Η Αντιγόνη Σταυροπούλου είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης, του μεταπτυχιακού προγράμματος Ειδικής και Ενιαίας Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κύπρου, του Τρίτου Στούντιο Συγγραφής Θεατρικού Έργου του Εθνικού Θεάτρου και της Σχολής Εξειδίκευσης Θεατρικής Γραφής του Θεάτρου Πορεία. Εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο, ως συντονίστρια σε ομάδες γραφής και θεάτρου για παιδιά, για εφήβους και για ενήλικες και ως δασκάλα παράλληλης στήριξης σε δημοτικό σχολείο. Έργα της υπάρχουν ελεύθερα προς ανάγνωση στο διαδίκτυο. Ασχολείται ενεργά με τον εθελοντισμό. Από το 2018 αναπτύσσει με την ομάδα της μία νέα καλλιτεχνική μέθοδο, αυτή του Θεάτρου της Πραγματικότητας, την οποία εξελίσσει τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε εκπαιδευτικό επίπεδο. Είναι συνιδρύτρια της Καλλιτεχνικής Συμμορίας Ντουέντε.
Τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε;
Λίγο πριν την πρεμιέρα της Κουκούλας, είδα το Metropolis, αυτή την ταινία του γερμανικού εξπρεσιονισμού, την ασπρόμαυρη και τη βουβή, που μου είπε όσα δεν λέγονται. Αντιλήφθηκα διαφορετικά την ηρωίδα μου, την κάθε μεταμόρφωσή της, την κάθε πτυχή της σχέσης με τους συμπαίκτες μου και είδα το έργο και τη σκηνοθετική προσέγγισή του με νέα μάτια, ορθάνοιχτα πια.
Ποιο βιβλίο έχεις στο κομοδίνο σου;
Στο κομοδίνο μου έχω συνήθως βιβλία που μελετώ για τα έργα της Ντουέντε. Τώρα, υπάρχει δίπλα στο κρεβάτι μου από την εποχή της Βαν -μια εποχή που δεν τελειώνει θες δε θες- το βιβλίο της Joy Sorman «Στην τρέλα» και γι’ αυτά που θα ‘ρθουν, ο «Λύκος της Στέπας» του Hermann Hesse.
Τι θα έκανες αν δεν ήσουν …
Αν δεν ήμουν, θα φαινόμουν.
Περίγραψε μια στιγμή ευτυχίας
Καλοκαίρι στα Καμένα Βούρλα, μετά από μια βόλτα στα Λιχαδονήσια, με γεμάτο το στομάχι γεμιστά και ντοματοσαλάτα, με παίρνει ο ύπνος στην κούνια. Στον ουρανό φεγγάρι νυχάκι κι αστέρια. Ήχος από θάλασσα, αέρα και γάβγισμα.
Τι φοβάσαι πιο πολύ;
Φοβάμαι τους ανθρώπους που πιστεύουν πως ο κόσμος δεν αλλάζει. Πιο πολύ φοβάμαι μην τους μοιάσω.
Πότε λες ψέματα;
Ψέματα λέω σ’ εμένα, κάποια βράδια που δεν έρχεται ο ύπνος κι έχω στερέψει από ιδέες για αντιπερισπασμό, όταν δεν με εμπνέει τίποτα να γράψω ή να ζωγραφίσω, όταν ξεχνώ πως η πραγματικότητα μπορεί να είναι ένα αληθινά ωραίο παραμύθι.
Αν θα μπορούσες ν’ αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου, τι θα ήταν;
Αν μπορούσα, θα σταματούσα να διαβάζω τα βιβλία ξεκινώντας απ’ το τέλος και ν’ αγωνιώ για το αποτέλεσμα. Θα ήθελα να απολαμβάνω το ταξίδι χωρίς να μετράω τον χρόνο για να φτάσω. Να είναι οκ να είναι άλλος ο προορισμός απ’ αυτόν που φανταζόμουν.
Ποια είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;
Η χειρότερη μορφή δυστυχίας -για εμένα- είναι να πιστεύεις πως μπορείς να βρεις την ευτυχία κόβοντας αυτά που λύνονται.
Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;
Θα ήθελα να ζω στην εποχή που δεν θα υπάρχει κανένα περίσσιο παιδί. Στην εποχή που οι άνθρωποι θα ζουν και θα πεθαίνουν όπως θέλουν. Σε μια εποχή που θα είμαστε δεδομένοι ο ένας για τον άλλον, που δεν θα υπάρχει κάποιος να κερδίζει και να χάνει. Σ’ αυτή την εποχή που δεν θα το φοβόμαστε το κύμα, που δεν θα κυβερνά το χρήμα, που τίποτα δεν θα ‘ναι κρίμα, που δεν θα υπάρχει θύτης, ούτε θύμα και δεν θα κόβουμε, μόνο θα λύνουμε, απλά, με μία ρίμα ή με δύο, με όσες θες ή με καμία. Με υπομονή. Τότε τα παράθυρα θα έχουν θέα μέσα και θα είμαστε ελεύθεροι και ασφαλείς μαζί.
Ποιο είναι το motto σου;
Στη θεατρική ομάδα ερασιτεχνών που με συντροφεύει τα τελευταία χρόνια, στους Τσαλακωμένους, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια σχέση όπου όλα θα είναι διάφανα και που θα είμαστε απλά καλά μαζί με μια κοινή ανάσα. Εκεί, το motto είναι δυο λέξεις μικρές στην όψη και λίγο μεγαλύτερες στο νόημα. Ό,τι θες. Μέχρι να φτάσουμε να αντέχουμε: όσο θέλουμε να το ακούμε απ’ τους άλλους, να θέλουμε κι εμείς να τους το λέμε.
Αγαπημένος προορισμός;
Σε ένα ψαροχώρι στη Ζανζιβάρη, στο Κιζιμκάζι, το σχολείο “Seeds of light” του Cr Hope Foundation.
Το μεγαλύτερο ελάττωμά σου;
Το άγχος.
Αν είχες μπροστά σου τον θεό τί θα του έλεγες;
Θα του ζητούσα να σταματήσει τις σφαγές. Να μπορούν να παίζουν τα παιδιά ελεύθερα. Και θα πρότεινα έναν τόπο να μπορούν να συναντιούνται οι ζωντανοί με τους νεκρούς, αν και όποτε το θέλουν.
Αγαπημένη βόλτα στην πόλη
Βόλτα με το ποδήλατο στο Πασαλιμάνι, από λίγο πριν δύσει ο ήλιος, ως τη στιγμή που ανάβουν τα φώτα του δρόμου. Παρέα μ’ ένα σκυλάκι χωρίς λουρί ή μ’ έναν άνθρωπο χωρίς αλυσίδα.
Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;
Μέχρι το τέλος Ιανουαρίου θα είμαστε στη σκηνή του Πλύφα, με τη Χριστίνα Κοροβίλα και τον Γιάννη Μεταξά, στο έργο “Κουκούλα” του Θανάση Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία της Αθηνάς Παππά. Επιπλέον, η Βαν συνεχίζει το ταξίδι της μ’ ένα σκαμνί στο χέρι και με νέους τρόπους αντιπερισπασμού, σε ένα sit down tragedy, με πρώτο προορισμό την Κυριακή 30 Νομεμβρίου το Black Diamond του Ιάκωβου Μυλωνά. Παράλληλα, με τη Ντουέντε και τον Νικόλα Ανδρουλάκη συνεχίζουμε τα ταξίδια του Ηλίθιου του Ντοστογιέφκι στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, ενώ ετοιμάζουμε τα επόμενα έργα μας, με τη μέθοδο του θεάτρου της πραγματικότητας.
INFO
ΠΛΥΦΑ
Κάθε Τετάρτη στις 21:00
Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/plyfa-i-koukoula/?lang=el
