Μαντώ Γιαννίκου: Δεν έχω νικήσει ακόμα τους φόβους μου

Απόφοιτη της Γερμανικής Σχολής Αθηνών (DSA), η Μαντώ Γιαννίκου έχει σπουδάσει στην Ανώτερη Δραματική Σχολή «Μοντέρνοι Καιροί» και στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 2013 εργάζεται ως ηθοποιός και έχει συμμετάσχει σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Νέου Κόσμου, της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, του ΘΟΚ, του Φεστιβάλ Αισχυλείων κ.λπ., σημαντικότερες εκ των οποίων είναι οι: Λυγερή, σε σκηνοθεσία Ειρήνης Λαμπρινοπούλου, Ξύπνα Βασίλη, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, Λυσιστράτη, σε σκηνοθεσία Μάριου Μεττή, Οι τρεις Αδερφές, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ξανθόπουλου, Ερωφίλη, σε σκηνοθεσία Μάξιμου Μουμούρη, Belle Équipe, σε σκηνοθεσία Μάρθας Μπουζιούρη, Mixdoor Project, σε σκηνοθεσία Mottus Terrae κ. ά.. Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε στις ταινίες «Μη γελάτε θα σας δει ο κόσμος», σε σκηνοθεσία Νικόλα Δημητρόπουλου, και «Στα βήματά της», σε σκηνοθεσία Αναστασίας Κρατίδη. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε στη σειρά του ΑΝΤ1 «Η Γέφυρα» και συμμετείχε σε μεγάλες παραγωγές όπως «Το Ναυάγιο», «Μαύροι Πίνακες», «Η Γη της Ελιάς» κ.λπ.. Συνεργάζεται συστηματικά με την Bookvoice ως αφηγήτρια audiobooks.

Τελευταία ταινία που είδες και σου άρεσε:

Το Perfect Days του Wim Wenders, χωρίς δεύτερη σκέψη. Παρότι έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε και, στο μεταξύ, έχω δει αρκετές ταινίες, καμία δεν με συγκλόνισε όσο αυτή. Δεν αρκούν οι λέξεις για να αρθρώσω το πόσο επιδραστικά λειτούργησε μέσα μου η γενναιόδωρη τρυφερότητα αυτού του Ποιήματος. Συχνά τη σκέφτομαι, για να υπενθυμίζω στον εαυτό μου τη σοφία που υπάρχει στην απλότητα και την ομορφιά του να ζει κανείς παρών στο Τώρα.

Ποιο βιβλίο έχεις στο κομοδίνο σου:

Αυτή τη στιγμή στο κομοδίνο μου βρίσκεται το χριστουγεννιάτικο δώρο της αδερφής μου, το Δε Fem Μπουκ της Madame Ginger, το οποίο προσπαθώ να διαβάσω μεταξύ προβών, υποχρεώσεων κ.λπ. και το Γράμματα σε έναν νέο ποιητή του Ρίλκε, στο οποίο επιστρέφω συχνά μέσα στα χρόνια, διότι μου υπενθυμίζει ότι η υπομονή, η προσήλωση και η πίστη στον εαυτό είναι πολύτιμες αρετές.

Τι θα έκανες αν δεν ήσουν ηθοποιός;

Κατά καιρούς έχουν περάσει από το μυαλό μου πολλές και διάφορες εναλλακτικές, ειδικά σε περιόδους που αποκαρδιώνομαι, που κουράζομαι ή που χάνω προσωρινά το νόημα σε αυτό που κάνω. Δεν αμφιβάλλω ότι, αν με απασχολούσε στ’ αλήθεια η αλλαγή πορείας στη ζωή μου, θα έβρισκα σίγουρα κάτι από τα άπειρα ενδιαφέροντα πράγματα που υπάρχουν να αφοσιωθώ. Στην πραγματικότητα, όμως, παρά τις όποιες αντιξοότητες, αγαπώ πολύ την εργασία μου και δεν έχω μετανιώσει ούτε στιγμή για την επιλογή μου.

Περίγραψε μια στιγμή ευτυχίας:

Όπως λέει και ο Wenders στο Perfect Days, η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά, «απλά» πράγματα και το ενστερνίζομαι απόλυτα. Μια βόλτα στη φύση, μια ηλιόλουστη μέρα, γέλια μέχρι δακρύων με αγαπημένους ανθρώπους, οι σφιχτές αγκαλιές, ο σκύλος μου και ο γάτος μου, μια σπουδαία ταινία, ένα σπουδαίο βιβλίο, ο έρωτας, το χιούμορ, κάθε στιγμή που μου υπενθυμίζει ότι παραμένω τρυφερή και ανθρώπινη μέσα σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον, είναι για μένα λόγος να λέω «είμαι ευτυχισμένη».

Τι φοβάσαι πιο πολύ:

Κάνω μια εικόνα: έχω, λέει, γεράσει πολύ, πλησιάζει το τέλος. Είμαι μόνη μου και αναλογίζομαι το παρελθόν. Και καθώς κοιτάζω πίσω μου τη ζωή που πέρασε και πάει, διαπιστώνω ότι δεν την έζησα όπως θα ήθελα, αλλά όπως «έπρεπε» ή όπως «μου επιβλήθηκε». Αυτό φοβάμαι πιο πολύ νομίζω. Να μην έχω απολαύσει το χρόνο που μου δόθηκε.

Πότε λες ψέματα;

Συχνά πυκνά! Όταν ψάχνω δικαιολογία να αποφύγω μια έξοδο για να μείνω σπίτι και να χουχουλιάσω με τα ζώα μου, όταν αποφεύγω να πω μια σκληρή αλήθεια σε κάποιον γιατί ξέρω ότι θα τον πικράνω, στη μάνα μου όταν με πρήζει με τις ιατρικές εξετάσεις, στον εαυτό μου ενίοτε, στο σκύλο μου όταν πρέπει να βγει σύντομη βόλτα.. Δυσκολεύομαι λιγάκι να πιστέψω ότι δεν έχουμε όλοι υπάρξει κατά συνθήκην ψεύτες σε μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας περιστάσεις. Λέω τα ψεματάκια μου, αλλά ποτέ  με κακές προθέσεις και ποτέ με στόχο να βλάψω κάποιον.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον εαυτό σου, τι θα ήταν;

Πολλά πράγματα προσπαθώ να μετατοπίσω εντός μου, γι’ αυτό άλλωστε κάνω και ψυχοθεραπεία! Ένα από αυτά είναι να απεμπολήσω το σύνδρομο της «καλής μαθήτριας».

Ποια είναι η χειρότερη μορφή δυστυχίας;

Η μοναξιά του αλαζόνα και του νάρκισσου. Ο άνθρωπος εκείνος που είναι «κλειστό κύκλωμα», που δεν βλέπει έξω από τα όρια του εαυτού του και άρα είναι απόλυτα ανίκανος να συναντηθεί με τον Άλλο, να εισπράξει και να χαρίσει αγάπη. Χαμένη ζωή.

Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζεις;

Κάθε εποχή έχει υπέροχα και ζοφερά χαρακτηριστικά. Επίσης, η κάθε εποχή έχει αποτυπωθεί διαφορετικά ως βίωμα στα διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη, στους εκάστοτε πολιτισμούς των τόπων κ.λπ. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές και έχω αλλάξει άπειρες φορές γνώμη. Δεν ζηλεύω πλέον το παρελθόν, εκτιμώ ό,τι σημαντικό έχει φτάσει στο σήμερα στα χέρια μας και πορεύομαι στην εποχή μου με τις αποσκευές της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Ποιο είναι το motto σου;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν αγαπώ τα τσιτάτα. Έχω την αίσθηση ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε αποφθέγματα άλλων, χωρίς καλά καλά να συνειδητοποιούμε τι συμπυκνώνεται πίσω από μια φρασούλα που είπε κάποιος κάποτε, χωρίς να διανοούμαστε ποια εσωτερική διαδρομή προηγήθηκε ώστε να προκύψει ένα απόσταγμα δύο-τριών λέξεων. Τα mottos είναι, κατά τη γνώμη μου, μια ευτελής απλοποίηση ανθρώπινων εμπειριών, που στην καλύτερη περίπτωση τα λέμε και το επόμενο δευτερόλεπτο τα πήρε ο άνεμος. Το μόνο που κρατώ πάντα μέσα μου με φροντίδα (και δεν το αντιλαμβάνομαι απλώς ως motto) είναι μια φράση που έλεγε ένας πολύ αγαπημένος μου δάσκαλος, ο Βασίλης Παπαβασιλείου, που μας άφησε πέρυσι: «Επιμέλεια Εαυτού».

Αγαπημένος προορισμός:

Δώσε μου road trip και πάρε μου τη ζωή. Κάθε καινούργιος τόπος είναι για μένα αναζωογόνηση. Κάθε καινούργιο μέρος το ερωτεύομαι σαν έφηβη. Επαρχιακοί δρόμοι, βουνά, στροφές, ακτογραμμές. Ευτυχώς, δεν έχω έναν αγαπημένο προορισμό. Εάν έχω τους ανθρώπους μου κοντά μου, αγαπώ κάθε μέρος που επισκέπτομαι.

Το μεγαλύτερο ελάττωμά σου:

Θα απαντήσω πάλι με εικόνα: ένα παιδί στέκεται στο χείλος ενός ψηλού βράχου, από κάτω θάλασσα. Να πηδήξει ή να μην πηδήξει; Εκείνη την ώρα, φόβος και αδρεναλίνη συνυπάρχουν. Δεν ξέρεις τι θα επικρατήσει, συντελείται μάχη εντός του. Θα νικήσει το παιδί το φόβο; Θα βουτήξει ή θα ηττηθεί; Εγώ δεν έχω νικήσει ακόμα το Φόβο.

Αν είχες μπροστά σου τον Θεό, τι θα του έλεγες;

Φοβάμαι ότι θα γίνω γραφική, αλλά ας είναι. Παρότι δεν πιστεύω στο Θεό, με καλύπτει πλήρως η φράση  που υπάρχει χαραγμένη σε τοίχο του Άουσβιτς: «Αν υπάρχει Θεός, θα πρέπει να με παρακαλέσει να τον συγχωρήσω».

Αγαπημένη βόλτα στην πόλη:

Αγαπώ πολύ την Αθήνα, με τις ομορφιές και τις ασχήμιες της. Ο λόφος Φιλοπάππου, το Πεδίον του Άρεως, όλη η διαδρομή από την Ηρώδου του Αττικού μέχρι το Μοναστηράκι, οι θερινοί κινηματογράφοι, οι πεζόδρομοι, η Κυψέλη μου, έχει γωνιές και γειτονιές η Αθήνα που με συγκινούν.

Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Αυτόν τον καιρό είμαι αφοσιωμένη στην προετοιμασία της παράστασης Βουργουνδία, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Σκουρλή και κείμενο του Βαγγέλη Κυριακού, που θα κάνει πρεμιέρα στις 19 Ιανουαρίου στο θέατρο Σφενδόνη. Στη συνέχεια, θα συμμετάσχω στα γυρίσματα της καινούργιας ταινίας μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη και αγαπημένου φίλου Νικόλα Δημητρόπουλου και εύχομαι να έρθουν ακόμα πολλά όμορφα πράγματα με όμορφους ανθρώπους. Γιατί αυτό με αφορά περισσότερο από όλα. Η Συνάντηση με ανθρώπους και το κοινό μας πάθος να λέμε ιστορίες.

Info