Στα Κρητικά Γήπεδα Γκολφ, από τις 15 έως τις 17 Μαΐου, το Vassilakis Cup δεν είναι απλώς ακόμη ένα τουρνουά στο ημερολόγιο του ελληνικού γκολφ. Είναι μια επιστροφή σε έναν τόπο, σε μια ιδέα και σε έναν άνθρωπο που έβλεπε το γκολφ ως κάτι πολύ περισσότερο από ένα άθλημα. Οκτώ χρόνια μετά τον θάνατο του Θεόδωρου Βασιλάκη, το γήπεδο της Χερσονήσου μοιάζει να κρατά ακόμη κάτι από τον τρόπο που σκεφτόταν: χαμηλόφωνα, επίμονα, πρακτικά, με το βλέμμα πάντα λίγο πιο μακριά από την επόμενη σεζόν.
Η Aegean είναι το πιο γνωστό του αποτύπωμα. Το γκολφ στην Κρήτη όμως ήταν ίσως το πιο προσωπικό του στοίχημα. Όχι επειδή το αγάπησε αργά στη ζωή του, αλλά επειδή βρήκε σε αυτό κάτι που ταίριαζε απόλυτα στον χαρακτήρα του. Το γκολφ απαιτεί αυτοέλεγχο, υπομονή, ακρίβεια, καθαρό μυαλό. Δεν σου επιτρέπει να φορτώσεις εύκολα την αποτυχία στον διπλανό σου. Παίζεις με τη δική σου μπάλα, με τη δική σου κίνηση, με το δικό σου λάθος. Για έναν άνθρωπο που πίστευε ότι η πρόοδος ξεκινά από τον αυτοέλεγχο και όχι από τη δικαιολογία, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να γίνει τρόπος ζωής.
Τα Κρητικά Γήπεδα Γκολφ στη Χερσόνησο δεν ήταν για τον Βασιλάκη μια ιδιοτροπία ενός ανθρώπου που είχε πετύχει πολλά και ήθελε απλώς να παίζει σε ένα όμορφο γήπεδο κοντά στον τόπο του. Για τον ίδιο, το γκολφ δεν ήταν πολυτέλεια. Ήταν ένας τρόπος να αποκτήσει η Ελλάδα τουρισμό πέρα από τους τρεις μήνες του καλοκαιριού. Πίστευε ότι η χώρα μπορούσε να προσελκύσει έναν διαφορετικό επισκέπτη, να αξιοποιήσει το κλίμα και τη φύση της με πιο σοβαρό και οργανωμένο τρόπο. Έβλεπε την Κρήτη όχι μόνο ως προορισμό ήλιου και θάλασσας, αλλά ως έναν τόπο που θα μπορούσε να σταθεί στον διεθνή χάρτη του γκολφ, δίπλα σε χώρες που επένδυσαν νωρίς και συστηματικά σε αυτό το κομμάτι του τουρισμού.
Αυτή είναι και η βαθύτερη σημασία του Vassilakis Cup. Δεν τιμά απλώς έναν επιχειρηματία που άφησε πίσω του εταιρείες, θέσεις εργασίας και μια ισχυρή ελληνική αεροπορική ταυτότητα. Τιμά μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη χώρα. Ο Θεόδωρος Βασιλάκης πίστευε ότι η Ελλάδα χάνει συχνά από τη δική της προχειρότητα πριν καν τη νικήσει ο ανταγωνισμός. Πίστευε επίσης ότι οι σοβαρές υποδομές, η συνέπεια και η ποιότητα δεν είναι θέμα δημοσίων σχέσεων αλλά καθημερινής επιμονής. Και αυτό προσπαθούσε να περάσει παντού γύρω του.
Ο Θεόδωρος Βασιλάκης πέθανε στις 17 Μαΐου 2018, σε ηλικία 78 ετών. Άφησε πίσω του έναν τρόπο σκέψης που δύσκολα συναντάς στην ελληνική επιχειρηματικότητα: λιγότερα λόγια, περισσότερος έλεγχος. Σε μια χώρα όπου συχνά θαυμάζουμε το αποτέλεσμα αλλά βαριόμαστε τη διαδικασία που το γεννά, η δική του πορεία είχε αξία ακριβώς επειδή ήταν χτισμένη πάνω στην επιμονή της λεπτομέρειας.
Άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του λένε ότι μπορούσε να γίνει αφόρητα απαιτητικός με πράγματα που οι περισσότεροι θεωρούσαν ασήμαντα. Να επιμένει σε λεπτομέρειες που άλλοι θα προσπερνούσαν. Να ενοχλείται από το πρόχειρο, από το μισό, από το «εντάξει μωρέ». Ίσως γιατί είχε καταλάβει κάτι που στην Ελλάδα συχνά ξεχνάμε. H ποιότητα δεν χτίζεται στις μεγάλες εξαγγελίες αλλά στις μικρές επαναλαμβανόμενες κινήσεις που σχεδόν κανείς δεν βλέπει.
Το Vassilakis Cup επιστρέφει λοιπόν στην Κρήτη ως κάτι περισσότερο από ένα τουρνουά. Όχι μόνο ως φόρο τιμής σε έναν επιχειρηματία, αλλά ως συνέχεια μιας ιδέας που επέμενε να υπερασπίζεται μέχρι το τέλος. Τίποτα σοβαρό δεν χτίζεται στο περίπου.
Καλό παιχνίδι!
