Χρήστος Κούρτογλου: «Όλα είναι μπροστά και θα τα ανακαλύψουμε»

Ο Πλανήτης Ουρανός δεν είναι τόπος απόδρασης, είναι ο χάρτης ενός εσωτερικού ταξιδιού. Ο Χρήστος Κούρτογλου, στο πρώτο του άλμπουμ, «Στον Πλανήτη Ουρανό», χτίζει ένα σύμπαν που ανασαίνει μεταξύ pop και indie pop/rock, γεμάτο αισιοδοξία, λεπτή μελαγχολία και την επιθυμία να ξαναβρούμε τον εαυτό μας κάπου ανάμεσα σε μπαλκόνια που ανθίζουν, αέναες αγάπες και διαδρομές με αμάξι που οδηγούν ποιος ξέρει πού. Ένας νέος τραγουδοποιός που δεν πατάει απλώς στη γη· κάνει το πρώτο του βήμα σε έναν πλανήτη που χτίζει μόνος του. Εκεί, οι λέξεις λάμπουν σαν φώτα πόλης και οι μελωδίες κουβαλούν την ειλικρίνεια της πρώτης εξομολόγησης. Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του ΙΛΙΟΝ Plus, την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου, για μια live παρουσίαση που υπόσχεται φως, χορό και εκείνη την αθωότητα του “ας το ζήσουμε μαζί”, μιλά στο BlackBook με ειλικρίνεια, χιούμορ και μια ευγένεια που δεν είναι στιλιζαρισμένη, είναι δική του.

– «Στον Πλανήτη Ουρανό». Πότε γεννήθηκε αυτός ο πλανήτης; Είναι τόπος φυγής ή τόπος επιστροφής;

Πολύ ωραία ερώτηση! Νομίζω πως ο «Πλανήτης Ουρανός» άρχισε να γεννιέται τη στιγμή που έγραψα το ομώνυμο τραγούδι βάζοντας σαν πρόκληση στον εαυτό μου να δοκιμάσω κάτι καινούργιο που ήξερα ότι έχω μέσα μου αλλά δεν το τολμούσα. Η ιδέα ξαναζωντάνεψε όταν συγκεντρώθηκαν και τα υπόλοιπα κομμάτια, και νομίζω πως πραγματικά ολοκληρώθηκε όταν τελειώσαμε και την παραγωγή. Ίσως με έναν τρόπο είναι και τα δύο. Για εμένα, δηλαδή, είναι ένας τόπος όπου μπορείς να ξαναβρείς τον εαυτό σου και να του επιτρέψεις να είναι όλα όσα θέλει να είναι. Ποιος δεν θα ήθελε να μπορεί να επιστρέφει συχνά σε αυτόν τον τόπο;

– Ποιο τραγούδι του άλμπουμ θεωρείς τον “πυρήνα” σου; Εκείνο που, αν κάποιος ακούσει μόνο αυτό, θα σε καταλάβει;

Δύσκολο… σαν πρώτη σκέψη θα το χωρίσω σε 2 μέρη: από άποψη ήχου και ενέργειας θα πω το Στον Πλανήτη Ουρανό και από άποψη ερμηνείας το Πουθενά Οι Θεοί. Σίγουρα, πάντως, θα με γνωρίσει κανείς καλύτερα ακούγοντας ολόκληρο το άλμπουμ – και ακόμα περισσότερο ερχόμενος στα λάιβ μας, όπου όλα γίνονται πιο προσωπικά.

– Τι σε κάνει να στρέφεσαι στην pop και indie pop/rock αισθητική; Πού νιώθεις ότι κουμπώνεις και πού θες να την αλλάξεις;

Το ψάχνω πολύ ακόμα. Νομίζω πως το ύφος των κομματιών μου κάπως αναγνωρίστηκε αυτόματα ως indie, ακριβώς γιατί δεν έχω αισθανθεί να κουμπώνω κάπου ιδιαίτερα καλά στο ελληνόφωνο τραγούδι.

– Υπάρχει μια αισιοδοξία στα τραγούδια σου. Είναι αυθεντική; Ή είναι μια άμυνα στις δύσκολες μέρες;

Κάποιες μέρες αυθεντική άμυνα, κάποιες άλλες αυθεντικότατη επίθεση.

5. Πώς δουλεύεις με τη μπάντα σου; Πότε ένα τραγούδι θεωρείς ότι “ζωντανεύει”;

Όταν ο καθένας αρχίζει και βάζει δικά του κομμάτια μέσα στον τρόπο που παίζει ή τραγουδάει.

– Ποια ήταν η πιο αληθινή στιγμή σου μέχρι τώρα πάνω στη σκηνή;

Ήταν τον περασμένο Φλεβάρη στο Σταυρό του Νότου, σε μια guest εμφάνισή μου στη φίλη μου τη Μαρία Κουτσουρλή. Είχαν περάσει λίγοι μήνες από την κυκλοφορία του άλμπουμ μου και, καθώς δεν είχα κάνει ακόμη δικό μου live, ήμουν κάπως πεσμένος ψυχολογικά και γενικά, αλλά και σε σχέση με τη μουσική μου διαδρομή. Αισθανόμουν πως δεν ήξερα πού πηγαίνω. Με το που ανέβηκα εκείνο το βράδυ στη σκηνή, πριν καν τραγουδήσω, μόνο από την επαφή με το κοινό, ένιωσα ξανά περισσότερο “ο εαυτός μου”. Στο τέλος εκείνης της βραδιάς, είχα θυμηθεί γιατί το κάνω όλο αυτό και πόσο πολύ το αγαπώ.

– Μία εικόνα από το live στο ΙΛΙΟΝ Plus που θέλεις να σου μείνει για πάντα. Ποια είναι;

Επιφυλλάσομαι να απαντήσω μετά το live! Δεν έχω προαποφασίσει κάτι.

– Πότε νιώθεις ότι αγγίζεις το κοινό; Όταν γελάει… ή όταν σωπαίνει;

Και οι δύο περιπτώσεις μπορεί να είναι πολύ ειλικρινείς συνδέσεις. Ίσως μου δίνει λίγο μεγαλύτερη χαρά το γέλιο γιατί είναι κάτι που αντιλαμβάνεσαι αμέσως επί σκηνής.

– Τι σε τρομάζει περισσότερο πριν βγεις στη σκηνή και γιατί; Η σιωπή; Η πρώτη ανάσα; Ή το κινητό στο zoom στην πρώτη σειρά

Το μόνο που βρίσκω λιγάκι τρομακτικό είναι τα πρώτα λεπτά της έναρξης, μέχρι να συντονιστούμε όλοι και να φτιάξουμε την ατμόσφαιρα. Δεν είναι κάτι που μπορείς να προβλέψεις. Κάθε μέρα είναι διαφορετική για όλους μας και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μαγεία.

– Υπάρχει κάτι που δεν έχεις τολμήσει ακόμη στη μουσική γιατί φοβάσαι πως αν το κάνεις, δεν θα υπάρχει πια δρόμος επιστροφής;

Δεν έχω κάποιον τέτοιον φόβο προς το παρόν. Όλα είναι μπροστά και βήμα-βήμα θα τα ανακαλύψουμε!

– Αν μπορούσες να σβήσεις όλα όσα ξέρεις για τον εαυτό σου και να ξεκινήσεις από την αρχή, τι θα ήθελες να ανακαλύψεις ξανά πρώτα;

Την σημαντικότητα και πολυμορφικότητα του καλλιτεχνικού μου “εγώ”.

– Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες πραγματικά ευτυχισμένος, χωρίς “αλλά”, χωρίς δεύτερες σκέψεις;

Πριν μερικές μέρες που κανόνισα μετά από καιρό να περάσω κάποιες από τις ημέρες των γιορτών στην πόλη μου.

– Αν η αγάπη ήταν ακουστική κιθάρα, σε ποιο τάστο θα έσπαγε;

Δεν θα έσπαγε.

– Ποιο είναι το πιο αληθινό πράγμα που έχεις πει ποτέ στη σκηνή, εκτός από το “ευχαριστώ”;

Στο δεύτερό μου live, μοιράστηκα την ιστορία πίσω από το “Ένας Άνθρωπος Μικρός” που μόλις είχε κυκλοφορήσει. Είναι ένα κοινωνικό και πολύ προσωπικό τραγούδι. Σας περιμένω στην παρουσίαση δίσκου την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου στο ΙΛΙΟΝ Plus, όπου ίσως την ακούσετε!