Υπάρχει κάτι σχεδόν αστείο στον τρόπο που αντιμετωπίζεται ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά που φτάνει σε Final Four, ένα κομμάτι της Ευρώπης αντιδρά σαν να πρόκειται για κάποιο προσωρινό ατύχημα. Σαν να βρέθηκε εκεί επειδή “του έκατσε”. Σαν να πρόκειται για μια ομάδα που επιβιώνει χάρη στο ένστικτο και όχι χάρη σε μια από τις πιο σοβαρές μπασκετικές δομές της Ευρώπης. Και μετά αρχίζει το ίδιο έργο. Οι αναλύσεις για τα budgets. Οι λατρείες προς τα “μοντέρνα projects”. Οι συζητήσεις για το πόσο “περιορισμένο” είναι το ταβάνι του Μπαρτζώκα. Μέχρι να μπει η μπάλα στον αέρα και να θυμηθούν όλοι ότι υπάρχει κάτι πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπίσεις από τα εκατομμύρια: οι ομάδες που δεν αλλάζουν προσωπικότητα όταν αρχίζει το Final Four.
Ο Ολυμπιακός διέλυσε τη Φενερμπαχτσέ χωρίς να χρειαστεί να κάνει επίδειξη δύναμης. Αυτό είναι που θα έπρεπε να προβληματίζει τους αντιπάλους του. Δεν χρειάστηκε μπασκετικό παραλήρημα. Δεν χρειάστηκε να βάλει 100 πόντους. Δεν χρειάστηκε κάποιος να παίξει σαν videogame. Την έπνιξε αργά. Μεθοδικά. Σχεδόν κυνικά. Κάποια στιγμή στην τρίτη περίοδο, ο Γιασικεβίτσιους κοιτούσε το παρκέ με εκείνο το βλέμμα ανθρώπου που αρχίζει να καταλαβαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι τα miss match ή τα ποσοστά. Το πρόβλημα είναι πως απέναντί του υπάρχει ομάδα που παίζει λες και γνωρίζεται από παιδική ηλικία. Εκεί αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα της Euroleague.
Σε μια διοργάνωση που όλο και περισσότερο θυμίζει χρηματιστηριακή αγορά παικτών, ο Ολυμπιακός συνεχίζει να λειτουργεί σαν κανονική ομάδα. Με κορμό. Με ιεραρχία. Με ρόλους που δεν αλλάζουν κάθε τρεις εβδομάδες ανάλογα με το Instagram engagement ή τις διαθέσεις των agents. Και γι’ αυτό αυτή η ομάδα δεν γίνεται ποτέ πραγματικά συμπαθής στην υπόλοιπη Ευρώπη. Γιατί χαλάει το αφήγημα της εποχής. Το αφήγημα που αντιμετωπίζει το μπάσκετ σαν αγορά προσωπικοτήτων και γρήγορης κατανάλωσης. Ο Ολυμπιακός μοιάζει σχεδόν αναχρονιστικός. Παίζει άμυνα λες και είναι ιδεολογία. Κυκλοφορεί την μπάλα λες και δεν υπάρχει TikTok. Βγάζει παίκτες από τον πάγκο που ξέρουν ακριβώς γιατί βρίσκονται στο παρκέ.
Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει και κάτι ακόμη: η σχεδόν ηδονική σχέση αυτής της ομάδας με την πίεση. Όταν το παιχνίδι αρχίζει να γίνεται στραβώνει, γίνεται νευρικό και σκληρό, ο Ολυμπιακός συνήθως παραμένει ο εαυτός του. Οι περισσότερες ομάδες όχι. Τώρα βρίσκεται για μία ακόμη φορά έναν αγώνα μακριά από το τρόπαιο. Το ειρωνικό; Αν το πάρει, αρκετοί θα συνεχίσουν να ψάχνουν εξηγήσεις γύρω από τα budgets, τα matchups και τα advanced stats.Γιατί είναι πιο εύκολο να κρύβεσαι πίσω από τα νούμερα παρά να παραδεχτείς κάτι πολύ απλό: Ο Ολυμπιακός έχει χτίσει την πιο σκληροτράχηλη μπασκετική κουλτούρα στην Ευρώπη. Και αυτό δεν αγοράζεται.
