Αθανασία Κουρκάκη: «Είναι επικίνδυνο να μην μπορείς να ελέγξεις τα πάθη σου»

Πτυχιούχος του Τμήματος Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου, η Αθανασία Κουρκάκη είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Έχει σπουδάσει σύγχρονο και κλασικό τραγούδι, ενώ παράλληλα διδάσκει υποκριτική σε υποψήφιους δραματικών σχολών. Επιπλέον, κατέχει τη θέση της CEO στην εταιρεία Plan Toys Greece, συνδυάζοντας τις καλλιτεχνικές και επιχειρηματικές της δεξιότητες. Στο θέατρο έχει συνεργαστεί τους: Ελένη Σκότη, Στάθη Λιβαθινό, Σοφία Βγενοπούλου, Γιολάντα Μαρκοπούλου, Γιάννη Κακλέα.

Τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε:

«Weapons» (2025). Είχα καιρό να δω ένα νέο, αβίαστο θρίλερ με δυνατές υποκριτικές ερμηνείες.

Ποιο βιβλίο έχεις στο κομοδίνο σου;

“Ο φιλόσοφος και ο λύκος” του Mark Rowlands και “Οι γυναίκες που επιστρέφουν” του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη. Λατρεύω τις αρχέγονες ιστορίες, κυρίως των γυναικών μαγισσών.

Τι θα έκανες αν δεν ήσουν…

Δεν ξέρω τι θα έκανα αν δεν ήμουν αυτό που είμαι σήμερα, κι ακόμα ανακαλύπτω ποια ακριβώς είναι αυτή η εκδοχή μου. Κάθε νέο πράγμα που δοκιμάζω, και κάθε ρόλος που υποδύομαι, με βοηθά να το ανακαλύψω.

Περιέγραψε μια στιγμή ευτυχίας:

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω πως η ευτυχία δεν είναι κάτι μεγάλο ή άπιαστο. Δεν χρειάζεται ένταση ούτε ύψη. Είναι μια απλή στιγμή παρουσίας, όπως να μένω στον ήλιο με κλειστά μάτια ή να παίζω με την ανιψιά μου. Και αυτό αρκετές φορές αρκεί.

Τι φοβάσαι πιο πολύ;

Την απώλεια. Ανθρώπων, στιγμών, αισθημάτων, εκδοχών του εαυτού μας που χάνονται χωρίς επιστροφή.

Πότε λες ψέματα;

Όταν προσπαθώ να προστατεύσω αυτούς που αγαπώ. Συνήθως δεν είναι ψέμα, αλλά μια αποφυγή της αλήθειας όπως λένε πολλοί. Παρ’ όλα αυτά, το πιο δύσκολο είναι να είμαστε ειλικρινείς με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου:

Μια μικρή διάσπαση προσοχής που με τραβάει μακριά από τη στιγμή. Μαθαίνω να την παρατηρώ και να ξαναβρίσκω την εστίασή μου. Να μάθω να κάνω σωστά ένα πράγμα τη φορά.

Ποια είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;

Να μην μπορείς να ελέγξεις τα πάθη σου και να γίνεσαι θεατής του ίδιου σου του εαυτού. Η απληστία, αυτή η αόρατη παγίδα. Είναι η ρίζα της δυστυχίας, γιατί μας πείθει ότι κάτι μας λείπει για να είμαστε ευτυχισμένοι. Και μετά γεννιέται η ματαίωση.

Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;

Νιώθω πως έχουμε υπάρξει πολλές φορές στον κόσμο αυτό. Κάθε εποχή είχε το σκοτάδι και το φως της. Ίσως αυτήν προτιμώ καλύτερα, γιατί η γυναίκα σήμερα έχει περισσότερη δύναμη και φωνή απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Ποιο είναι το motto σου;

Να είσαι παρών. Να βλέπεις, να νιώθεις, να συμμετέχεις σε κάθε στιγμή. Breath deeply. Let it be.

Αγαπημένος προορισμός:

Η Αμοργός. Ένα νησί που πηγαίνω σχεδόν κάθε χρόνο από τα 19 μου. Αν δεν επιστρέψω ένα καλοκαίρι, νιώθω ένα μικρό κενό.

Το μεγαλύτερο ελάττωμά σου:

Η βιασύνη και η παρόρμηση. Μαθαίνω να τα παρατηρώ και να τα μεταμορφώνω, εκφράζοντας με πιο όμορφο τρόπο ό,τι έχω να πω στους γύρω μου.

Αν είχες μπροστά σου τον Θεό, τι θα του έλεγες;

«Στέγνωσαν τα μάτια μου από την προσμονή, έσβησε η καρδιά μου στο στήθος μου. Γιατί αργείς, Θεέ μου;» Και θα του διάβαζα ολόκληρο το απόσπασμα από “Τη Πείνα και τη Δίψα” του Χρήστου Γιανναρά που μιλά για το Θεό. Θα του έκανα μια αγκαλιά και θα του έλεγα: Ελπίζω να κρατάς γερά…

Αγαπημένη βόλτα στην πόλη:

Στα πάρκα της Αθήνας, με τον Λουκά, τον σκύλο μου. Εκεί ο χρόνος επιβραδύνει και είμαι κοντά στη φύση.

Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Ξεκινάει το “Push Up” του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ σε σκηνοθεσία Έφης Ρευματά. Ένα σύγχρονο κείμενο που διαδραματίζεται σε μια πολυεθνική εταιρία, γεμάτο χιούμορ, ένταση και συνεχείς ανατροπές. Κύριο θέμα του είναι το κυνήγι της επιτυχίας, ο ανταγωνισμός και ένας ανεκπλήρωτος έρωτας. Έπειτα αρχίζω πρόβες στον “Αφρό των Ημερών”, ένα έργο βαθιά ποιητικό και ανατρεπτικό του Μπόρις Βιάν, σε σκηνοθεσία και διασκευή της Μαριτίνας Πάσσαρη.

Info