύλη. Όχι για να μάθουμε τι είναι σωστό, αλλά για να μάθουμε πόσο δύσκολο είναι να είσαι άνθρωπος χωρίς να κρύβεσαι.
Αλλά η Ελλάδα δεν φοβάται το λάθος. Φοβάται την ειλικρίνεια. Οι «Σέρρες» δεν ζητούν αποδοχή. Ζητούν αντοχή. Κι αυτό είναι το μόνο μάθημα που δεν τολμάμε να διδάξουμε. Αν οι «Σέρρες» διδάσκονταν στα σχολεία, θα είχαμε λιγότερους άριστους και περισσότερους ανθρώπους.
Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς δεν διδάσκονται.
Η Μαύρη Γραμμή γράφεται κάθε πρωί. Μια σκέψη την ώρα που ο κόσμος ξυπνά ή ξανακοιμάται.
