Το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου δεν είναι απλώς ένας τόπος. Είναι μια συνθήκη. Ένας χώρος όπου κάθε καλοκαίρι δοκιμάζεται όχι η αντοχή του αρχαίου δράματος, αλλά η αντοχή μας απέναντί του. Εκεί όπου οι λέξεις έχουν ήδη ειπωθεί, οι ιστορίες έχουν ήδη τελειώσει κι όμως επιστρέφουν επίμονες, σαν κάτι που δεν λύθηκε ποτέ. Το πρόγραμμα της Επιδαύρου για το καλοκαίρι του 2026 μοιάζει να έχει γραφτεί με αυτήν ακριβώς τη συνείδηση. Δεν υπάρχει αθώα επιστροφή στους μύθους. Μήδεια, Πέρσες, Άλκηστις, Ειρήνη, Τρωάδες, Αντιγόνη, Λυσιστράτη, Ίων, πρόσωπα και έργα που δεν ζητούν επιβεβαίωση, αλλά αντιπαράθεση. Δεν ανεβαίνουν για να μας θυμίσουν ποιοι ήμασταν, αλλά για να μας ρωτήσουν, με επιμονή σχεδόν ενοχλητική, ποιοι είμαστε τώρα.
Σε μια εποχή πολέμων που δεν τελειώνουν, σωμάτων που λογοκρίνονται, εξουσιών που επαναλαμβάνονται και κοινωνιών που κουράστηκαν να ελπίζουν, η Επίδαυρος του 2026 επιλέγει να μη λειτουργήσει ως ιερό μνημείο. Επιλέγει να γίνει πεδίο σύγκρουσης. Ένα θέατρο όπου ο θρήνος γίνεται πολιτική πράξη, η κωμωδία γίνεται άμυνα, η σιωπή γίνεται ερώτημα και η επιστροφή στη ζωή δεν είναι ποτέ αυτονόητη. Ίσως τελικά αυτό να είναι το στοίχημα του φετινού προγράμματος. Όχι να αποδείξει ότι το αρχαίο δράμα αντέχει στον χρόνο, αυτό το ξέρουμε. Αλλά ότι ο χρόνος μας αντέχει ακόμα το αρχαίο δράμα. Κι αυτό δεν είναι καθόλου δεδομένο.
Ακολουθούν όλες οι παραστάσεις της Επιδαύρου για το καλοκαίρι 2026, με χρονολογική σειρά.
Όπερα
20 Ιουνίου
Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι
Εθνική Λυρική Σκηνή
Η αυλαία της Επιδαύρου ανοίγει με μια ιστορική επιστροφή. Η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει τη Μήδεια του Κερουμπίνι, εξήντα πέντε χρόνια μετά την εμβληματική παράσταση του 1961 με τη Μαρία Κάλλας. Η παραγωγή επιχειρεί μια ανασύνθεση της θρυλικής εκείνης εκδοχής, αντλώντας υλικό από τα σκηνοθετικά βιβλία του Αλέξη Μινωτή, τα σχέδια του Γιάννη Τσαρούχη και το σωζόμενο φωτογραφικό αρχείο. Τη Μήδεια ερμηνεύει η Άννα Πιρότσι, σε μια παράσταση-ορόσημο, καθώς πρόκειται για την πρώτη όπερα της ΕΛΣ στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στον 21ο αιώνα. Για την ανασύνθεση της ιστορικής παραγωγής του 1961, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ Γιώργος Κουμεντάκης στελεχώνει μια νέα δημιουργική ομάδα, αποτελούμενη από τους Παναγή Παγουλάτο (σκηνοθεσία), Λίλη Πεζανού (σκηνικά), Τότα Πρίτσα (κοστούμια) και Χρήστο Τζιόγκα (φωτισμοί), η οποία, μέσα από ενδελεχή έρευνα των υπαρχόντων ντοκουμέντων, προσφέρει στο σημερινό κοινό μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσει ένα εμβληματικό ορόσημο του ελληνικού πολιτισμού. Τον ρόλο του τίτλου ερμηνεύει η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος ‘Αννα Πιρότσι, ενώ στο πλάι της εμφανίζονται ο Ζαν-Φρανσουά Μπορράς ως Ιάσων, ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος στον ρόλο του Κρέοντα, η Αλίσα Κολόσοβα ως Νέρις και η Δανάη Κοντόρα στον ρόλο της Γλαύκης.
Θέατρο
3 & 4 Ιουλίου
Πέρσες του Αισχύλου
Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης
Η πρώτη θεατρική πρεμιέρα του καλοκαιριού φέρνει τους Πέρσες ως ένα σύγχρονο «θέατρο-ντοκουμέντο». Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, στην πρώτη του κάθοδο στην Επίδαυρο, προσεγγίζει το αρχαιότερο σωζόμενο έργο της αρχαίας δραματουργίας μέσα από τον συλλογικό θρήνο, τη μνήμη της ήττας και το τραύμα του πολέμου. Είκοσι πέντε ηθοποιοί συγκροτούν έναν Χορό-πρωταγωνιστή που δεν αφηγείται απλώς την Ιστορία — τη βιώνει.
17 & 18 Ιουλίου
Άλκηστις του Ευριπίδη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Εθνικό Θέατρο
Ο Δημήτρης Καραντζάς αντιμετωπίζει την Άλκηστι ως μια σκοτεινή, σύγχρονη πολιτική παραβολή. Η θυσία της ηρωίδας διαβάζεται ως δημόσια πράξη βίας, ενώ το ερώτημα της «επιστροφής στη ζωή» τίθεται με όρους ευθύνης, φύλου και εξουσίας. Μια παράσταση που κινείται διαρκώς ανάμεσα στην τραγωδία και την ειρωνεία, στον μύθο και τη σύγχρονη κοινωνική ανάγνωση.
24 & 25 Ιουλίου
Ειρήνη του Αριστοφάνη
Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος
Ο Νίκος Καραθάνος επιστρέφει στην Επίδαυρο με μια εκρηκτική, ποιητική και μουσική διασκευή της Ειρήνης. Μαζί με τον Φοίβο Δεληβοριά και τον Άγγελο Τριανταφύλλου, δημιουργεί μια παράσταση-πανηγύρι απέναντι στην παράνοια του πολέμου, όπου το γέλιο λειτουργεί ως πολιτική πράξη και η ουτοπία ως αναγκαία συνθήκη επιβίωσης.
31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου
Τρωάδες του Ευριπίδη
Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου
Εθνικό Θέατρο
Οι Τρωάδες ανεβαίνουν ως συλλογικό βίωμα απώλειας. Είκοσι δύο ερμηνευτές, με και χωρίς αναπηρία, συγκροτούν ένα σώμα μνήμης όπου το γυναικείο σώμα αναδεικνύεται ως καθολικό σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας. Μια παράσταση βαθιά ανθρωποκεντρική και πολιτική, που μετατοπίζει το βλέμμα από τον μύθο στην εμπειρία.
Χορός / Θέατρο
7 & 8 Αυγούστου
Αντιγόνη (εμπνευσμένη από τον Σοφοκλή)
Δημιουργία: Alan Lucien Øyen
Πρώτη εμφάνιση στην Ελλάδα
Ο Alan Lucien Øyen και η ομάδα winter guests παρουσιάζουν μια ριζοσπαστική Αντιγόνη, όπου η ποίηση της κίνησης συναντά τον προφορικό λόγο. Σε συνεργασία με χορευτές του Tanztheater Wuppertal της Pina Bausch, η παράσταση εστιάζει όχι στη σύγκρουση καθαυτή, αλλά στο κόστος της: την αξιοπρέπεια, την ηθική και την ευθύνη απέναντι στον νόμο.
Θέατρο
21 & 22 Αυγούστου
Λυσιστράτη του Αριστοφάνη
Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Η Λυσιστράτη προσεγγίζεται ως πολιτικό έργο εντροπίας και επανεκκίνησης. Ο Αστέριος Πελτέκης διαβάζει την αποχή από τον έρωτα ως πράξη συλλογικής αναστολής ενός συστήματος που καταρρέει, επαναφέροντας το σώμα, την επιθυμία και τη φροντίδα στο κέντρο του δημόσιου λόγου.
28 & 29 Αυγούστου
Ίων του Ευριπίδη
Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου
Το καλοκαίρι κλείνει με τον Ίωνα, ένα από τα πιο αινιγματικά έργα του Ευριπίδη. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος εστιάζει στο ζήτημα της ταυτότητας, της καταγωγής και του «ανήκειν», μετατρέποντας το ιερό των Δελφών σε σκηνικό διαρκούς αμφισβήτησης ανάμεσα στο φως και τη σκιά.
Μέγας Χορηγός: ΔΕΗ
