Ο Αλέξανδρος Νικολαϊδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ηθοποιός και σκηνοθέτης με εκπαίδευση στη Δραματική Σχολή “Ανδρέας Βουτσινάς”. Παρακολούθησε σεμινάρια υποκριτικής, σκηνοθεσίας, φωνητικής, υποκριτικής στην κάμερα, θέατρο στην εκπαίδευση με τους: Ανδρέα Μανωλικάκη, Γίαννη Παρασκευόπουλο, Andrew Jackson, Σύλλα Τζουμέρκα, Ταξιάρχη Χάνο, Μελίνα Χατζηγεωργίου κλπ. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων με σκηνοθέτες όπως μεταξύ άλλων: Τάσος Ράτζος (Μικρός Βορράς), Γλυκερία Καλαϊτζή (θέατρο Τ), Θάνος Νίκας (Ars moriendi), Εύη Σαρμή, Αλέξανδρος Κωχ (mammals), Γιάννης Μαυρόπουλος (Monks), και Χάρης Θώμος (Dot Ensemble). Έχει συμμετάσχει επίσης σε κινηματογραφικές παραγωγές μικρού και μεγάλου μήκους με συμμετοχή σε εγχώρια και διεθνή φεστιβάλ όπως μεταξύ άλλων: “Σαρμάκο – μια ιστορία του Βορρά” (61ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), “Το τελευταίο κομμάτι” (Φεστιβάλ Δράμας DISFF47), και στις γερμανικές παραγωγές: “Der Gast – Sidero & Chaliva” και “Lichter und schatten- Strangers on surface”. Διδάσκει θέατρο στην εκπαίδευση και έχει σκηνοθετήσει έργα για παιδιά και ενήλικες. Συμμετέχει ενεργά στο Θέατρο Forum με κοινωνικά θέματα.
Τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε;
“Το βλέμμα του Οδυσσέα” του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Είναι από τις στιγμές που το σινεμά συναντά την ποίηση και ένα οδοιπορικό εξερευνά την ιστορία. Με συγκίνησε πολύ.
Ποιο βιβλίο έχεις στο κομοδίνο σου;
“Ο μοναχικός” του Ευγένιου Ιονέσκο
Τι θα έκανες αν δεν ήσουν
Τα ίδια ακριβώς. Ότι και να πηγαίνει λάθος ή στραβά στη διαδρομή, δεν αναρωτιέμαι ποτέ “τί θα έκανα αν δεν…”. Πάμε με αυτό που έχουμε με πίστη και τόλμη.
Περιέγραψε μια στιγμή ευτυχίας
Ταβερνάκι στη Χαλκιδική, με θέα τη θάλασσα, με θαλασσινά και τσίπουρο.
Τι φοβάσαι πιο πολύ;
Να μη χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ. Την απώλεια.
Πότε λες ψέματα;
Όταν με παίρνουν τηλέφωνο ενώ κοιμάμαι το πρωί. Ξεροβήχω να ψευτοκαθαρίσει η φωνή και το σηκώνω και καλά ψύχραιμος.
Αν θα μπορούσες ν’ αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου, τι θα ήταν
Θα ήθελα να είμαι πιο ψύχραιμος στα άγχη και πιο συγκρατημένος στους ενθουσιασμούς.
Ποια είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;
Όταν γονείς χάνουν τα παιδιά τους. Κάθε θάνατος είναι φρικτός, όμως δεν μπορώ να διανοηθώ το μέγεθος της τραγωδίας μιας μάνας που κηδεύει το παιδί της.
Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;
80’s, όπου.
Ποιο είναι το motto σου;
“Όλα γίνονται για κάποιο λόγο”. Κλισέ αλλά λειτουργεί.
Αγαπημένος προορισμός;
Νομίζω το μέρος το αναδεικνύει η παρέα και οι άνθρωποι που είσαι μαζί τους. Οι μνήμες εδώ κονταροχτυπιούνται. Κάπου στην Ιταλία λόγω φαγητού ίσως.
Το μεγαλύτερο ελάττωμα σου;
Είμαι τρομερά αναβλητικός. Και άλλα πολλά αλλά αυτό με ενοχλεί πολύ.
Αν είχες μπροστά σου τον θεό τί θα του έλεγες;
Θα του τραγουδούσα το “δεν είμαι εγώ” του Κώστα Χατζή.
Αγαπημένη βόλτα στην πόλη
Ως (νέος) κάτοικος Κυψέλης, θα πω για την ώρα στη Φωκίωνος Νέγρη.
Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;
Αυτόν τον καιρό παίζουμε με τη Dulcinea Compania για τον “Θάνατο ενός ηθοποιού” στην Πλύφα. Και μέσα στα σχέδια είναι η ολοκλήρωση μιας ταινίας μεγάλου μήκους ελληνογερμανικής παραγωγής που συμμετέχω σε σκηνοθεσία Μάρκου Παπαδόπουλου.
