Η adidas Originals κυκλοφόρησε μια νέα καμπάνια για το Superstar — το sneaker με το shell toe που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες αλλάζοντας συνεχώς τους ανθρώπους που το ορίζουν. Στο φιλμ, ο Samuel L. Jackson αναζητά το χαμένο ζευγάρι του, συναντώντας μουσικούς, αθλητές και icons της ποπ κουλτούρας. Δεν πρόκειται ακριβώς για διαφήμιση μόδας αλλά για μια μικρή ιστορία γύρω από το τι σημαίνει σήμερα «superstar».
Κάποια αντικείμενα ανήκουν στη μόδα. Άλλα ανήκουν στον χρόνο. Και υπάρχουν και λίγα — όπως το Superstar — που ανήκουν στους ανθρώπους που τα φορούν, γιατί κάθε γενιά το χρησιμοποιεί για να πει κάτι διαφορετικό. Δεν εμφανίζεται ξανά κάθε τόσο, απλώς περνά από γενιά σε γενιά, σαν μια πρόταση που κανείς δεν λέει με τον ίδιο τρόπο.
Στην περιπλάνησή του, ο Jackson συναντά τη JENNIE, την Kendall Jenner, τον Lamine Yamal, τον Baby Keem, τον James Harden, τον Tyshawn Jones και την Olivia Dean, ανθρώπους από εντελώς διαφορετικές κουλτούρες που μοιράζονται το ίδιο παπούτσι χωρίς να μοιράζονται το ίδιο κοινό.
Η καμπάνια δεν προσπαθεί να τους ενώσει, αφήνει εμφανές το χάσμα ανάμεσά τους. Ο αθλητής, ο μουσικός, το μοντέλο, ο ηθοποιός και ο skater δεν παρουσιάζονται ως μία παρέα αλλά ως διαφορετικές πραγματικότητες που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Το κοινό σημείο δεν είναι η αισθητική αλλά η δυνατότητα να αναγνωρίζεσαι από ανθρώπους που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Στην εποχή των πολλαπλών ταυτοτήτων, η διασημότητα είναι δίκτυο. Διαφορετικά κοινά που δεν συναντιούνται ποτέ, αλλά αναγνωρίζουν τον ίδιο άνθρωπο για διαφορετικούς λόγους.
Το ασπρόμαυρο Superstar λειτουργεί σχεδόν σαν ουδέτερο αντικείμενο, μια σιωπηλή συμφωνία ανάμεσα σε κόσμους που δεν συναντιούνται ποτέ εκτός από την εικόνα. Δεν προσθέτει χαρακτήρα στους ανθρώπους που το φορούν. Τους επιτρέπει να εμφανίζονται χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν ποιοι είναι. Και έτσι η προσωπικότητα μετακινείται από το αντικείμενο στη χρήση του: άλλος το περπατά, άλλος το χορεύει, άλλος το κάνει άλμα πάνω από έναν ξυπόλυτο Jackson.
Εκεί βρίσκεται και η ιδέα της καμπάνιας. Το «superstar» δεν είναι πια τίτλος αλλά κατάσταση. Όχι πόσο γνωστός είσαι, αλλά σε πόσους διαφορετικούς κόσμους μπορείς να ανήκεις ταυτόχρονα. Το ίδιο παπούτσι γίνεται ποπ, αθλητισμός, δρόμος και πασαρέλα όχι επειδή προσαρμόζεται, αλλά επειδή ο κόσμος γύρω του έχει πάψει να χωρίζεται καθαρά.
Ίσως γι’ αυτό το Superstar δεν μοιάζει ποτέ νοσταλγικό. Δεν επιστρέφει από το παρελθόν, το παρελθόν επιστρέφει κάθε φορά που αλλάζει ο άνθρωπος που το φορά. Κάθε νέα παρουσία δεν το ανανεώνει — απλώς αποκαλύπτει μια διαφορετική εκδοχή του.
