Στην ιστορία του επαγγελματικού τένις υπάρχουν στιγμές που δεν καταγράφονται μόνο για το τελικό σκορ, αλλά για το πώς αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο για όσους πρωταγωνιστούν. Η 15η Ιανουαρίου 1981 είναι μία από αυτές. Εκείνη τη μέρα, μέσα στο κατάμεστο Madison Square Garden, ο Μπιόρν Μποργκ, ο πιο ψύχραιμος πρωταθλητής της εποχής του, παραβίασε για πρώτη και μοναδική φορά την αυτοκυριαρχία του.. Έδειξε εκνευρισμό, διαμαρτυρήθηκε, τιμωρήθηκε με ποινή πόντων και, για λίγα λεπτά, έμοιαζε περισσότερο με τον Τζον ΜάκΕνρο παρά με τον μύθο των πέντε συνεχόμενων τίτλων στο Wimbledon.
Το τουρνουά ήταν ήδη φορτισμένο. Το Masters του 1980 —που τότε διεξαγόταν τον Ιανουάριο του ’81— είχε ξεκινήσει με δύο απρόσμενες συντριβές. Ο ΜάκΕνρο είχε χάσει χωρίς αντίσταση από τον Κλουρκ, και ο Μποργκ είχε υποστείι συντριπτική ήττα από τον Τζιν Μέιερ. Στο δεύτερο ματς της φάσης των ομίλων, οι δύο κορυφαίοι βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο. Η ήττα για οποιονδήποτε από τους δύο θα ισοδυναμούσε με αποκλεισμό. Η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο play-off περισσότερο παρά προκριματικό γύρο.
Ο Μποργκ πήρε το πρώτο σετ, αλλά στο δεύτερο εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια.. Στο τάι μπρέικ, ένα χτύπημα του Σουηδού που δόθηκε άουτ από τον διαιτητή, ενώ ο επόπτης το είχε κρίνει μέσα, πυροδότησε μια απρόσμενη αντίδραση. Ο Μποργκ πλησίασε την καρέκλα, ζήτησε εξηγήσεις, δεν ικανοποιήθηκε από τις απαντήσεις και αρνήθηκε να συνεχίσει το παιχνίδι. Για έναν παίκτη που είχε χτίσει καριέρα στην απόλυτη συναισθηματική αυτοκυριαρχία, η εικόνα ήταν σχεδόν σουρεαλιστική.
Ο διαιτητής έδωσε προειδοποίηση. Ο Μποργκ έμεινε ακίνητος. Ακολούθησε ποινή πόντου. Ο Μποργκ και πάλι αμετακίνητος. Μια δεύτερη ποινή πόντου έκανε το σκορ 6-3 υπέρ του ΜακΕνρο. Ο Σουηδός επέστρεψε στη baseline μόνο όταν πλέον το σετ είχε ουσιαστικά χαθεί. Ο ΜάκΕνρο, ο οποίος συνήθως ήταν πρωταγωνιστής τέτοιων επεισοδίων, ομολόγησε μετά τον αγώνα ότι ένιωσε αμήχανα: «Σχεδόν δεν ήθελα να πάρω τους πόντους», είπε χαρακτηριστικά.
Το τρίτο σετ ξεκίνησε με νέα αμφισβήτηση, αυτή τη φορά σε άουτ που στέρησε από τον Μποργκ έναν άσο. Ο ΜακΕνρο έκανε τότε κάτι απρόσμενο. Στο δεύτερο σερβίς του Μποργκ, ο ΜάκΕνροε επέστρεψε το σερβίς στην εξέδρα, σαν ένδειξη fair play. Και τότε συνέβη το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας. Ο Μποργκ σταθεροποίησε ξανά τον εαυτό του. Απορρόφησε την ένταση, έκλεισε τον διακόπτη, και βρήκε τον παλιό του ρυθμό. Το ματς οδηγήθηκε σε ακόμη ένα τάι μπρέικ και ο Σουηδός πήρε τη νίκη 7-6, εξασφαλίζοντας την πρόκριση.
Το εντυπωσιακό δεν ήταν μόνο ότι νίκησε. Ήταν ότι διαχειρίστηκε μια συναισθηματική κρίση που δεν είχε προηγούμενο στην καριέρα του και κατάφερε να την αφήσει πίσω του μέσα σε πραγματικό χρόνο, μπροστά σε σχεδόν 20.000 θεατές. Όταν αργότερα σχολίασε την κατάσταση, παραδέχτηκε ότι αυτό ήταν το μοναδικό ματς στη ζωή του όπου τιμωρήθηκε: «Ήθελα απλώς μια απάντηση. Δεν την πήρα. Και ξέφυγα για πρώτη και τελευταία φορά».
Λίγες ημέρες αργότερα, κατέκτησε το Masters κερδίζοντας τον Ιβάν Λεντλ στον τελικό με τρόπο σχεδόν ψυχρό. Λίγους μήνες μετά, πρόσθεσε το έκτο Roland Garros στην τροπαιοθήκη του. Όμως ο κόπος, κυρίως ο ψυχικός, είχε αρχίσει να συσσωρεύεται. Η πίεση του επαγγελματικού τένις, οι συνεχείς προσδοκίες, η εμμονή στην τελειότητα και η όλο και αυξανόμενη παρουσία του ΜάκΕνρο στο προσκήνιο οδήγησαν τον Μποργκ σε μια απόφαση που τότε φάνηκε αδιανόητη. Αποχώρησε στα 26 του, με 11 Grand Slams και 64 τίτλους, αφήνοντας πίσω του μια από τις πιο επιδραστικές, αλλά και τις πιο σύντομες, καριέρες στο τένις.
Η μέρα του Ιανουαρίου του 1981 έμεινε στην ιστορία όχι επειδή ο Μποργκ έχασε την ψυχραιμία του, αλλά επειδή έδειξε ότι κάτω από τον πάγο υπήρχε ένας άνθρωπος εξίσου ευάλωτος στις αδικίες, την πίεση και τη συναισθηματική υπερφόρτιση. Κι αν κάτι αποτυπώνει το μέγεθος του μύθου του, είναι ότι σε μια καριέρα γεμάτη ρεκόρ και ανεπανάληπτες επιδόσεις, αυτό το μοναδικό ξέσπασμα παραμένει ακόμη και σήμερα αντικείμενο ανάλυσης. Όχι για το λάθος, αλλά για τον τρόπο που την αντιμετώπισε.
