Απόψε στη Roig Arena, ο Παναθηναϊκός και η Βαλένθια δεν παίζουν απλώς το Game 5. Παίζουν απέναντι σε μια ολόκληρη ιστορία που λέει πως τέτοια βράδια σχεδόν πάντα ανήκουν στους γηπεδούχους. Από τότε που καθιερώθηκε το format των best-of-five σειρών, οι ομάδες που παίζουν το πέμπτο ματς στην έδρα τους έχουν μετατρέψει το Game 5 σε προσωπική τους υπόθεση. Οι αριθμοί μοιάζουν σχεδόν απόλυτοι απέναντι σε όποιον προσπαθεί να τους αμφισβητήσει. Σε αυτή ακριβώς τη θέση βρίσκεται απόψε ο Παναθηναϊκός: μπροστά στην πιθανότητα να κάνει κάτι που το ίδιο το format μοιάζει να απορρίπτει.
Το παράδοξο είναι ότι αυτή η σειρά δεν υπάκουσε ποτέ στη λογική. Οι «πράσινοι» πήγαν στη Βαλένθια ως ομάδα που πέρασε από τα Play In και έμοιαζε περισσότερο κουρασμένη παρά έτοιμη για υπέρβαση. Και μέσα σε λίγες μέρες έκλεψαν δύο παιχνίδια στην Ισπανία, παίζοντας με ένταση και μια σχεδόν αλαζονική ψυχραιμία στα τελευταία δευτερόλεπτα. Το buzzer beater του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις στο δεύτερο ματς έμοιαζε τότε σαν προαναγγελία πρόκρισης. Σαν η σειρά να είχε ήδη τελειώσει.
Μετά ήρθε η Αθήνα. Και μαζί της η πίεση. Ο Παναθηναϊκός δεν ηττήθηκε μόνο επειδή η Βαλένθια βρήκε μεγάλα σουτ. Ηττήθηκε επειδή άφησε τη σειρά να παιχτεί στον ρυθμό που ήθελαν οι Ισπανοί. Ο Εργκίν Αταμάν το παραδέχθηκε ανοιχτά πριν η ομάδα πετάξει ξανά για τη Βαλένθια. Ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να σταματήσει το transition παιχνίδι της Βαλένθια στα δύο ματς της Αθήνας. Και όταν αφήνεις μια νεανική ομάδα να τρέχει χωρίς φόβο κάποια στιγμή αρχίζει να πιστεύει ότι δεν μπορείς να τη κερδίσεις.
Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με τον Ζαν Μοντέρο. Η σειρά αυτή λειτουργεί σαν η στιγμή που ένας παίκτης περνά από την κατηγορία του «ταλαντούχου» στην κατηγορία του ανθρώπου που αλλάζει ισορροπίες σε ολόκληρη διοργάνωση. Στο Game 4 έκανε μία από τις πιο εκκωφαντικές εμφανίσεις που έχουν υπάρξει σε playoffs της σύγχρονης EuroLeague και ανάγκασε όλη την Ευρώπη να μιλά γι’ αυτόν. Και τώρα ο Παναθηναϊκός καλείται να επιστρέψει στο γήπεδο και να αποδείξει ότι έμαθε από τα λάθη του.
Το ενδιαφέρον είναι πως οι ίδιοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού μοιάζουν να πιστεύουν περισσότερο στον εαυτό τους μακριά από την Αθήνα. Ο Κέντρικ Ναν είπε κάτι που ακούστηκε σχεδόν παράξενο αλλά ίσως εξηγεί πολλά: ότι η ομάδα του παίζει καλύτερα εκτός έδρας. Ότι στο T-Center υπήρχε μια υπερβολική άνεση, μια αίσθηση πως η δουλειά είχε ήδη γίνει. Μακριά από αυτή τη συναισθηματική ασφάλεια, ο Παναθηναϊκός συσπειρώνεται διαφορετικά. Παίζει πιο σκληρά, πιο συγκεντρωμένα, πιο επιθετικά απέναντι στην ίδια την πίεση.
Κι εκεί βρίσκεται όλο το βάρος του αποψινού αγώνα. Ο Παναθηναϊκός καλείται να νικήσει μια ομάδα που πλέον πιστεύει αληθινά ότι μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος, μέσα σε μια έδρα που θα μοιάζει με έκρηξη, απέναντι σε μια ιστορία που δεν είναι με το μέρος του. Χωρίς τον Κώστα Σλούκα. Με παίκτες που οφείλουν επιτέλους να κουβαλήσουν το παιχνίδι όχι μόνο με το ταλέντο τους αλλά και με την προσωπικότητά τους.
Ο Πέδρο Μαρτίνεθ το είπε ίσως πιο καθαρά από όλους. Τέτοια ματς κρίνονται σε μικρές λεπτομέρειες. Σε μία σωστή απόφαση. Σε ένα χαμένο box out. Σε μια στιγμή έμπνευσης ή σε μια στιγμή πανικού. Εκεί θα παιχτεί και η πρόκριση για το Final Four της Αθήνας.
Γιατί απόψε δεν υπάρχει χώρος για αφηγήματα επιστροφής. Δεν υπάρχει «θα το διορθώσουμε στο επόμενο παιχνίδι». Ο ηττημένος φεύγει σπίτι του. Και ο νικητής μπαίνει σε ένα Final Four όπου ήδη περιμένουν ο Ολυμπιακός, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Φενέρμπαχτσέ.
Για τον Παναθηναϊκό αυτό είναι το πιο ειλικρινές βράδυ της χρονιάς του. Ένα βράδυ που δεν θα κριθεί από τη φανέλα, την ιστορία ή το κοινό του. Μόνο από το αν μπορεί να σταθεί όρθιος μέσα στο πιο δύσκολο περιβάλλον που έχει συναντήσει φέτος.
