Skip to main content

Στο λόμπι ενός ξενοδοχείου, μια μικρή ξύλινη πινακίδα ενημερώνει τους επισκέπτες ότι δεν υπάρχει Wi-Fi. Δεν το αναφέρει σαν πρόβλημα. Το αναφέρει σαν παροχή. Λίγα μέτρα πιο πέρα, άνθρωποι κάθονται σιωπηλοί με βιβλία στα χέρια, άλλοι κοιτούν έξω από το παράθυρο, κάποιος πίνει καφέ χωρίς να αγγίζει κινητό για πρώτη φορά μετά από ώρες. Ίσως και μέρες. Μέχρι πριν λίγα χρόνια κάτι τέτοιο θα έμοιαζε βαρετό ή και ελαφρώς γελοίο. Σήμερα είναι πολυτέλεια

Ξενοδοχεία χωρίς Wi-Fi, retreats χωρίς σήμα, λέσχες σιωπηλής ανάγνωσης και εφαρμογές που μπλοκάρουν τα social media μετατρέπονται σε μια από τις πιο παράξενες και ταχύτερα αναπτυσσόμενες βιομηχανίες της εποχής. Και ίσως αυτό από μόνο του να λέει κάτι βαθύτερο για το πού βρισκόμαστε πια.

Για χρόνια η τεχνολογία παρουσιαζόταν σαν εργαλείο ελευθερίας. Να μπορείς να δουλεύεις από παντού. Να επικοινωνείς με όλους. Να μη χάνεις τίποτα. Στην πράξη όμως, το “να μη χάνεις τίποτα” εξελίχθηκε σιγά σιγά σε μια κατάσταση όπου δεν σταματάς ποτέ να παρακολουθείς τα πάντα. Notifications στη διάρκεια του φαγητού. Scroll πριν τον ύπνο. Scroll μόλις ανοίγουν τα μάτια το πρωί. Emails αργά τη νύχτα. Βίντεο ανάμεσα σε δύο φανάρια. Το κινητό δεν είναι πια συσκευή. Είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινούμαστε.

Κάποια στιγμή, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε εξαφανίστηκαν οι μικρές σιωπές της ημέρας. Η αναμονή. Η βαρεμάρα. Η αδράνεια. Εκείνα τα λίγα λεπτά που κάποτε ο άνθρωπος απλώς κοιτούσε έξω από το παράθυρο ή έμενε μόνος με τις σκέψεις του. Τώρα κάθε μικρό κενό γεμίζει αυτόματα από περιεχόμενο. Ο εγκέφαλος έχει εκπαιδευτεί να ζητά συνεχώς νέο ερέθισμα. Και όταν αυτό σταματά έστω και για λίγο, εμφανίζεται μια περίεργη ανησυχία, σχεδόν σαν στερητικό σύνδρομο.

Η νέα βιομηχανία της ψηφιακής αποτοξίνωσης (digital detox) χτίστηκε ακριβώς πάνω σε αυτή την κόπωση. Το 2025 ο συγκεκριμένος κλάδος ξεπέρασε τα δύο δισεκατομμύρια ευρώ παγκοσμίως, με εφαρμογές που μπλοκάρουν social media, challenges περιορισμού οθόνης, offline διακοπές και εμπειρίες αποσύνδεσης να γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς. Η ειρωνεία είναι σχεδόν αστεία. Influencers ανεβάζουν βίντεο στο TikTok εξηγώντας πώς να περνάς λιγότερο χρόνο στο TikTok.

Πίσω όμως από αυτή τη μόδα υπάρχει κάτι πιο σοβαρό. Οι μεγάλες πλατφόρμες δεν λειτουργούν τυχαία όπως λειτουργούν. Τα endless feeds δεν τελειώνουν ποτέ επίτηδες. Οι ειδοποιήσεις είναι σχεδιασμένες να ενεργοποιούν μικρές ψυχολογικές ανταμοιβές. Οι αλγόριθμοι δεν προσπαθούν μόνο να προβλέψουν τι μας αρέσει αλλά να παρατείνουν όσο περισσότερο γίνεται την παραμονή μας μέσα στην εφαρμογή. Η οικονομία της προσοχής έχει μετατρέψει τον χρόνο συγκέντρωσης σε εμπόρευμα.

Γι’ αυτό και όλο και περισσότεροι ειδικοί αρχίζουν να συγκρίνουν τις Big Tech εταιρείες με τη βιομηχανία καπνού. Όχι επειδή ένα κινητό λειτουργεί όπως ένα πακέτο τσιγάρα, αλλά επειδή ανοίγει η ίδια ακριβώς ηθική συζήτηση. Τι συμβαίνει όταν μια εταιρεία γνωρίζει ότι το προϊόν της δημιουργεί εξάρτηση και συνεχίζει να το σχεδιάζει με τρόπο που ενισχύει αυτή την εξάρτηση; Η πρόσφατη δικαστική απόφαση στις ΗΠΑ, όπου Google και Meta υποχρεώθηκαν να καταβάλουν αποζημίωση σε γυναίκα που υποστήριξε ότι οι πλατφόρμες επιδείνωσαν το άγχος και την κατάθλιψή της μέσω εθιστικών μηχανισμών, θεωρείται από πολλούς μόνο η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης συζήτησης.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει μια ακόμη πιο άβολη αλήθεια. Η αποσύνδεση αρχίζει να γίνεται προνόμιο. Το να εξαφανιστείς offline για λίγες ημέρες ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι για όλους. Ο freelancer που περιμένει απάντηση από πελάτη, ο εργαζόμενος που πρέπει να απαντά σε μηνύματα αργά το βράδυ, ο delivery που εξαρτάται από εφαρμογές για να δουλέψει, δεν μπορούν απλώς να “κλείσουν το κινητό”. Για εκατομμύρια ανθρώπους η συνεχής σύνδεση δεν είναι επιλογή. Είναι όρος επιβίωσης.

Ίσως γι’ αυτό η εικόνα ανθρώπων που πληρώνουν για να διαβάσουν ένα βιβλίο χωρίς περισπασμούς μοιάζει ταυτόχρονα γελοία και αποκαλυπτική. Γιατί στην πραγματικότητα δεν αγοράζουν μόνο ησυχία. Προσπαθούν να αγοράσουν πίσω την προσοχή τους. Κάποτε η πολυτέλεια ήταν να είσαι online παντού. Σήμερα αρχίζει να γίνεται το αντίθετο: να μπορείς να εξαφανιστείς για λίγο χωρίς να σε ακολουθεί τίποτα από όλα αυτά..

rodrogues