Στο Βελιγράδι, ο Παναθηναϊκός μπήκε στο παρκέ με την αυτοπεποίθηση των τελευταίων νικών, αλλά όσο περνούσαν τα λεπτά, κάθε κατοχή γινόταν λίγο πιο βαριά, κάθε απόφαση λίγο πιο αργή. Η Παρτιζάν δεν χρειάστηκε εκρήξεις. Χρειάστηκε συνέπεια, πίεση και υπομονή, στοιχεία αρκετά για να μετατρέψει το ματς σε καθρέφτη των αδυναμιών των «πρασίνων». Όταν το σκορ άνοιξε, το αποτέλεσμα είχε ήδη γραφτεί αλλού.
Η τελική ήττα με 78-62 δεν ήταν προϊόν μιας κακής βραδιάς στο σουτ. Ήταν το άθροισμα των αδυναμιών που μεγάλωσαν υπό πίεση. Είκοσι λάθη, μόλις δεκατρείς ασίστ και 4/19 τρίποντα συνθέτουν ένα στατιστικό προφίλ που δύσκολα επιβιώνει σε έδρα σαν την Belgrade Arena, εκεί όπου ο ρυθμός δεν χαρίζεται και η φυσική επαφή είναι όρος συμμετοχής.
Η Παρτιζάν μπήκε στο παιχνίδι με την ένταση ομάδας που είχε κάτι να αποδείξει. Ερχόταν από buzzer-beater ήττα στο Τελ Αβίβ και έπαιξε σαν να ήθελε να ξανακερδίσει την αυτοεκτίμησή της. Το 22-19 της πρώτης περιόδου ήταν περισσότερο προειδοποίηση παρά προβάδισμα. Στη συνέχεια, κάθε λάθος του Παναθηναϊκού γινόταν αφορμή για transition, κάθε καθυστερημένη περιστροφή τιμωρούνταν.
Το 45-33 του ημιχρόνου αποτύπωνε ήδη την εικόνα. Ο Παναθηναϊκός δυσκολευόταν να οργανώσει επίθεση απέναντι στην πίεση και η Παρτιζάν έλεγχε τον χώρο και τον χρόνο. Η απουσία του Κέντρικ Ναν δεν φάνηκε μόνο στο σκορ, αλλά στη δομή. Δεν υπήρχε παίκτης να τραβήξει δεύτερο αμυντικό, να ανοίξει γωνίες, να δώσει ανάσα.
Η στιγμή που χάθηκε το παιχνίδι
Στο τρίτο δεκάλεπτο, η ισορροπία χάθηκε οριστικά. Η Παρτιζάν αύξησε την ένταση, έτρεξε στο ανοιχτό γήπεδο και μέσα σε λίγα λεπτά το σκορ πήγε στο +19 (59-40). Στο 31΄, το 68-42 δεν άφηνε πια περιθώρια αφήγησης περί επιστροφής. Η αποβολή του Νίκου Ρογκαβόπουλου στο 29΄, έπειτα από σύγκρουση εκτός φάσης, λειτούργησε περισσότερο ως σύμπτωμα. Μια ομάδα εκνευρισμένη, χωρίς καθαρό σημείο αναφοράς, χωρίς εσωτερική ισορροπία.
Ο Τι Τζέι Σορτς ήταν ο μόνος «διψήφιος» του Παναθηναϊκού με 21 πόντους. Απέναντι, η Παρτιζάν είχε πολυφωνία και έλεγχο. Ο Κάμερον Πέιν (18 πόντοι, 5 ασίστ) κρατούσε τον ρυθμό, ο Άιζακ Μπόνγκα και Στέρλινγκ Μπράουν (από 16) έδωσαν δύναμη και πειθαρχία, ο Μπρούνο Φερνάντο πρόσθεσε σταθερότητα στη ρακέτα. Η δήλωση του Μπόνγκα μετά το ματς, «αν μπεις στο μπουντρούμι, πρέπει να είσαι έτοιμος για μάχη», δεν ακούστηκε σαν ατάκα. ΄Ηταν εξήγηση.
Για την Παρτιζάν, το 9-18 δεν αλλάζει δραματικά την προοπτική των playoffs. Αλλά αλλάζει τον τόνο. Υπό τον Ζοάν Πεναρόγια, η ομάδα δείχνει ξανά συνοχή, μετά την ταραχώδη περίοδο που ακολούθησε την αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Για τον Παναθηναϊκό, το 16-11 είναι πιο εύθραυστο απ’ όσο δείχνει. Οι νίκες χαρακτήρα στο Telecom Center Athens απέναντι σε Ρεάλ και Βιλερμπάν έκρυψαν τα προβλήματα που στο Βελιγράδι βγήκαν στην επιφάνεια. Ο Εργκίν Αταμάν το είπε χωρίς περιστροφές: «Παίξαμε πολύ άσχημα στην επίθεση». Σε αυτό το επίπεδο, τέτοιες βραδιές δεν είναι απλώς κακές. Είναι προειδοποιήσεις.
