Υπάρχουν αγώνες που δεν παίζονται μόνο με μπάλες και χρονόμετρα. Παίζονται με μνήμες. Με ήττες που δεν ξεχάστηκαν ποτέ. Με εκείνες τις σιωπές των αποδυτηρίων που μένουν περισσότερο από τα μετάλλια. Ο σημερινός ημιτελικός της εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης απέναντι στην Ουγγαρία, στο Βελιγράδι, είναι ένας τέτοιος αγώνας. Στις έξι το απόγευμα, μέσα στην Belgrade Arena, η «γαλανόλευκη» δεν θα βρεθεί απλώς απέναντι σε έναν ιστορικό αντίπαλο. Θα σταθεί απέναντι σε ένα παρελθόν που επιμένει να επιστρέφει. Σε μια ιστορία γεμάτη «σχεδόν», χαμένες λεπτομέρειες και παιχνίδια που κρίθηκαν εκεί όπου η λογική σταματά και αρχίζει το βάρος. Κι όμως, αυτή τη φορά, η Ελλάδα φτάνει εδώ διαφορετική.
Έξι παιχνίδια, έξι νίκες. Όχι απλώς αποτελεσματικές, αλλά πειστικές. Μια ομάδα που δεν κρύφτηκε, δεν περίμενε, δεν διαχειρίστηκε. Μια ομάδα που έπαιξε σαν να ξέρει ότι το τουρνουά δεν συγχωρεί τη διστακτικότητα. Η διαδρομή μέχρι την τετράδα δεν ήταν απλώς αήττητη, ήταν καθαρή. Και αυτό στο πόλο, είναι πάντα το πιο δύσκολο. Το Βελιγράδι, ωστόσο, έχει μνήμη. Το 2016, στο ίδιο γήπεδο, η εθνική έφτασε ξανά μέχρι εδώ. Τότε, η Σερβία και η Ουγγαρία έκλεισαν τον δρόμο προς το βάθρο. Έκτοτε, τέσσερις διοργανώσεις, τέσσερις αποκλεισμοί πριν από τα μετάλλια. Η επιστροφή στην ίδια πόλη μοιάζει λιγότερο με σύμπτωση και περισσότερο με πρόκληση.
Απέναντι, η Ουγγαρία. Το βαρύτερο όνομα της ευρωπαϊκής υδατοσφαίρισης. Δεκατρείς τίτλοι, είκοσι έξι μετάλλια, μια σχολή που έμαθε την ήπειρο να παίζει πόλο με δύναμη, ρυθμό και αμείλικτη ακρίβεια. Η πρόκρισή της στα ημιτελικά ήρθε μέσα από φωτιά, στα πέναλτι απέναντι στην Ισπανία, θυμίζοντας ότι οι μεγάλες ομάδες επιβιώνουν ακόμα κι όταν δεν είναι στα καλύτερά τους. Χωρίς τον Ζάλανκι, αλλά με βάθος, σκληρά κορμιά και περιφερειακό σουτ που δεν συγχωρεί. Με τον Σόμα Βόγκελ στο τέρμα, όχι τον πιο σταθερό τερματοφύλακα του τουρνουά, αλλά ίσως τον πιο απειλητικό όταν το παιχνίδι οδηγείται στη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι. Η παρουσία του αρκεί για να αλλάξει τη γεωμετρία ενός αγώνα. Να πιέσει τον αντίπαλο να τελειώσει τη δουλειά νωρίτερα.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το ελληνικό πλεονέκτημα. Στα δύο μέτρα. Στο παιχνίδι που φθείρει. Στους φουνταριστές που δεν σκοράρουν μόνο, αλλά τραβούν πάνω τους άμυνες, αποβολές, χρόνο. Η Ελλάδα έχει χτίσει τη φετινή της πορεία πάνω σε αυτό το σημείο του νερού — εκεί όπου οι αγώνες γίνονται σωματικοί και η τακτική συναντά την αντοχή. Η ιστορία δεν είναι με το μέρος της. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, η νίκη επί της Ουγγαρίας είναι μία και μοναδική. Όμως οι πρόσφατες μνήμες λένε κάτι άλλο. Τόκιο, 2021: θρίαμβος σε ημιτελικό Ολυμπιακών Αγώνων. Φουκουόκα, 2023: ήττα σε τελικό Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, στα πέναλτι. Δύο αγώνες που έδειξαν πόσο λεπτή είναι η απόσταση ανάμεσα στην κορυφή και την αναμονή.
Ο σημερινός ημιτελικός δεν υπόσχεται δικαιοσύνη. Υπόσχεται ένταση. Δεν εγγυάται λύτρωση. Προσφέρει ευκαιρία. Και σε τέτοιους αγώνες, αυτό αρκεί. Για την εθνική, το διακύβευμα δεν είναι μόνο το μετάλλιο που εξασφαλίζεται με την πρόκριση. Είναι η μετάβαση. Από την ομάδα που «έφτασε κοντά» σε εκείνη που δεν φοβάται πια να μείνει. Να σταθεί. Να διεκδικήσει μέχρι τέλους. Το νερό θα δείξει. Όπως πάντα.
