Κάποτε, η «Μάχη των Φύλων» δεν ήταν θέαμα. Ήταν ρίσκο. Ήταν πολιτική πράξη. Ήταν μια γυναίκα που έμπαινε στο γήπεδο γνωρίζοντας ότι αν χάσει, δεν θα χάσει μόνο έναν αγώνα, θα χάσει έδαφος μια ολόκληρη γενιά. Το 1973, η Billie Jean King ήξερε ότι αν χάσει, δεν θα χάσει μόνη της. Θα χάσει ένα κίνημα. Γι’ αυτό και κέρδισε. Όχι μόνο τον Bobby Riggs, αλλά και την εποχή της. Στις 28 Δεκεμβρίου 2025, το Coca-Cola Arena φιλοξενεί το Battle of the Sexes: The Dubai Showdown, με την Αρίνα Σαμπαλένκα να αντιμετωπίζει τον Νικ Κύργιος. Για μία μόνο βραδιά, δύο μεγάλα ονόματα του τένις θα αναμετρηθούν σε έναν ιστορικό αγώνα και μια πολιτιστική στιγμή που συνδυάζει το υψηλό επίπεδο τένις με την ψυχαγωγία μεγάλου μήκους. Όμως σε αυτή τη «Μάχη των Φύλων» το 2025, κανείς δεν ρισκάρει τίποτα. Γιατί τίποτα δεν διακυβεύεται. Ο επικείμενος αγώνας ανάμεσα στη Αρίνα Σαμπαλένκα και τον Νικ Κύργιος δεν επιχειρεί να αποδείξει ισότητα. Την υπονομεύει. Την κάνει παιχνίδι. Την πλασάρει σαν κάτι που χρειάζεται «κανόνες εξισορρόπησης», μικρότερα γήπεδα και στατιστικά προσχήματα, λες και μιλάμε για videogame και όχι για δεκαετίες αγώνα. Αν η ισότητα χρειάζεται handicap για να σταθεί, τότε δεν είναι ισότητα. Είναι performance.
Μια σκηνοθετημένη πρόκληση που μυρίζει οπισθοδρόμηση
Η ιδέα ότι η γυναίκα πρέπει να παίξει σε μικρότερο χώρο για να «ισοφαρίσει» τον άνδρα δεν είναι πρόοδος. Είναι παλιός σεξισμός με καινούργιο manual. Είναι η ίδια παλιά αφήγηση ντυμένη με data. Και, φυσικά, ό,τι κι αν συμβεί, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Αν κερδίσει εκείνος, θα επιβεβαιωθούν τα χειρότερα αντανακλαστικά του διαδικτύου. Αν χάσει, θα θεωρηθεί ατύχημα, εξαίρεση, footnote. Σε καμία εκδοχή δεν κερδίζει το γυναικείο τένις. Σε καμία δεν προχωρά η συζήτηση.
Οι λάθος πρωταγωνιστές, στο λάθος έργο
Η Σαμπαλένκα είναι σπουδαία αθλήτρια, αλλά δεν είναι πολιτικό σύμβολο. Δεν έχει ζητήσει, ούτε έχει δείξει, ότι θέλει να σηκώσει αυτό το βάρος. Ο Κύργιος από την άλλη, είναι το απόλυτο τέκνο της εποχής της προσοχής. Περισσότερος θόρυβος από ουσία, περισσότερη πρόκληση από ευθύνη. Σε μια υποτιθέμενη «μάχη φύλων», δεν είναι απλώς ακατάλληλος, είναι επικίνδυνα προβλέψιμος. Δεν είναι αντιπαράθεση ιδεών, είναι αναμέτρηση ματαιοδοξίας, σε ώρα μετάδοσης.
Όταν οι θεσμοί μπαίνουν στον βούρκο
Η επιλογή της BBC να μεταδώσει το γεγονός δείχνει κάτι βαθύτερο. Ακόμη και οι θεσμοί που όφειλαν να γνωρίζουν καλύτερα, πλέον μπερδεύουν το κύρος με το reach. Όταν η ισότητα γίνεται «διάλεξε πλευρά», τότε έχει ήδη χάσει. Η Billie Jean King δεν ζήτησε ποτέ από το κοινό να διαλέξει άνδρες ή γυναίκες. Ζήτησε να διαλέξει δικαιοσύνη. Αυτός ο αγώνας ζητά απλώς clicks.
Το πραγματικό πρόβλημα
Το πρόβλημα δεν είναι ότι παίζεται ένας αγώνας. Το πρόβλημα είναι ότι παίζεται χωρίς μνήμη. Και όταν ξεχνάς γιατί κερδήθηκαν κάποιες μάχες, αρχίζεις να τις αναπαριστάς σαν φάρσες. Σαν sequel που δεν χρειαζόταν να γυριστεί. Σαν τηλεοπτικό filler ανάμεσα σε δύο διαφημιστικά διαλείμματα. Η ισότητα δεν είναι event. Δεν είναι content. Και σίγουρα δεν είναι παιχνίδι. Όποιος την αντιμετωπίζει έτσι, δεν την τιμά, την υπονομεύει.
