Η μπάλα είχε αρχίσει να βαραίνει από νωρίς. Όχι επειδή το έδειχνε το παιχνίδι αλλά επειδή το ένιωθες. Από εκείνες τις βραδιές που κάθε κατοχή κρατάει λίγο περισσότερο απ’ όσο πρέπει, που το σουτ αργεί να φύγει, που το replay σε κρατάει κολλημένο ενώ το επόμενο λάθος έχει ήδη γίνει. Στην τηλεόραση όλα έτρεχαν. Στο καναπέ όμως κάθε κατοχή τραβούσε λίγο παραπάνω. Ένα σουτ, μια παύση, ένα replay, κι ύστερα ξανά από την αρχή. Κάπου στο τρίτο δεκάλεπτο σταμάτησα να κοιτάζω το σκορ. Δεν είχε σημασία. Το παιχνίδι είχε φύγει από τη λογική του «ποιος προηγείται» και είχε περάσει σε κάτι πιο απλό. Στο ποιος αντέχει περισσότερο.
Το 105-107 στην παράταση για τον Παναθηναϊκό απέναντι στη Βαλένθια είναι απλώς το αποτέλεσμα. Η ουσία ήταν η αίσθηση ότι τίποτα δεν έχει κριθεί μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ενα παιχνίδι που άλλαζε χέρια συνεχώς, που δεν επέτρεπε σε κανέναν να πάρει πραγματικά τον έλεγχο, που έμοιαζε να δοκιμάζει την αντοχή των παικτών περισσότερο από την τακτική τους. Κάθε σερί απαντιόταν. Κάθε προβάδισμα έμοιαζε προσωρινό. Κάθε σωστή επιλογή ακολουθούνταν από ένα λάθος που επανεκκινούσε τα πάντα.
Και μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έμοιαζε με εξαίρεση. Όχι επειδή σκόραρε, πολλοί σκόραραν σε αυτό το παιχνίδι. Αλλά επειδή διάλεξε τις στιγμές του. Στην παράταση, όταν το παιχνίδι είχε αρχίσει να ξεφεύγει πέρα από κάθε τακτική, πήρε τον έλεγχο με τρόπο που δεν φώναζε αλλά επέβαλλε. Οκτώ συνεχόμενοι πόντοι στο τελευταίο λεπτό, δύο τρίποντα που έκοψαν τον ρυθμό της Βαλένθια και στο τέλος εκείνο το σουτ χωρίς βιασύνη, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ένα βήμα δεξιά, εκτέλεση, τέλος.
Αυτό που κάνει τη νίκη του Παναθηναϊκού πιο ενδιαφέρουσα είναι ότι παρά την απουσία του Κώστα Σλούκα, ο ΠαναθηναΙκός έδειξε συνοχή και ποιότητα, αξιοποιώντας το βάθος του ρόστερ του και επιβεβαιώνοντας την αγωνιστική του δυναμική. Με αυτή την εμφάνιση οι «πράσινοι» βρίσκονται πλέον σε πλεονεκτική θέση, πλησιάζοντας το τρίτο σερί Final Four τους.
Ο Τσέντι Όσμαν κράτησε το παιχνίδι σε κίνηση όταν κόλλαγε. Ο Τι Τζέι Σορτς έδωσε ρυθμό στις κατοχές που κινδύνευαν να χαθούν. Ο Χουάντσο και ο Ρογκαβόπουλος έβαλαν εκείνα τα σουτ που δεν είναι απλώς πόντοι αλλά αλλαγές ψυχολογίας. Σημαντική ήταν και η παρουσία του Κέντρικ Ναν με 19 πόντους. Δεν ήταν μια νίκη που χτίστηκε με καθαρό αγωνιστικό πλάνο. Ήταν μια νίκη που χτίστηκε από προσωπικότητες και χαρακτήρες. Οι ομάδες που παίζουν χωρίς τον βασικό τους άξονα στη δημιουργία, συνήθως προσπαθούν να περιορίσουν το χάος. Ο Παναθηναϊκός έκανε το αντίθετο. Έμαθε να ζει μέσα σε αυτό.
Η Βαλένθια έκανε ότι θα περίμενε κανείς από μια ομάδα που παίζει στην έδρα της με την πλάτη στον τοίχο. Ο Μοντέρο δημιουργούσε ρήγματα, οι περιφερειακοί εκτελούσαν με αυτοπεποίθηση, το γήπεδο έδινε ώθηση. Σε ένα πιο ελεγχόμενο παιχνίδι αυτό θα ήταν αρκετό. Αλλά τίποτα σε αυτό το ματς δεν έμοιαζε ελεγχόμενο.
Το σημείο καμπής δεν ήταν το τελευταίο σουτ. Ήταν εκείνη η στιγμή λίγο πριν το τέλος της κανονικής διάρκειας, όταν η Βαλένθια πέρασε μπροστά και το παιχνίδι έμοιαζε να το κερδίζει. Σε εκείνη τη στιγμή ο Παναθηναϊκός δεν αντέδρασε με καθαρό μπάσκετ. Αντέδρασε με επιμονή. Ένα τρίποντο του Οσμάν για την ισοφάριση, μια άμυνα που κράτησε όσο έπρεπε, μια κατοχή που δεν κατέληξε ιδανικά αλλά δεν κόστισε. Μικρές κινήσεις που κράτησαν το παιχνίδι ζωντανό. Η παράταση δεν έδειξε τον νικητή. Αποκάλυψε τον χαρακτήρα των «πράσινων». Όταν οι ομάδες κουράζονται μένει μόνο το ένστικτο. Και εκεί ο Παναθηναϊκός είχε το κάτι παραπάνω. Έναν παίκτη που ήξερε ακριβώς τι να κάνει.
Το 2-0 στη σειρά της EuroLeague δεν είναι απλώς πλεονέκτημα. Αλλάζει τη δυναμική της σειράς. Η Βαλένθια έκανε ένα από τα καλύτερα επιθετικά της παιχνίδια και δεν έφτασε. Ο Παναθηναϊκός έκανε ένα από τα πιο ασταθή του και νίκησε. Αυτό σε μια σειρά playoffs λέει περισσότερα από οποιαδήποτε στατιστική.
Τώρα η σειρά επιστρέφει στο Τ-Center εκεί που οι ισορροπίες αλλάζουν ξανά. Όχι γιατί ο Παναθηναϊκός πρέπει να αποδείξει ότι είναι καλύτερος, αυτό το έχει ήδη κάνει. Αλλά γιατί πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να τελειώσει αυτό που ξεκίνησε.
Κάποιες νίκες σε πηγαίνουν πιο κοντά στον στόχο. Σου θυμίζουν ότι μπορείς να αντέξεις όταν το παιχνίδι ξεφεύγει από κάθε πλάνο. Αυτή ήταν μια από αυτές.
