Δεν υπάρχει τίποτα περίπλοκο σε αυτό που έχουν μπροστά τους ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Δύο νίκες ήδη στη σειρά και ένα παιχνίδι ακόμη για να τελειώσει. Ο Ολυμπιακός πάει στο Μονακό για να κλείσει μια σειρά που μέχρι τώρα ελέγχει απόλυτα. Ο Παναθηναϊκός επιστρέφει στο γήπεδό του για να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε μέσα στη Βαλένθια. Δεν είναι θέμα θεωρίας ή σεναρίων. Είναι εκτέλεση. Αν κάνουν αυτό που έκαναν στα δύο πρώτα ματς η Αθήνα θα τους περιμένει και τους δύο.
Στην περίπτωση του Ολυμπιακού η σειρά με τη Μονακό έχει μέχρι στιγμής μια καθαρή γραμμή. Οι δύο νίκες στο ΣΕΦ δεν ήταν απλώς πειστικές, ήταν επιβλητικές με τρόπο που σπάνια αφήνει περιθώριο επιστροφής. Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν έτρεξε μόνο καλύτερα το γήπεδο, έλεγξε τον ρυθμό, πήρε τις σωστές αποφάσεις σε κάθε κατοχή και κυρίως αφαίρεσε από τον αντίπαλο το βασικό του όπλο. Ο Μάικ Τζέϊμς δεν εξαφανίστηκε, αλλά δεν μπόρεσε να καθορίσει τη σειρά όπως συνήθως. Και όταν ο Ολυμπιακός φτάνει σε αυτό το σημείο όπου δεν κυνηγά το παιχνίδι αλλά το καθορίζει, το αποτέλεσμα αρχίζει να μοιάζει αναμενόμενο.
Το Game 3 είναι πάντα το πιο δύσκολο βήμα σε μια τέτοια σειρά. Όχι γιατί αλλάζει κάτι δραματικά στο παρκέ, αλλά γιατί αλλάζει η πίεση. Η Μονακό παίζει για να επιβιώσει με περιορισμένες επιλογές και απουσίες που μικραίνουν το rotation της. Ο Ολυμπιακός παίζει για να τελειώσει. Αυτή η διαφορά δεν είναι θεωρητική. Φαίνεται στις πρώτες κατοχές, στον τρόπο που θα διαχειριστεί το πρώτο run, στο αν θα επιτρέψει στο παιχνίδι να ανοίξει ή θα το κρατήσει εκεί που τον βολεύει. Αν το ματς μείνει σε ελεγχόμενο ρυθμό, η σειρά δύσκολα θα επιστρέψει.
Ο Παναθηναϊκός έφτασε στο ίδιο σημείο από εντελώς διαφορετική διαδρομή. Οι δύο νίκες στη Βαλένθια δεν είχαν καμία σχέση με άνεση. Ήταν παιχνίδια που κρίθηκαν σε λεπτομέρειες, σε κατοχές που δεν επαναλαμβάνονται εύκολα. Αυτό όμως είναι και το στοιχείο που αλλάζει τη σειρά. Ο Παναθηναϊκός έδειξε ότι μπορεί να κερδίσει με διαφορετικούς τρόπους ακόμη και χωρίς τον Κώστα Σλούκα. Δεν προσπάθησε να τρέξει περισσότερο από τη Βαλένθια, δεν μπήκε σε ανταγωνισμό παραγωγικότητας. Διάλεξε πότε θα επιτεθεί, πότε θα κόψει τον ρυθμό και πότε θα αφήσει το παιχνίδι να πάει σε μια κατοχή.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα το πλαίσιο αλλάζει. Η πίεση μεταφέρεται πλέον στη Βαλένθια που πρέπει να κερδίσει τρεις φορές σε τέσσερα παιχνίδια, εκ των οποίων τα δύο εκτός έδρας. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να κάνει κάτι διαφορετικό. Χρειάζεται να κρατήσει την ίδια καθαρότητα στις αποφάσεις και να μην παρασυρθεί από το momentum του γηπέδου. Αν το παιχνίδι πάει ξανά σε κλειστό φινάλε έχει ήδη δείξει ότι μπορεί να το διαχειριστεί. Το ενδιαφέρον σε αυτά τα πλέι οφ είναι ότι η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται παντού. Η Ρεάλ Μαδρίτης και η Φενερμπαχτσέ βρίσκονται επίσης στο 2-0. Τέσσερις σειρές, τέσσερα προβαδίσματα, καμία ισορροπία. Δεν έχει υπάρξει το παιχνίδι που αλλάζει τη φορά μιας σειράς. Όλα εξελίσσονται όπως ξεκίνησαν.
Αν όλα κλείσουν στο Game 3 το Final Four της Αθήνας δεν θα είναι απλώς γεμάτο. Θα είναι ξεκάθαρο ως προς το ποιοι έφτασαν εκεί με τον πιο πειστικό τρόπο. Για τον Ολυμπιακό, αυτό σημαίνει συνέχεια σε ένα επίπεδο που ελάχιστες ομάδες έχουν κρατήσει στην ιστορία της διοργάνωσης. Για τον Παναθηναϊκό σημαίνει μια διαδρομή που ξεκίνησε από τα Play-In και μπορεί να καταλήξει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Και για τους δύο ηεξίσωση είναι απλή. Ένα παιχνίδι. Όχι για να αποδείξουν κάτι καινούργιο, αλλά για να ολοκληρώσουν αυτό που ήδη έχουν χτίσει.
