Πριν το streaming, πριν τα playlists, πριν τα social, υπήρχε ένα πράγμα που μπορούσε να κάνει ή να καταστρέψει μια καριέρα: το MTV. Στα ‘80s, ένα τραγούδι με το σωστό βίντεο μπορούσε να στείλει μια μπάντα από τα κλαμπ των πόλεων στα στάδια. Αυτές δεν είναι ιστορίες one-hit wonders. Είναι ιστορίες για ένα τραγούδι που δεν άλλαξε απλώς την πορεία τους, αλλά ξαναέγραψε την ιστορία τους. Τα ‘80s δεν ήταν η εποχή των «εύκολων» επιτυχιών. Ήταν η εποχή όπου ένα τραγούδι μπορούσε να επανεκκινήσει ολόκληρη καριέρα αν έβρισκε το σωστό timing, το σωστό μέσο, το σωστό κοινό. Όχι θαύμα. Στρατηγική, συγκυρία και λίγο χάος.
Men at Work
Οι Men at Work δεν έμοιαζαν με κανέναν άλλον. Φλάουτο, σαξόφωνο, κοφτές κιθάρες και η νευρωτική φωνή του Colin Hay ένας ήχος παράξενος, σχεδόν «εκτός εποχής». Στην Αυστραλία είχαν ήδη χτίσει όνομα με ασταμάτητο touring, αλλά στις ΗΠΑ αρχικά πέρασαν απαρατήρητοι. Η αμερικανική έκδοση του Business as Usual κυκλοφόρησε σχεδόν… πειραματικά. Και μετά μπήκε στη μέση το MTV. Το χαμηλού budget βίντεο του “Who Can It Be Now?” άρχισε να παίζει ξανά και ξανά, παρακάμπτοντας το ραδιόφωνο. Το τραγούδι δεν χτύπησε απλώς κορυφή — άνοιξε τον δρόμο για μια αλυσίδα επιτυχιών (“Down Under”, “Overkill”), μετατρέποντας μια «παράξενη» μπάντα σε παγκόσμιο φαινόμενο. Ένα τραγούδι, ένα κανάλι, μια καριέρα σε turbo mode.
Heart
Οι Heart είχαν ήδη γράψει κλασικά τραγούδια στα ‘70s. Όμως στις αρχές των ‘80s, το είδος τους έμοιαζε παρωχημένο και η μπάντα είχε χαθεί από το προσκήνιο. Η επιστροφή τους δεν ήρθε με πείσμα, αλλά με μεταμόρφωση. Το “What About Love?” δεν ήταν καν δικό τους τραγούδι αρχικά. Ήταν, όμως, το τέλειο όχημα για τη νέα τους ταυτότητα: μεγαλύτερη παραγωγή, synths, power ballads, ραδιόφωνο. Το κομμάτι άνοιξε την πόρτα για μια δεύτερη καριέρα γεμάτη επιτυχίες (“These Dreams”, “Alone”), αποδεικνύοντας ότι στα ‘80s η προσαρμογή δεν ήταν προδοσία, ήταν επιβίωση.
Starship
Η ιστορία των Starship είναι μάθημα ροκ εξέλιξης ή ροκ αποδόμησης, αναλόγως πώς το βλέπεις.
Από τους ψυχεδελικούς Jefferson Airplane, στους πιο γήινους Jefferson Starship, και τελικά στο απόλυτο pop προϊόν των ‘80s. Το “We Built This City” ήταν αμφιλεγόμενο ήδη από τη μέρα που κυκλοφόρησε, υπερπαραγωγή, αυτοαναφορικό, σχεδόν καρικατούρα. Και όμως έγινε No.1. Ακολούθησαν κι άλλα, με αποκορύφωμα το “Nothing’s Gonna Stop Us Now”, και η μπάντα γνώρισε εμπορική επιτυχία που ποτέ δεν είχε στις προηγούμενες «καλλιτεχνικές» της φάσεις. Στα ‘80s, η αισθητική άλλαζε και όποιος προσαρμοζόταν, κέρδιζε.
The Cure
Οι The Cure δεν χρειάζονταν σωτηρία. Χρειάζονταν γέφυρα. Για χρόνια ήταν ήρωες του post-punk και του gothic underground, με πιστό κοινό αλλά περιορισμένη απήχηση στην αμερικανική mainstream αγορά. Το “Just Like Heaven” λειτούργησε σαν μαγικό κόλπο: ποπ χωρίς να προδώσει τη μελαγχολία, ρομαντικό χωρίς να χάσει βάθος. Δεν σάρωσε αμέσως τα charts, αλλά άλλαξε την εικόνα τους. Λίγο αργότερα, το “Love Song” έφτασε σχεδόν στην κορυφή, και οι Cure έγιναν αυτό που σπάνια πετυχαίνει μια μπάντα: ταυτόχρονα cult και καθολικά αγαπητή.
Grateful Dead
Οι Grateful Dead δεν κυνηγούσαν singles. Δεν τα χρειάζονταν. Μέχρι που τα ‘80s τούς είχαν κατατάξει στο ράφι της «παλιάς δόξας», μακριά από τη νεανική κουλτούρα. Το “Touch of Grey”, με το αλλόκοτο, αυτοσαρκαστικό βίντεο στο MTV, έκανε κάτι απίθανο. Σύστησε μια μπάντα 20 χρόνων σε μια νέα γενιά.
Για πρώτη φορά, οι Dead μπήκαν στο Top 10. Όχι γιατί άλλαξαν ήχο, αλλά γιατί άλλαξαν πλατφόρμα.
Και ξαφνικά, οι Deadheads απέκτησαν διάδοχους.
