Πενήντα χρόνια μετά, ο King Kong η ταινία του 1976 δεν μένει στη μνήμη τόσο για αυτό που ήταν, όσο για αυτό που προσπάθησε να κάνει. Όχι να επαναλάβει το πρωτότυπο του 1933, αλλά να αντικαταστήσει την ψευδαίσθηση με κάτι πιο πειστικό πιο “αληθινό”. Η ιδέα ήταν η ταινία να μην χρησιμοποιήσει την τεχνική του stop motion, και να δημιουργλησει ένα πλάσμα που θα υπήρχε στον ίδιο χώρο με τους ηθοποιούς. Αυτό σήμαινε ένα πράγμα. Τη δημιουργία ενός μηχανικού King Kong.
Ο Ντίνο ντε Λαουρέντις αντιμετώπισε το project ως γεγονός. Ο προϋπολογισμός της ταινίας, μεγάλος για την εποχή, κατευθύνθηκε σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το ερώτημα: πώς κατασκευάζεις κάτι που μέχρι τότε ανήκε στη φαντασία. Ο σχεδιασμός ανατέθηκε στον Κάρλο Ραμπάλντι, ο οποίος αργότερα θα συνδεόταν με το E.T., και η οδηγία ήταν σαφής. Όχι απλώς ένα ομοίωμα, αλλά μια κατασκευή που θα μπορούσε να κινηθεί, να σηκώσει, να αντιδράσει.
Η περίοδος δεν βοηθούσε. Μόλις έναν χρόνο πριν, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε περάσει μήνες παλεύοντας με τον μηχανικό καρχαρία στα Σαγόνια του Καρχαρία, μια κατασκευή που είχε σχεδιαστεί να εμφανίζεται ελάχιστα και παρ’ όλα αυτά δυσκολευόταν να λειτουργήσει. Ο King Kong, αντιθέτως, δεν μπορούσε να κρυφτεί. Έπρεπε να είναι παρών, να υποστηρίζει σκηνές, να συνυπάρχει με την Τζέσικα Λανγκ και να ανταποκρίνεται σε ό,τι του ζητούσε το σενάριο.
Η λύση που προέκυψε ήταν σύνθετη, σχεδόν υπερβολική. Ένας γιγαντιαίος μηχανικός πίθηκος, με υδραυλικά συστήματα και μεταλλικό σκελετό, επενδυμένος με τεχνητή γούνα για την οποία χρησιμοποιήθηκαν, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ουρές αλόγων από την Αργεντινή. Παράλληλα, κατασκευάστηκαν τεράστια μηχανικά χέρια για τα κοντινά πλάνα, στατικές εκδοχές του σώματος και, τελικά, μια στολή σε ανθρώπινο μέγεθος.
Το κόστος αυτών των επιλογών ήταν σημαντικό. Οι εκτιμήσεις για τον μηχανικό King Kong διαφέρουν, αλλά φαίνεται να κυμαίνονται από 1,7 έως και 8 εκατομμύρια δολάρια, μια απόκλιση που λέει κάτι για το ίδιο το εγχείρημα. Αυτό που δεν είχε υπολογιστεί με την ίδια ακρίβεια ήταν η συμπεριφορά του.
Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, τα προβλήματα εμφανίστηκαν γρήγορα. Σε μια περίπτωση, κατασκευάστηκαν δύο δεξιά χέρια. Σε μια άλλη, ένα από τα μηχανικά χέρια παρουσίασε βλάβη κατά τη διάρκεια δοκιμής, ενώ βρισκόταν σε ύψος με άνθρωπο μέσα του. Οι μηχανισμοί σύσφιξης αποδείχθηκαν δύσκολο να ελεγχθούν, κάτι που επηρέασε άμεσα τα γυρίσματα με την Τζέσικα Λανγκ, η οποία βρέθηκε επανειλημμένα να προσπαθεί να κινηθεί μέσα σε μια λαβή που δεν είχε σχεδιαστεί για λεπτό χειρισμό.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο, δεν ήταν ένα μεμονωμένο ατύχημα, αλλά η συνολική αδυναμία του συστήματος να λειτουργήσει αξιόπιστα. Ο μηχανικός King Kong μπορούσε να κινηθεί, αλλά όχι με την ακρίβεια που απαιτούσε το γύρισμα και σίγουρα όχι για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Αυτό εξηγεί και την τελική μορφή της ταινίας. Παρά τη δημοσιότητα γύρω από τον γιγάντιο μηχανισμό, η παρουσία του στο φιλμ είναι περιορισμένη. Στη σκηνή της παρουσίασης στη Νέα Υόρκη, όπου ο King Kong αποκαλύπτεται μπροστά σε κοινό, οι κινήσεις του είναι σύντομες και συγκρατημένες. Σε κάποια στιγμή, ένα τεχνικό πρόβλημα, μια διαρροή υδραυλικού υγρού, γίνεται ορατό μπροστά στους παρευρισκόμενους, διακόπτοντας ουσιαστικά την ψευδαίσθηση.
Το μεγαλύτερο μέρος των σκηνών επιτεύχθηκε τελικά με πιο γνώριμα μέσα. Ο Ρικ Μπέικερ, τότε νεαρός καλλιτέχνης ειδικών εφέ, φόρεσε τη στολή και ανέλαβε τον ρόλο του King Kong στις περισσότερες λήψεις. Η λύση αυτή, λιγότερο εντυπωσιακή ως ιδέα, αποδείχθηκε πιο λειτουργική στην πράξη.
Αν δει κανείς την ταινία σήμερα, η αντίθεση είναι εμφανής αλλά όχι απαραίτητα ενοχλητική. Αντιθέτως, αποκαλύπτει κάτι για τη φύση της ίδιας της κινηματογραφικής ψευδαίσθησης. Η τεχνολογία μπορεί να επεκτείνει τα όρια του εφικτού, αλλά δεν τα καθορίζει από μόνη της. Εκεί όπου ο μηχανισμός αποτυγχάνει να πείσει, η ερμηνεία, ακόμη και μέσα από ένα κοστούμι, καλύπτει το κενό.
Ο King Kong του 1976 δεν είναι τελικά, μια ιστορία αποτυχίας με τη στενή έννοια. Είναι η καταγραφή μιας στιγμής όπου η βιομηχανία δοκίμασε να μετατρέψει την υπόσχεση σε υλικό αντικείμενο και αναγκάστηκε να αναπροσαρμόσει τις προσδοκίες της. Όχι εγκαταλείποντάς τες, αλλά προσαρμόζοντάς τες σε κάτι που μπορούσε όντως να λειτουργήσει. Το εγχείρημα δεν πέτυχε όπως σχεδιάστηκε, αλλά η ταινία ολοκληρώθηκε παρ’ όλα αυτά, βασιζόμενη σε κάτι πολύ πιο απλό από αυτό που είχε αρχικά υποσχεθεί.
