Η Κυριακή 8 Φεβρουαρίου είναι η Κυριακή του Super Bowl, και η Αμερική δεν παρακολουθεί απλώς έναν τελικό. Στέκεται ακίνητη μπροστά σε μια τελετουργία. Τα φώτα στα γήπεδα είναι υπερβολικά λευκά, οι κάμερες ακίνητες σαν να περιμένουν κάτι ιστορικό, και οι παίκτες μοιάζουν για μια στιγμή λιγότερο με αθλητές και περισσότερο με χαρακτήρες που έχουν ήδη ζήσει μια ολόκληρη ζωή πριν μπουν στο κάδρο. Το παιχνίδι ξεκινά, αλλά η αφήγηση έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα — στα αποδυτήρια, στα παιδικά γήπεδα, στις ήττες που δεν γράφτηκαν ποτέ στα στατιστικά.
Το αμερικανικό ποδόσφαιρο δεν έγινε κινηματογραφικό επειδή είναι θεαματικό. Έγινε επειδή είναι αργό, βίαιο, συλλογικό και βαθιά ψυχολογικό. Επειδή κάθε φάση κουβαλά απόφαση, φόβο και μνήμη. Ο κινηματογράφος το κατάλαβε νωρίς: δεν προσπάθησε να αντιγράψει το παιχνίδι, αλλά να το μεταφράσει. Οι καλύτερες football ταινίες δεν μιλούν για touchdowns, μιλούν για πίεση, ταυτότητα, κοινότητα, απώλεια και δεύτερες ευκαιρίες. Και κάπως έτσι, κάθε Super Bowl μοιάζει λιγότερο με αθλητικό γεγονός και περισσότερο με υπενθύμιση ότι ο μύθος όταν είναι καλοφτιαγμένος επιστρέφει πάντα. Αυτές είναι οι δέκα ταινίες που, καθεμία με τον τρόπο της, εξηγούν γιατί το football λειτουργεί εξίσου καλά και στο σινεμά.
Varsity Blues (1999)
Σε μια μικρή πόλη του Τέξας, το football είναι τρόπος ζωής. Το Varsity Blues κοιτάζει πίσω από τα φώτα του γηπέδου και βρίσκει εφήβους που μαθαίνουν νωρίς πως η νίκη έχει κόστος. Ο Γιον Βόιτ ενσαρκώνει έναν προπονητή που πιστεύει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, και η ταινία γίνεται σχόλιο πάνω στη συλλογική εμμονή με την επιτυχία.
Ας περιμένει ο παράδεισος (1978)
Τι γίνεται όταν το football γίνεται μεταφυσικό ζήτημα; Ο Γουόρεν Μπίτι πεθαίνει κατά λάθος, επιστρέφει σε λάθος σώμα και το μόνο που θέλει είναι να ξαναπαίξει. Το παιχνίδι εδώ λειτουργεί σαν εσωτερική πυξίδα: δεν είναι καριέρα, είναι ταυτότητα. Μια ρομαντική φαντασία που παίρνει στα σοβαρά την εμμονή.
Κάθε Κυριακή (1999)
Ο Όλιβερ Στόουν κινηματογραφεί το NFL σαν εμπόλεμη ζώνη. Το Any Given Sunday μιλά για σώματα που φθείρονται, ego που συγκρούονται και ένα σύστημα που καταναλώνει τους παίκτες του. Ο λόγος του Αλ Πατσίνο δεν είναι απλώς εμβληματικός, είναι μια μικρή πραγματεία για το πώς επιβιώνεις σε έναν κόσμο που δεν συγχωρεί αδυναμία.
The Replacements (2000)
Κατά τη διάρκεια απεργίας, μια ομάδα «ακατάλληλων» καλείται να σώσει τη σεζόν. Το The Replacements δεν ενδιαφέρεται για την τελειότητα, αλλά για τη χημεία. Είναι μια ταινία για ανθρώπους που κουβαλούν αποτυχίες και ξαναμαθαίνουν να στέκονται όρθιοι, μαζί.
Πρωτάθλημα για… Βαρυποινίτες (1974)
Φυλακή, εξουσία και football. Ο Μπαρτ Ρέινολντς οδηγεί μια ομάδα κρατουμένων απέναντι στους δεσμοφύλακες, μετατρέποντας το παιχνίδι σε πράξη αντίστασης. Σκληρό, σαρκαστικό και απρόσμενα πολιτικό, το The Longest Yard βλέπει το football σαν εργαλείο αξιοπρέπειας.
Brian’s Song (1971)
Δύο συμπαίκτες, μια φιλία και μια ασθένεια που αλλάζει τα πάντα. Το Brian’s Song χρησιμοποιεί το football σαν φόντο για να μιλήσει για απώλεια και γενναιότητα. Είναι από τις ταινίες που θυμίζουν ότι το πιο δυνατό στοιχείο του παιχνιδιού δεν είναι η σύγκρουση, αλλά η συντροφικότητα.
Τζέρι Μαγκουάιρ (1996)
Το football από την πλευρά των συμβολαίων και των ηθικών διλημμάτων. Ο Τομ Κρουζ υποδύεται έναν ατζέντη που θέλει να κάνει τα πράγματα «σωστά» σε έναν κόσμο που δεν ανταμείβει την εντιμότητα. Λιγότερο γήπεδο, περισσότερη ψυχολογία – και γι’ αυτό τόσο χαρακτηριστική.
Rudy (1993)
Ο Ρούντι δεν μοιάζει φτιαγμένος για football. Κι όμως, επιμένει. Το φιλμ μετατρέπει την επιμονή σε πρωταγωνιστή και υπενθυμίζει γιατί οι ιστορίες των outsiders έχουν πάντα θέση στο αμερικανικό σινεμά και στην αμερικανική κουλτούρα.
Κυνηγώντας το Όνειρο (2004)
Μια πόλη που ζει και αναπνέει για μια ομάδα λυκείου. Το Κυνηγώντας το Όνειρο δεν εξιδανικεύει το football· καταγράφει την πίεση, τον φόβο της αποτυχίας και το βάρος των προσδοκιών. Οι παίκτες είναι παιδιά πριν γίνουν ήρωες, και αυτό κάνει τη διαφορά.
Remember the Titans (2000)
Σε μια εποχή φυλετικών εντάσεων, το football γίνεται μέσο συμφιλίωσης. Ο Ντένζελ Ουάσινγκτον οδηγεί μια διχασμένη ομάδα σε κάτι μεγαλύτερο από μια νίκη. Το Remember the Titans αντέχει στον χρόνο γιατί δεν μιλά μόνο για football, αλλά για χαρακτήρα, εμπιστοσύνη και κοινό έδαφος.
