Yπάρχουν στιγμές στο τένις που ξεφεύγουν από το πλάνο, το scouting report και τις προπονητικές σημειώσεις. Στον πρώτο γύρο του Australian Open, η Μαρία Σάκκαρη χάρισε μία τέτοια στιγμή: ένα around-the-post winner που ήδη συζητιέται ως υποψήφιο Shot of the Year, όχι επειδή το είχε σχεδιάσει, αλλά ακριβώς επειδή δεν θα έπρεπε να το δοκιμάσει. Tο συγκεκριμένο χτύπημα ήρθε λίγους μήνες αφού η ίδια και ο προπονητής της, Tom Hill, είχαν αφιερώσει το off-season στη βελτίωση της επιλογής χτυπημάτων.
«Μου είπε: “Αν σου δώσω αυτό το χτύπημα ένα εκατομμύριο φορές, δεν υπάρχει περίπτωση να το χτυπήσεις”», αστειεύτηκε η πρώην Νο.3 στον κόσμο για το χτύπημα έξω από τον στύλο που σφράγισε τη νίκη της με 6-4, 6-2 επί της Léolia Jeanjean. «Έμεινα άφωνη», πρόσθεσε. «Δεν ήξερα τι να σκεφτώ, γιατί δεν είχα ποτέ πιστέψει ότι μπορώ να χτυπήσω κάτι τέτοιο. Βλέπεις παίκτες όπως ο Roger Federer, που έχει κάνει απίστευτα χτυπήματα στο παρελθόν, και λες: “Όχι, εγώ σίγουρα δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο.” Προφανώς προηγούμουν στο σκορ και ήμουν πολύ πιο χαλαρή, αλλά ήταν απλώς μια στιγμή που, ειλικρινά, δυστυχώς δεν πρόκειται να ξαναχτυπήσω ποτέ στη ζωή μου».
Το εντυπωσιακό στιγμιότυπο, όμως, δεν ήταν παρά η κορυφή ενός πολύ πιο ουσιαστικού ξεκινήματος στη σεζόν. Η Σάκκαρη έχει ήδη αφήσει πίσω της μια δύσκολη περίοδο, επιστρέφοντας δυναμικά μετά το χαμηλό Νο.90 του Ιουλίου 2025. Νίκες απέναντι σε Naomi Osaka και Emma Raducanu στο United Cup, η επανένωση με τον Tom Hill και η σταδιακή άνοδος στο ranking δείχνουν μια παίκτρια που ξαναχτίζει το παιχνίδι της από τη βάση.
Η ίδια εξηγεί ότι η δουλειά ξεκίνησε από τα απολύτως θεμελιώδη: «Ξεκίνησα με μεγάλη έμφαση στη φυσική κατάσταση. Πολύ τρέξιμο, πολύ στίβο, δύο φορές τη μέρα», είπε η Σάκκαρη, η οποία θα αντιμετωπίσει στον δεύτερο γύρο είτε τη Νο.8 του ταμπλό Mirra Andreeva είτε τη Donna Vekic. «Μετά περάσαμε στο γήπεδο, δουλεύοντας στο τένις, στις αλλαγές κατεύθυνσης, στην επιλογή χτυπημάτων. Συνεχίσαμε να δουλεύουμε στο σερβίς μου, που πρέπει να πω ότι σήμερα ήταν το καλύτερό μου χτύπημα, με πολύ υψηλό ποσοστό. Προσπαθώ να παίζω πιο κοντά στη βασική γραμμή, αλλά οι αλλαγές κατεύθυνσης και η επιλογή χτυπημάτων ήταν τα δύο βασικά πράγματα που δουλέψαμε. Αλλιώς, δεν μπορείς πια να παίξεις σε υψηλό επίπεδο. Όλα γίνονται όλο και πιο γρήγορα και πρέπει απλώς να μπορείς να ανταποκριθείς».
Η «επιλογή χτυπημάτων» υπήρξε διαχρονικά το πιο λεπτό σημείο στο παιχνίδι της. Η Σάκκαρη διαθέτει κορυφαία αθλητικότητα, αλλά συχνά έχει παλέψει με το πότε πρέπει να «τραβήξει τη σκανδάλη» και να παίξει επιθετικά. Η ίδια το αναγνωρίζει ως πρόβλημα τόσο πνευματικό όσο και τακτικό. «Όσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση έχεις, τόσο καλύτερα επιλέγεις τα σωστά χτυπήματα, γιατί βλέπεις την μπάλα πολύ μεγαλύτερη. Το πρόβλημα είναι όταν δεν έχεις αυτή την αυτοπεποίθηση και δεν ξέρεις ποιο χτύπημα να διαλέξεις για να έχεις καλό αποτέλεσμα. Πρέπει απλώς να το πιστέψω και να συνεχίσω να είμαι υπομονετική και να εμπιστεύομαι ότι μπορώ να το κάνω κάθε μέρα».
Παρά τη θετική εικόνα, η πρεμιέρα είχε και το συναισθηματικό της βάρος. Η αντίπαλός της, Jeanjean, ήταν γνώριμο πρόσωπο από τα παιδικά τους χρόνια. «Θυμάμαι να την κοιτάζω σαν να ήταν θεά», είπε η Σάκκαρη.«Είναι τρελό, γιατί ο μπαμπάς της Belinda μου έστειλε πριν λίγες μέρες ένα βίντεο, όταν η Belinda ήταν 9 χρονών κι εγώ 11. Ήμασταν στο Orange Bowl Under-12, τραβηγμένο με παλιά VHS κάμερα. Υπάρχουν κορίτσια που γνωρίζω εδώ και 20 χρόνια».
Η νευρικότητα δεν την εγκατέλειψε ούτε και πρόκειται, όπως της υπενθύμισε ο προπονητής της. «Μου έλεγε πριν τον αγώνα ότι αυτό το νευρικό συναίσθημα δεν πρόκειται να φύγει ποτέ. Του είπα: “Έλα τώρα, είμαι 30 χρονών, πρέπει να φύγει”. Και μου απάντησε: “Όχι μόνο δεν θα φύγει, αλλά θα σου λείψει όταν τελειώσεις το τένις”. Μου έλεγε ότι αυτό το συναίσθημα είναι που προηγείται των καλών συναισθημάτων όταν κερδίζεις έναν αγώνα και ότι αυτά τα δύο πάνε μαζί».
Με μια καθαρή νίκη, δύο μέρες ξεκούρασης και ένα highlight που θα παίζει όλο το τουρνουά, το ερώτημα δεν είναι αν η Σάκκαρη μπορεί να ξαναχτυπήσει ένα τέτοιο σουτ. Είναι ποια χτυπήματα θα επιλέξει για να φτάσει πιο κοντά στη δεύτερη εβδομάδα της Μελβούρνης, εκεί όπου οι στιγμές τύχης δεν αρκούν, αλλά η επιλογή γίνεται τέχνη.
