Το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου 1974, ο Αλ Γκριν μπήκε στο μπάνιο του σπιτιού του στο Μέμφις για ένα ντους πριν κοιμηθεί. Λίγα λεπτά νωρίτερα είχε δεχτεί πρόταση γάμου από την σύντροφο του Μαίρη Γούντσον. Εκείνος της απάντησε πως θα το συζητήσουν το πρωί. Δεν ήταν καβγάς ήταν η αμηχανία μιας σχέσης που δεν είχε αποφασίσει ακόμη τι είναι. Καθώς βούρτσιζε τα δόντια του, άκουσε βήματα πίσω του. Γύρισε και την είδε να κρατά μια κατσαρόλα. Το περιεχόμενο ήταν καυτό. Ο πόνος ήρθε πριν προλάβει να καταλάβει τι συνέβαινε. Έτρεξε προς το ντους, άνοιξε το κρύο νερό και ούρλιαξε. Λίγο πριν λιποθυμήσει, άκουσε έναν πυροβολισμό και μετά έναν δεύτερο. Μετά τον δεύτερο ήχο άκουσε «κάτι βαρύ να πέφτει». Ήταν το σώμα της Γουντσον. Είχε πυροβολήσει τον εαυτό της στον κρόταφο και πέθανε ακαριαία.
Η μουσική ιστορία θα θυμόταν για πάντα το περιστατικό. Την εποχή εκείνη, ο Al Green βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς του στις ΗΠΑ. Είχε πουλήσει οκτώ εκατομμύρια singles, μεταξύ των οποίων τα Let’s Stay Together (1972) και Tired of Being Alone (1971). Μετά το περιστατικό, όμως, δεν θα ήταν ποτέ ο ίδιος. Ο ίδιος θα προσπαθούσε για χρόνια να καταλάβει τι ακριβώς είχε τελειώσει εκείνο το βράδυ. Η σχέση, η ζωή του ή ο άνθρωπος που ήταν μέχρι τότε;
Ο Άλμπερτ Γκριν είχε γεννηθεί το 1946 στο Arkansas, σε οικογένεια φτωχών αγροτών με εννέα παιδιά. Μεγάλωσε τραγουδώντας στην εκκλησία, αλλά η μουσική που τον σημάδεψε δεν ήταν θρησκευτική. Όταν ο πατέρας του τον έπιασε να ακούει soul στο ραδιόφωνο, τον έδιωξε από το σπίτι. Για την οικογένεια, η μουσική αυτή ανήκε στον κόσμο της σάρκας, της αμαρτίας, όχι στον κόσμο της σωτηρίας.
Ο Γκριν διάλεξε τη σάρκα ή, πιο σωστά, τη φωνή. Στα τέλη των ’60s βρέθηκε στο Μέμφις και συνεργάστηκε με τον παραγωγό Willie Mitchell. Εκεί άρχισε να εμφανίζεται μια νέα μορφή ανδρικής παρουσίας στη soul. Στις αρχές των ’70s τραγούδια όπως Tired of Being Alone και Let’s Stay Together τον μετέτρεψαν σε σταρ. Το κοινό τον έβλεπε σαν ερωτικό σύμβολο, όμως η γοητεία του δεν ήταν επιθετική, ήταν διστακτική. Δεν τραγουδούσε σαν να υπόσχεται αγάπη, αλλά σαν να φοβάται ότι θα τη χάσει. Αυτή η ευαισθησία τον έκανε μοναδικό. Και τον έκανε τεράστιο.
Το περιστατικό του 1974 δεν διέκοψε απλώς την καριέρα του. Άλλαξε τη σημασία της. Νοσηλεύτηκε μήνες με εγκαύματα και όταν επέστρεψε στη σκηνή, οι συναυλίες έμοιαζαν με προσπάθεια να ξαναβρεί τη θέση του μέσα σε μια ιστορία που είχε ξεφύγει από τον έλεγχό του. Είχε ήδη μιλήσει για μια πνευματική εμπειρία έναν χρόνο πριν, σχεδόν σαν προσωπική παραξενιά. Ένα ατύχημα σε συναυλία το 1979 το θεώρησε θεϊκό μήνυμα και επιβεβαίωσε την επιλογή του. Αφοσιώθηκε στο gospel, ίδρυσε εκκλησία και έγινε ο ιεροκύρηκας Αλ Γκριν. Μετά το γεγονός, η ιδέα πήρε μορφή. Σταδιακά άφησε την κοσμική soul και στράφηκε στο gospel. Η μεταμόρφωση ήταν εκπληκτική. Ο τραγουδιστής που ψιθύριζε για το σώμα τραγουδούσε πλέον για την ψυχή.
Όμως η πραγματικότητα δεν μεταμορφώνεται τόσο καθαρά όσο οι αφηγήσεις. Υπήρξαν καταγγελίες για βία, δικαστικές διαμάχες, ένας γάμος που κατέληξε σε πικρό διαζύγιο. Η ιδιωτική του ζωή συνέχισε να είναι αντιφατική, ακόμη κι όταν η δημόσια εικόνα του γινόταν όλο και πιο πνευματική. Και παρ’ όλα αυτά, η καριέρα του δεν κατέρρευσε. Κυκλοφόρησε gospel δίσκους, επέστρεψε αργότερα στην κοσμική μουσική, κέρδισε βραβεία, τραγούδησε σε κινηματογραφικά φινάλε και συνεργάστηκε με νεότερους καλλιτέχνες.
Εδώ βρίσκεται η ιδιαιτερότητα. Η ποπ κουλτούρα δεν λειτουργεί σαν αρχείο γεγονότων αλλά σαν σύστημα νοήματος. Δεν αποφασίζει ποιος ήταν καλός ή κακός αλλά ποια ιστορία μπορεί να ειπωθεί μέχρι τέλους. Ο Γκριν έγινε μια ιστορία λύτρωσης. Όχι επειδή όλα συγχωρέθηκαν, αλλά επειδή μπορούσαν να ενταχθούν σε μια προσπάθεια αλλαγής. Η Αμερική ανέχεται πιο εύκολα την ενοχή από την ακινησία. Έναν άνθρωπο που έπεσε και προσπάθησε να εξηγηθεί.
Στα ογδόντα του, με νέες ηχογραφήσεις και συνεργασίες, η φωνή του παραμένει αναγνωρίσιμη, απαλή, συγκρατημένη, σχεδόν προσεκτική. Σαν κάποιος που γνωρίζει ότι ο ακροατής δεν ακούει μόνο το τραγούδι, αλλά όσα το περιβάλλουν. Η διασημότητα δεν είναι η τέχνη του να σε αγαπούν. Είναι η τέχνη του να σου επιτρέπουν να συνεχίσεις να υπάρχεις μέσα στη μνήμη τους. Και η μνήμη, τελικά, δεν συγχωρεί τα πάντα.
Διαλέγει.
