Blues Wire στο Κύτταρο: 43 χρόνια ιστορίας σε μία βραδιά

Αν αγαπάς τα blues ή παρακολουθείς έστω και λίγο την σκηνή είναι δύσκολο να μην έχεις πέσει «πάνω» στους Blues Wire. H συμμορία από την Θεσσαλονίκη, μετρά 43 χρόνια ζωής, δισκογραφίας και κυρίως συναυλιών, παραμένοντας πάντα στις blues επάλξεις. Οι Ηλίας Ζάικος (κιθάρα – φωνή), Σωτήρης Ζήσης (μπάσο) και Νίκη Γουρζουλίδου (τύμπανα) εμφανίζονται το Σάββατο 9 Μαΐου, στον αγαπημένο τους χώρο, στο Κύτταρο club, για να κάνουν (ακόμη μία φορά) αυτό που ξέρουν καλά. Να μετατρέψουν την συναυλία τους, σε γιορτή. Με εκλεκτούς καλεσμένους, τον «Αμερικάνο» EX BLUES WIRE Μανώλη Βουράκη, που ξανασμίγει με την παλιοπαρέα, στη σκηνή που πρωτοεμφανίστηκαν μαζί πριν 15 χρόνια και τους Daddy’s Work Blues Band, γνωστοί για την χημεία τους στη σκηνή με τους Wire και τον χαρακτηριστικό τους ήχo.

To καλό σε μια συναυλία των Blues Wire είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Όπως μάλλον και εκείνοι δεν ήξεραν τι τους περίμενε το μακρινό πια 1983 όταν σχηματίστηκαν. Ανάμεσα στα άλλα είναι και η δήλωση της αμερικανίδας πιανίστριας μπούγκι -γουγκί – επίσης γνωστό ως boogie, Katie Webster. Σύμφωνα με τα λόγια της «οι Blues Wire είναι η καλύτερη μπλουζ μπάντα στην Ευρώπη και αξίζουν να ακουστούν από ένα ευρύτερο κοινό».

Πρωτεργάτες του μπλουζ στη χώρα μας με πλειάδα διακρίσεων εντός και εκτός των τειχών, με περισσότερα από δέκα άλμπουμ στο ενεργητικό τους, έχουν μεταξύ άλλων συνεργαστεί με τους John Hammond, Louisiana Red, Katie Webster, Carey Bell, Dave Kelly, Angela Brown, Larry Garner, Dick Heckstall Smith, Al Copley, Guitar Shorty, Johnny Mars, Dr.FEELGOOD ενώ έχουν «ανοίξει» συναυλίες καλλιτεχνών όπως οι Buddy Guy, Albert King, John Mayall, Otis Rush κ.α. ενώ έχουν δεκάδες συμμετοχές σε μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ και εκατοντάδες συναυλίες εντός των συνόρων.

Ο Ηλίας Ζάικος μιλά στο blackbook.gr για την πορεία των Bluew Wire, όλα αυτά τα χρόνια, τα «κέρδη και τις ζημίες» τους αλλά και για το πρώτο του βιβλίο «Ντόμπρα blues» (εκδόσεις OBLIK EDITIONS).

– Μετά από τόσα χρόνια πορείας με τους Blues Wire ποια θα λέγατε ότι ήταν η καλύτερη αλλά και η χειρότερη (αν υπάρχει, φυσικά) στιγμή με το συγκρότημα;

Χωρίς να θέλω να υπεκφύγω, μετά από εμπειρίες δεκαετιών είναι σχεδόν αδύνατο ν’ απαντήσω. Ας πούμε απλώς πως ζήσαμε αμέτρητες αξέχαστες κι ελάχιστες δυσάρεστες.

– Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για τις νεότερες γενιές να ταυτιστούν με τα blues;

Ως μουσική που ξεκίνησε ως λαϊκό είδος, το μπλουζ έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που το καθιστούν αγαπητό και άμεσα ελκυστικό, ενσωμάτωσε όμως επιρροές και από κάθε κίνημα στην πορεία του χρόνου, μπόλιασε και μπολιάστηκε. Αυτά, σε συνδυασμό με την αγγλική γλώσσα και την απλή κι εύκολα κατανοήσιμη φόρμα του το καθιστούν διαχρονικό. Βασική θεματολογία του αποτελεί ο έρωτας και τούτο δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν, πόσο μάλλον νέους ανθρώπους που βράζει το αίμα τους. Ναι, δεν είναι δύσκολο να ταυτιστεί κάποιος με το μπλουζ, για όλους τους λόγους του κόσμου.

– Η «Gaza» (σινγκλ που κυκλοφόρησε στις 8 Σεπτεμβρίου 2025) είναι προφανές για τι «μιλά». Πιστεύετε ότι οι καλλιτέχνες οφείλουν να παίρνουν θέση για το τι συμβαίνει στην κοινωνία; Και αν ναι, δεν υπάρχει ο φόβος, μήπως χαθούν ακροατές;

Ευχαριστώ για την ερώτηση μια και το θέμα είναι σχεδόν απαγορευμένο για συζητήσεις στη δημόσια σφαίρα. Αντί άλλης απάντησης επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου, όσο για το αν φοβάμαι πως θα χάσω κοινό, αν είναι να μη με ακούν επειδή αποδοκιμάζω θηριωδίες να πάνε στο καλό, δεν θα μου λείψουν: «Ο καλλιτέχνης οφείλει να είναι ένας εν δυνάμει επαναστάτης. Με ό,τι μπορεί να φέρει μαζί του, οφείλει να ποθεί έναν καλύτερο κόσμο και να προσπαθεί να γίνει ένας καλύτερος άνθρωπος. Ν’ ανάβει το φως σε σκοτεινά δωμάτια κι όταν η πραγματικότητα κι ο κυνισμός τον καταβάλλουν, να ζητά στήριξη και βοήθεια από ’κείνα που δεν τελειώνουν ποτέ. Και τότε να γράψει ένα τραγούδι. Ας είναι δηκτικό, ενοχλητικό, ποια ζωή είναι ένας αδιάκοπος πανηγυρισμός;

– Πώς προέκυψε το βιβλίο Ντόμπρα Blues; Τι περιλαμβάνει;

Είναι χωρισμένο σε τρεις ενότητες, η πρώτη αφορά τα παιδικά/νεανικά μου χρόνια, η δεύτερη έχει μια ποικιλία κειμένων για την τέχνη, την καθημερινότητα, εμπειρίες από το ξεκίνημα της μουσικής μου πορείας, τις κοινωνικές συνθήκες και την πολιτική. Η τρίτη τέλος έχει σχεδόν αποκλειστικά μουσικό χαρακτήρα με αφηγήσεις από ταξίδια και συναυλίες, καθώς και στιγμιότυπα από τις συνεργασίες μας με ξένους καλλιτέχνες. Θα έλεγα πως εμπίπτει στην κατηγορία της μυθιστορηματικής αυτοβιογραφίας. Προέκυψε μέσα από ένα όψιμο ενδιαφέρον μου για την γραφή που γιγαντώθηκε την περίοδο της καραντίνας και τελικά τυπώθηκε κατόπιν προτροπής φίλων και αγαπημένων.

– Όλα ξεκίνησαν από συναυλία του John Hammond;

Κατά μια έννοια ναι, αφού εκείνη η συναυλία του στον Ορφέα στο τέλος της βρήκε εμένα και τον Σωτήρη (Ζήση, μπάσο) μαγεμένους καθώς τα όνειρα μας πολλαπλασιάζονταν με φρενίτιδα.

– Τι είναι τελικά τα blues;

Αυτή είναι μια ερώτηση που έχει δεχθεί αναρίθμητες απαντήσεις, προσωπικά προτιμώ εκείνη του Furry Lewis (σ.σ.  αμερικανός κιθαρίστας και τραγουδοποιός της κάντρι μπλουζ από το Μέμφις του Τενεσί) που είπε πως τα μπλουζ είναι η αλήθεια, όχι όμως ως οικουμενικό θέσφατο αλλά αυτή που κρύβει μέσα του ο καθένας και χαρακτηρίζει πράξεις κι επιλογές ζωής.

– Έχετε συνεργαστεί με καλλιτέχνες του εξωτερικού. Ποιος ήταν αυτός που… κόλλησε περισσότερο μαζί σας και γιατί;

Αρκετοί και όχι για τους ίδιους λόγους. Κάποιοι σε κερδίζουν με την ευγένεια των τρόπων τους, άλλοι με το χιούμορ και το γέλιο, αρκετοί με το ειδικό βάρος που φέρουν και το καλλιτεχνικό τους εκτόπισμα, μερικοί με την αμεσότητα κι ένα αίσθημα οικειότητας που μεταδίδουν. Ελάχιστοι ήταν όσοι στάθηκαν «κρύοι» μαζί μας και οι συνυπάρξεις αυτές σχεδόν στο σύνολο τους υπήρξαν καθοριστικές για το γκρουπ αλλά και πολύτιμες εμπειρίες.

– Στο παρελθόν έχετε χαρακτηριστεί ως η καλύτερη μπλουζ μπάντας στην Ευρώπη. Ο χαρακτηρισμός αυτός, σας έφερε ποτέ βάρος;

Ε, όχι βέβαια. Μολονότι τούτη η φράση λέχθηκε με κάθε ειλικρίνεια και αγνή πρόθεση, ποτέ δεν αποτέλεσε για μας αναφορά. Δεν πιστεύουμε εν γένει σε τέτοιου είδους διαβαθμίσεις, άλλωστε υπάρχει μια πολύ όμορφη φράση που λέει ‘’οι καλύτεροι μουσικοί είναι αυτοί που δεν θα δούμε ποτέ’’.

– Στο άλμπουμ του 2024, «ongoing», αποδεικνύεται ότι είστε φύσει και θέσει, σε (διαρκή) εξέλιξη. Τι είναι αυτό άραγε που σας δίνει δύναμη και έμπνευση για είστε «παραγωγικοί», από την δεκαετία του ΄80 έως σήμερα;

Ευχαριστούμε για το σχόλιο, η πραγματικότητα είναι πως ζούμε για να παίζουμε και παίζουμε για να ζούμε. Όσο μπορούμε, για όσο αντέξουμε.

– Τι θα ακούσουμε στο Κύτταρο;

Μια και τούτη τη φορά θα βρίσκεται μαζί μας ο παλιός φίλος και συνεργάτης Μανόλης Βουράκης, θα θυμηθούμε αρκετά από τα τραγούδια που παίζαμε παρέα παλιότερα χρόνια και μερικά ίσως όχι τόσο προφανή. Ευελπιστώ πως θα είναι μια ενδιαφέρουσα όσο και απολαυστική βραδιά.

– Τα σχέδια σας για το μέλλον;

Εντάξει, κυρίως να είμαστε γεροί και ν’ ανεβαίνουμε στα πάλκα, τα υπόλοιπα ποτέ δεν σταματάνε, κάποια καινούργια δουλειά, μια φρέσκια συνεργασία και όλα τα συναφή.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ντόμπρα Blues»:

«Είχα πολύ καιρό να σταθώ εδώ, στην αυλή που υπέμενε τις παιδικές μου ζωηράδες και γιάτρευε τις εφηβικές μου ανησυχίες. Η σιωπή ήταν ασάλευτη, θαρρείς και περίμενε τον ερχομό μου και δεν ήθελε να ενοχλήσει την παρουσία μου, το τσακισμένο δάπεδο έμοιαζε απολιθωμένο, οι πέτρες με κοιτούσαν σαν να με θυμούνταν, ακόμα κι ο αγέρας του βουνού νόμιζες πως δεν άλλαξε, τον ρουφούσα και γευόμουν το γλυκό σιρόπι της νιότης. Νόμισα θα κλάψω εκεί, μόνος, νιώθοντας το παρελθόν ν’ αντικρίζει με συγκατάβαση τον παχύ και δυσκίνητο εξηντάρη που ξαναφάνηκε στην ερημιά γυρεύοντας κάτι που ξοδεύτηκε. Δεν τα κατάφερα, όμως. Η χαρά πού ’χε ποτίσει ολόγυρα νίκησε κάθε μελαγχολική σκέψη, αυτό το έδαφος δεν είναι εύφορο γι’ ανώφελα πισωγυρίσματα, δεν αντέχει τη θλίψη και τις μεμψιμοιρίες. Ανέκαθεν.»

(…)

«Ένας απ’ τους κυρίαρχους λόγους που αγάπησα το μπλουζ – κι ευτυχώς το συνειδητοποίησα νωρίς – είναι η αίσθηση πως βρήκα κάτι που δεν θα με προδώσει ποτέ. Την παρέα στην πορεία, στις χαρές και στις λύπες, στα δύσκολα και στα εύκολα. Είναι σαν σκύλος που όμως θα ζήσει όσο κι εγώ…»

(…)

«Ποτέ δεν είχε πρωταρχική σημασία το πόσο καλός είσαι. Εκείνο που πάντα είναι ζητούμενο είναι το αν έχεις κάτι να πεις. Ο συνεπής, ταλαντούχος κι ανήσυχος μουσικός, θα φροντίσει να γίνεται καλύτερος κάθε μέρα, πρώτα και κύρια για τον ίδιο του τον εαυτό. Το πυροτέχνημα λάμπει έντονα, όμως διαρκεί ελάχιστα. Το πάθος, η αφοσίωση, η έρευνα, κρατούν μια ζωή. Δεν είν’ εύκολο. Ποτέ δεν ένιωσα πως κάτι μ’ απειλεί ή με φρενάρει παίζοντας μπλουζ. Μπορεί ο ιστορικός μελετητής να ορίζει κατηγορίες στη δουλειά του για να την κάνει ευκολότερα κατανοήσιμη αλλά ως μουσικός αγαπώ κάθε έκφανση του είδους. Δεν έχω μελετήσει κιθάρα ποτέ στη ζωή μου, όχι με την έννοια που δίνουν στον όρο οι σχολές και τα ωδεία και πάντα ήθελα να παίξω αυτήν τη μουσική. Έβαζα έναν δίσκο να γυρνά στο πικάπ και προσπαθούσα να συνοδεύσω: όταν δεν ακουγόταν κάτι αταίριαστο, ήξερα πως έμαθα κάτι. Δεν προσπαθούσα να παίξω κάτι νότα προς νότα, η αισθητική της φρασεολογίας κι η εναρμόνιση με το κύλισμα του τραγουδιού ήταν αυτά που μ’ έκαιγαν. Είμαι αυτοδίδακτος και δεν είχα στήριξη από φίλους μουσικούς στην αρχή, πέρα απ’ το δεδομένο ανθρώπινο ενδιαφέρον πού ’χαμε μεταξύ μας. Πάντα έμοιαζα παράταιρος και κάποιες φορές γραφικός. Αργότερα, βέβαια, τα πράγματα άλλαξαν. Θαρρώ πως είμαι μια κάποια ενσάρκωση αυτού που λένε self made man ή καλύτερα, για την ελληνική κοινωνία, μια παραδοξότητα που περπατά.»