Υπήρχαν τελικοί, βάθρα, μεγάλες νίκες και ακόμα μεγαλύτερες προσδοκίες. Υπήρχε όμως και μια σταθερή εξαίρεση. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Για την εθνική ομάδα πόλο των ανδρών, η διοργάνωση που επί δεκαετίες έμοιαζε με αόρατο ταβάνι. Στο Βελιγράδι, αυτό το ταβάνι έσπασε. Μετά από 22 συμμετοχές, δύο τέταρτες θέσεις και μια μακρά σειρά του «παραλίγο», η Ελλάδα ανέβηκε επιτέλους στο ευρωπαϊκό βάθρο. Το χάλκινο μετάλλιο, μετά το εμφατικό 12-5 επί της Ιταλίας στον μικρό τελικό της Belgrade Arena, δεν είναι απλώς μια διάκριση. Είναι μια ιστορική εκκρεμότητα που έκλεισε.
Ένα ματς χωρίς αμφιβολίες
Οι μικροί τελικοί συχνά κρύβουν παγίδες. Ομάδες πληγωμένες από τον ημιτελικό, ψυχολογικά εύθραυστες, παίζουν περισσότερο με το βάρος της απογοήτευσης παρά με καθαρό μυαλό. Η εθνική ομάδα έκανε ακριβώς το αντίθετο. Από το πρώτο σπριντ έδειξε ότι δεν υπήρχε χώρος για δεύτερες σκέψεις. Σε έξι λεπτά αγώνα, το σκορ ήταν ήδη 4-0. Άμυνα με απόλυτη συγκέντρωση, γρήγορες επιστροφές, σωστές βοήθειες και ένας Κωνσταντίνος Ζερδεβάς σε ρόλο απόλυτου εγγυητή κάτω από τα δοκάρια. Ακόμη και όταν η Ιταλία μείωσε με πέναλτι, η εικόνα δεν άλλαξε. Το πρώτο οκτάλεπτο έκλεισε στο 4-1, με την Ελλάδα να έχει ήδη επιβάλει τον ρυθμό της.
Η άμυνα ως ταυτότητα
Η μεγάλη διαφορά σε σχέση με τον χαμένο ημιτελικό απέναντι στην Ουγγαρία ήταν ξεκάθαρη: η άμυνα. Εκεί όπου η εθνική «λύγισε» μία μέρα νωρίτερα, αυτή τη φορά κυριάρχησε. Παρά τις αποβολές στη δεύτερη περίοδο, οι διεθνείς κράτησαν την Ιταλία σε 0/7 στον παίκτη παραπάνω, πριν δεχθούν γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα του ημιχρόνου. Στο μεταξύ, το σκορ είχε ήδη φτάσει στο 7-1. Το ματς είχε ουσιαστικά κριθεί. Οι «σετεμπέλο» ολοκλήρωσαν τον αγώνα με 3/17 στον παραπάνω, στατιστικό που αποτυπώνει με ακρίβεια την ελληνική αμυντική υπεροχή. Από εκεί και πέρα, η διαχείριση ήταν υποδειγματική. Χωρίς βιασύνη, χωρίς ρίσκο, με απόλυτο έλεγχο μέχρι το τελικό 12-5.
Βλάχος: «Πανηγυρίζαμε τις άμυνες»
Ο Θοδωρής Βλάχος δεν είναι προπονητής των μεγάλων δηλώσεων. Η ικανοποίησή του, όμως, ήταν εμφανής.
«Πήραμε επιτέλους ένα μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα», δήλωσε μετά τον αγώνα, συμπυκνώνοντας όλη τη σημασία της στιγμής. Στάθηκε στην αντίδραση μετά τον ημιτελικό, αλλά και στη νοοτροπία της ομάδας: «Δεν αφήσαμε περιθώριο στην Ιταλία να μπει στο παιχνίδι. Πανηγυρίζαμε περισσότερο για τις άμυνες που βγάλαμε, παρά για τα γκολ». Ίσως αυτή η φράση να είναι και το καλύτερο πορτρέτο αυτής της εθνικής.
Κάκαρης, MVP και καθρέφτης νοοτροπίας
Ο Κώστας Κάκαρης, MVP του μικρού τελικού, μίλησε με τη γλώσσα των αποδυτηρίων και όχι των τίτλων.
«Σκυλιάσαμε», είπε χωρίς περιστροφές. Και ήταν ακριβώς αυτό που είδαμε στο νερό. Ένταση, πείσμα, άρνηση στο εύκολο γκολ. Ο διεθνής φουνταριστός δεν έκρυψε ότι ο στόχος παραμένει υψηλότερος:
«Ήρθαμε για το χρυσό. Μόνο την κορυφή σκεφτόμαστε. Αυτό το μετάλλιο όμως μας δίνει δύναμη για τη συνέχεια».
Το τέλος μιας αναμονής, όχι το τέλος της διαδρομής
Στον τελικό, η Σερβία επιβεβαίωσε την κυριαρχία της, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο μπροστά σε περίπου 15.000 θεατές και συνεχίζοντας την παράδοση της στο Βελιγράδι. Για την Ελλάδα, όμως, το πραγματικό στοίχημα είχε ήδη κερδηθεί. Το χάλκινο μετάλλιο δεν αλλάζει την αυτοεικόνα αυτής της ομάδας. Την επιβεβαιώνει. Δεν είναι κορύφωση. Είναι βάση. Η πρώτη «κατάρα» έσπασε. Η δεύτερη, η κορυφή, παραμένει ορατή και, πλέον, ρεαλιστική.
