Υπάρχει μια στιγμή στην ιστορία της πολυτέλειας όπου τα αντικείμενα έπαψαν να αφηγούνται ιστορίες και άρχισαν απλώς να δηλώνουν παρουσία. Λογότυπα, κλίμακα, θόρυβος. Σήμερα, σε μια κουλτούρα υπερπαραγωγής και επιτάχυνσης, το ερώτημα δεν είναι πια τι μπορούμε να αποκτήσουμε, αλλά τι αξίζει να κρατήσουμε. Σε αυτό το αθόρυβο ερώτημα μοιάζει να απαντά η νέα συλλογή Icons Minaudières της Bulgari. Η Bulgari είναι ένας οίκος που χτίστηκε πάνω στη δύναμη του συμβόλου. Το Serpenti, τα ρωμαϊκά μοτίβα, η έμφαση στο χρώμα και στη γλυπτική φόρμα δεν ήταν ποτέ απλώς αισθητικές επιλογές· ήταν τρόποι να ενσωματωθεί η μνήμη στην ύλη. Με τη συλλογή αυτή, υπό τη δημιουργική διεύθυνση της Mary Katrantzou, η μνήμη αυτή συμπυκνώνεται — όχι σε κόσμημα, αλλά σε κάτι πιο αμφίσημο: ένα αντικείμενο που μπορεί να κρατηθεί, αλλά όχι να εξηγηθεί πλήρως.
Οι minaudières θυμίζουν εκείνα τα μικρά κουτιά των cabinets of curiosities της Αναγέννησης. Δεν ήταν χρηστικά αντικείμενα. Ήταν φορείς θαυμασμού, απορίας, προσωπικής αφήγησης. Κάθε συλλέκτης τα οργάνωνε με βάση τη δική του εσωτερική λογική, όχι για να επιδείξει πλούτο, αλλά για να χαρτογραφήσει τον κόσμο όπως τον καταλάβαινε. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει εδώ. Οι Icons Minaudières δεν προσφέρονται για καθημερινή χρήση με τον τρόπο που προσφέρεται μια τσάντα. Είναι αντικείμενα συγκέντρωσης. Η επιφάνειά τους — σμάλτο, pavé, ημιπολύτιμοι λίθοι — δεν λειτουργεί ως διακόσμηση, αλλά ως στρώμα νοήματος. Το βλέμμα δεν «γλιστρά». Στέκεται.
Η Katrantzou, περισσότερο επιμελήτρια παρά σχεδιάστρια σε αυτή τη συλλογή, φαίνεται να γνωρίζει ότι η σύγχρονη πολυτέλεια δεν έχει ανάγκη από νέα σύμβολα, αλλά από μια νέα ανάγνωση των παλιών. Αντί να προσθέτει, αφαιρεί. Αντί να μεγεθύνει, μικραίνει. Η κλίμακα γίνεται στάση. Για την παρουσίαση της συλλογής, η Bulgari ανέθεσε στον Ethan James Green να φωτογραφίσει πέντε γυναίκες με τις minaudières τους. Η ηθοποιός Isabella Rossellini, το μοντέλο Linda Evangelista, η ηθοποιός Kim Ji-won, η συγγραφέας Chimamanda Ngozi Adichie και η αρχιτέκτονας Sumayya Vally δεν εμφανίζονται εδώ ως πρόσωπα, αλλά ως φορείς διαφορετικών μορφών επιρροής, από την τέχνη και τη σκέψη έως τη γραφή και τον χώρο. Μαζί, μετατοπίζουν τη minaudière από το πεδίο του αξεσουάρ σε εκείνο της διάρκειας. Ένα αντικείμενο που χωρά ιδέες, ιστορίες και αξίες, και μας συνοδεύει πολύ πέρα από τη στιγμή που κλείνει η πόρτα του σπιτιού.
Η επιλογή της Isabella Rossellini ως κεντρικής μορφής του λανσαρίσματος λειτουργεί ως ήσυχο σχόλιο πάνω στον χρόνο. Η Rossellini δεν ανήκει στο παρόν της μόδας ανήκει στη διάρκεια του πολιτισμού. Η παρουσία της μετατοπίζει το βλέμμα από το αντικείμενο στο νόημα. Δεν είναι αντικείμενα για να συνοδεύσουν μια εμφάνιση, αλλά για να συνοδεύσουν μια ζωή.
Εξίσου εύγλωττη είναι και η απόφαση η συλλογή να διατίθεται σε μόλις 11 boutiques παγκοσμίως. Όχι ως επίδειξη αποκλειστικότητας, αλλά ως υπενθύμιση ότι κάποια αντικείμενα δεν χρειάζεται να κυκλοφορούν ευρέως για να υπάρχουν. Η αξία τους βρίσκεται στη σχέση που αναπτύσσεται μαζί τους, όχι στην ορατότητά τους. Στο τέλος, οι Icons Minaudières δεν προσπαθούν να απαντήσουν στο τι είναι η πολυτέλεια σήμερα. Προτείνουν κάτι πιο διακριτικό: μια επιστροφή στην ιδέα του αντικειμένου ως φορέα μνήμης, ταυτότητας και σιωπής.
Σε έναν κόσμο που μας ζητά διαρκώς να κουβαλάμε περισσότερα, αυτά τα μικρά κουτιά μοιάζουν να λένε το αντίθετο. Να κουβαλάμε λιγότερα. Αλλά να σημαίνουν περισσότερα.
