Για τρία δεκάλεπτα το παιχνίδι είχε ξεκάθαρη κατεύθυνση. Ο Παναθηναϊκός έλεγχε τον ρυθμό, άνοιγε το γήπεδο και έβρισκε λύσεις με συνέπεια. Στο τέταρτο δεκάλεπτο για λίγα λεπτά, όλα άρχισαν να μικραίνουν, οι αποστάσεις, οι αποφάσεις, η διαφορά. Εκεί κρίθηκε τελικά το 107-97 απέναντι στη Μονακό. Όχι στο πώς χτίστηκε το προβάδισμα, αλλά στο πώς διατηρήθηκε όταν το παιχνίδι πήγε να ξεφύγει. Όχι μόνο γιατί έφερε το 20-14 και την είσοδο στην εξάδα. Αλλά γιατί ο τρόπος είχε πρόθεση.
Το παιχνίδι ξεκίνησε με όλα όσα μπορούν να σε βγάλουν εκτός ρυθμού. Άστοχα τρίποντα, βιαστικές επιλογές, μια επίθεση που έψαχνε ισορροπία. Το 0/7 από τα 6,75 στην πρώτη περίοδο δεν ήταν απλώς στατιστικό, ήταν προειδοποίηση. Κι όμως, ο Παναθηναϊκός δεν έχασε τη γραμμή του. Η άμυνα κράτησε, τα επιθετικά ριμπάουντ έδωσαν δεύτερες κατοχές, και το -1 στο τέλος του δεκαλέπτου ήταν σχεδόν ευνοϊκό μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Κάπου εκεί, το παιχνίδι άλλαξε χαρακτήρα.
Ο Κέντρικ Ναν άρχισε να επιβάλλει ρυθμό. Όχι μόνο με εκτελέσεις, αλλά με τον τρόπο που διάβαζε κάθε κατοχή. Δημιούργησε χώρους, έσπασε την πίεση της άμυνας της Μονακό, και κυρίως έδωσε στην επίθεση μια κατεύθυνση που έλειπε στο πρώτο δεκάλεπτο. Δίπλα του, ο Μάριους Γκριγκόνις λειτούργησε με ακρίβεια. Λίγες κατοχές, σωστές αποφάσεις, κρίσιμα σουτ.
Το επιμέρους 37-19 της δεύτερης περιόδου δεν ήταν απλώς ένα καλό διάστημα. Ήταν το σημείο που το παιχνίδι έγειρε. Η διαφορά άνοιξε, το τρίποντο έγινε εργαλείο αντί για πρόβλημα, και η άμυνα του Παναθηναϊκού άρχισε να δημιουργεί επίθεση. Από εκεί και πέρα, η εικόνα είχε συνέπεια. Ο Ματίας Λεσόρ έδωσε όγκο στη ρακέτα, ο Κώστας Σλούκας κράτησε τη ροή χωρίς να πιέσει το παιχνίδι προς τον εαυτό του, και οι αποστάσεις στο παρκέ έμειναν σταθερές. Στο 27’ η διαφορά έφτασε στους 19 πόντους και το παιχνίδι έδειχνε να έχει τελειώσει. Η Μονακό όμως δεν είχε παραιτηθεί.
Η Μονακό με περιορισμένες λύσεις αλλά καθαρή επιθετική λογική, εκμεταλλεύτηκε τη χαλάρωση των «πράσινων». Οι αποστάσεις έκλεισαν, τα closeouts άργησαν, και το παιχνίδι ξαναμπήκε σε μονοψήφια διαφορά. Για λίγα λεπτά, ο Παναθηναϊκός έχασε τον έλεγχο. Εκεί φάνηκε ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της βραδιάς. Όταν το παιχνίδι απαίτησε καθαρές αποφάσεις, υπήρχαν οι παίκτες για να τις πάρουν. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις ευστόχησε σε δύο τρίποντα που δεν αύξησαν απλώς τη διαφορά αλλά την προστάτεψαν. Ο Ναν συνέχισε να ελέγχει το τέμπο χωρίς να βγει από τη λογική του παιχνιδιού. Και η τελευταία άμυνα είχε τη συγκέντρωση που έλειψε νωρίτερα. Το +10 δεν ήταν τυχαίο. Ήταν σωστή διαχείριση.
Ο Παναθηναϊκός δεν κέρδισε απλώς ένα ακόμη παιχνίδι στη EuroLeague. Έπαιξε με επίγνωση της κατάστασης. Ήξερε τι χρειαζόταν, νίκη και κάλυψη διαφοράς, και το εκτέλεσε ακόμα και όταν το παιχνίδι πήγε να ξεφύγει. Σε αυτό το σημείο της σεζόν, αυτό είναι πιο σημαντικό από οποιοδήποτε highlight. Γιατί οι ομάδες που φτάνουν μέχρι το τέλος δεν είναι αυτές που παίζουν τέλεια. Είναι αυτές που ξέρουν τι ζητάνε κάθε βράδυ και βρίσκουν τρόπο να το πάρουν.
