Για χρόνια ο Ολυμπιακός έμοιαζε με ομάδα που ζούσε μέσα σε μια μόνιμη εκκρεμότητα. Έφτανε κοντά, συχνά πιο κοντά από οποιονδήποτε στην Ευρώπη, αλλά πάντα κάτι έμενε ανολοκλήρωτο. Ένα χαμένο σουτ, ένα βράδυ που στράβωνε, μια λεπτομέρεια που μετατρεπόταν σε τραύμα. Κι ίσως γι’ αυτό η πρόκριση απέναντι στη Φενερμπαχτσέ να έμοιαζε διαφορετική από τις προηγούμενες. Όχι επειδή ήταν πιο θεαματική. Αλλά επειδή για πρώτη φορά μετά από καιρό ο Ολυμπιακός έπαιξε σαν ομάδα που δεν κυνηγούσε φαντάσματα. Το 79-61 στον ημιτελικό του Final 4 της Αθήνας δεν είχε την ένταση ενός κλασικού μπασκετικού θρίλερ. Δεν χρειάστηκε buzzer beater, ούτε κάποια υπερφυσική παράσταση ενός σταρ. Ο Ολυμπιακός νίκησε τη Φενερμπαχτσέ με τρόπο σχεδόν ψυχρό. Μεθοδικό. Σαν να είχε περάσει όλη τη χρονιά προετοιμάζοντας ακριβώς αυτό το βράδυ. Από τις πρώτες κατοχές φαινόταν ότι κάτι δεν λειτουργούσε σωστά για τη Φενέρ. Οι αποστάσεις της ήταν λάθος, οι αποφάσεις βιαστικές, τα σουτ έβγαιναν χωρίς πραγματική ισορροπία. Κι απέναντί της υπήρχε ένας Ολυμπιακός που έμοιαζε να καταλαβαίνει απόλυτα τι παιχνίδι ήθελε να παίξει. Όχι γρήγορο. Όχι χαοτικό. Ένα παιχνίδι φθοράς. Ένα παιχνίδι όπου κάθε κατοχή θα έπρεπε να αποκτηθεί με κόπο.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας παρακολουθούσε σχεδόν ανέκφραστος από τον πάγκο, αλλά η ομάδα του είχε τη δική του υπογραφή παντού. Στην υπομονή. Στις περιστροφές. Στην αίσθηση ότι κανείς δεν βιαζόταν να γίνει ήρωας. Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε σαν ομάδα που ήθελε να εντυπωσιάσει το Final Four. Έπαιξε σαν ομάδα που είχε κουραστεί να χάνει τέτοιες βραδιές. Αυτό ήταν ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της εμφάνισής του. Η ωριμότητα.
Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ έδωσε από νωρίς επιθετική ανάσα, ο Βεζένκοφ βρήκε ρυθμό όταν το παιχνίδι άρχισε να βαραίνει και ο Άλεκ Πίτερς έκανε ξανά εκείνο που κάνουν οι παίκτες μεγάλης ομάδας χωρίς να το καταλαβαίνει αμέσως ο κόσμος: κράτησε σταθερή την ομάδα γύρω του. Ο Μιλουτίνοφ κυριάρχησε στις επαφές, ο Ουόκαπ έλεγξε το τέμπο σαν παίκτης που ξέρει ότι οι τελικοί δεν κερδίζονται πάντα από αυτούς που τρέχουν περισσότερο αλλά από αυτούς που σκέφτονται καθαρότερα. Η Φενερμπαχτσέ προσπάθησε να επιστρέψει. Για λίγα λεπτά στην τέταρτη περίοδο το παιχνίδι άρχισε να θυμίζει ξανά Final Four. Το -20 έπεσε σε μονοψήφια διαφορά, οι φωνές στο γήπεδο άλλαξαν τόνο και για μια στιγμή εμφανίστηκε εκείνη η γνώριμη νευρικότητα που συνοδεύει τον Ολυμπιακό στα μεγάλα ευρωπαϊκά βράδια των τελευταίων χρόνων. Αλλά αυτή τη φορά δεν κατέρρευσε τίποτα.
Ένα τρίποντο του Φουρνιέ, δύο μεγάλες άμυνες, μία ακόμη ψύχραιμη κατοχή και το παιχνίδι επέστρεψε αμέσως στον έλεγχο των «ερυθρόλευκων». Σαν να αρνήθηκε ο ίδιος ο Ολυμπιακός να επιτρέψει στον εαυτό του να ξαναζήσει το ίδιο έργο. Αυτό να είναι που κάνει αυτή την πρόκριση τόσο σημαντική. Όχι μόνο ότι ο Ολυμπιακός βρίσκεται ξανά σε τελικό Euroleague. Ούτε ότι απέχει μία νίκη από το τέταρτο αστέρι του. Αλλά ότι μοιάζει, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, να έχει συμφιλιωθεί με την πίεση που κουβαλά. Να μην παίζει απέναντι στις αναμνήσεις του. Το βράδυ της Παρασκευής στην Αθήνα, ο Ολυμπιακός δεν έμοιαζε με ομάδα που προσπαθούσε να αποδείξει κάτι στην Ευρώπη. Έμοιαζε με ομάδα που επιτέλους κατάλαβε ακριβώς ποια είναι.
