Υπήρχε μια εποχή που οι άνθρωποι μάθαιναν τον έρωτα από αποτυχίες. Σήμερα τον μαθαίνουν από buffering. Δεν είναι ότι οι νέοι βλέπουν πολύ πορνό, κάθε γενιά έβλεπε όσο μπορούσε. Η διαφορά είναι ότι η Gen Z βλέπει πρώτα και ζει μετά. Και όταν έρθει η ώρα να ζήσει, αισθάνεται ότι δίνει εξετάσεις σε κάτι που δεν της ανήκει. Η πρώτη φορά δεν είναι πια πρώτη φορά. Είναι επανάληψη. Κάποτε ο φόβος ήταν «θα γελοιοποιηθώ;». Τώρα είναι «θα μοιάζει σωστό;».
Ολόκληρη η ερωτική ζωή μοιάζει με tutorial που κανείς δεν παραδέχεται ότι παρακολουθεί. Άντρες που παίζουν έναν ρόλο αποφασιστικότητας που δεν αισθάνονται και γυναίκες που παίζουν έναν ρόλο άνεσης που δεν έχουν. Δύο άνθρωποι που προσπαθούν να αποδείξουν στον αόρατο θεατή ότι ξέρουν τι κάνουν. Κανείς δεν είναι σίγουρος ποιος είναι ο θεατής, αλλά όλοι ξέρουν ότι υπάρχει.
Γι’ αυτό η σύγχρονη οικειότητα έχει μια περίεργη ένταση: όχι τρυφερή, αλλά αξιολογική. Δεν αγγίζεις για να δεις πώς νιώθει ο άλλος, αγγίζεις για να δεις αν η σκηνή λειτουργεί. Δεν φταίει το σεξ. Φταίει ότι η φαντασία έπαψε να είναι προσωπική. Ο αλγόριθμος δεν σου λέει τι να κάνεις, σου λέει τι κάνουν οι άλλοι. Και επειδή οι άλλοι φαίνονται σίγουροι, εσύ θεωρείς ότι πρέπει να είσαι κι εσύ. Έτσι η εμπειρία δεν ξεκινά από το σώμα αλλά από την αυτοπαρατήρηση. Δεν ζεις τη στιγμή, την ελέγχεις.
Αυτό εξηγεί γιατί τόσοι άνθρωποι νιώθουν ανεπαρκείς σε κάτι που θεωρητικά είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Δεν συγκρίνονται με ανθρώπους. Συγκρίνονται με εικόνες που δεν είχαν ποτέ την υποχρέωση να είναι αληθινές. Κάποτε ο έρωτας ήταν χώρος αμηχανίας. Σήμερα είναι χώρος απόδοσης.
Και όταν η απόδοση μπαίνει εκεί που κανονικά μπαίνει η εγγύτητα, το αποτέλεσμα δεν είναι ανηθικό, είναι κουραστικό. Οι άνθρωποι δεν απομακρύνονται επειδή δεν θέλουν ο ένας τον άλλον αλλά απομακρύνονται επειδή δεν αντέχουν τον ρόλο. Έτσι γεννιέται η πιο ήσυχη κρίση της εποχής. Όλοι γνωρίζουν πώς φαίνεται η οικειότητα, αλλά όλο και λιγότεροι ξέρουν πώς αισθάνεται.
Η γενιά που μεγάλωσε online δεν φοβάται την έκθεση. Φοβάται τη σιωπή γιατί στη σιωπή δεν υπάρχει οδηγία. Και χωρίς οδηγία δεν υπάρχει βεβαιότητα ότι κάτι γίνεται σωστά. Κάποτε οι άνθρωποι ρωτούσαν «σου αρέσει;». Τώρα ρωτούν χωρίς να το λένε: «ήταν όπως έπρεπε;».
Κάπου εκεί η επιθυμία αλλάζει μορφή. Παύει να είναι ανακάλυψη και γίνεται επιβεβαίωση. Δεν είναι πιο βίαιη εποχή. Είναι πιο σκηνοθετημένη. Και ίσως γι’ αυτό, για πρώτη φορά, τόσοι πολλοί άνθρωποι κάνουν έρωτα χωρίς να νιώθουν ότι συναντήθηκαν ποτέ.
Η Μαύρη Γραμμή γράφεται κάθε πρωί. Μια σκέψη την ώρα που ο κόσμος ξυπνά ή ξανακοιμάται.
