Μαρία Κηλαιδόνη: Εκεί που η σκηνή φωτίζει

Για την Μαρία Κηλαιδόνη η σκηνή δεν είναι βάρος, ούτε τελετουργία άγχους, είναι ένας χώρος χαράς, ελευθερίας, σχεδόν οικείος. Ένα σπίτι χωρίς έγνοιες. Στο Πατάρι, τα Σάββατα αποκτούν χαρακτήρα. Τραγούδια που ανοίγουν βραδιές σαν πόρτες, σιωπές που δεν φοβίζουν, χειροκροτήματα που δεν εκβιάζουν συναίσθημα. Η Μαρία μιλά για τη δική της διαδρομή χωρίς να κρύβεται πίσω από κληρονομίες, ακόμη κι όταν το όνομα Λουκιανός Κηλαηδόνης πλανάται αναπόφευκτα στον αέρα. Μιλά για έρωτα με τη σκηνή, όχι εξάρτηση. Για ευτυχία μετά το τέλος μιας βραδιάς. Για τη στιγμή που η ζωή συνοψίζεται σε μια αγκαλιά. Αυτή δεν είναι μια συνέντευξη για setlists και προγράμματα. Είναι μια συνομιλία για το πώς η μουσική μπορεί να είναι ταυτόχρονα καταφύγιο, παιχνίδι και κοινή εμπειρία. Όπως μια καλή νύχτα που δεν θέλεις να τελειώσει.

– Μαρία όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, ποιόν άνθρωπο “κουβαλάς” πιο πολύ;

Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω πως κουβαλάω κάποιον μαζί μου όταν είμαι στην σκηνή, ευτυχώς για εμένα η σκηνή είναι ένα μέρος που νιώθω χαρούμενη, χωρίς έγνοιες και βάρη.

– Ποιο τραγούδι θα ξεκινούσες κάθε Σάββατο αν ήσουν… DJ Μαρία;

Αγαπώ πολύ το τραγούδι με το οποίο όντως ξεκινάμε κάθε Σάββατο το πρόγραμμά μας στο Πατάρι. Λέγεται «Το Σπίτι», είναι από τον δεύτερο προσωπικό μου δίσκο και είναι μια ωραία εισαγωγή του προγράμματός μας.

– Το Πατάρι τι είναι για εσένα; Στέκι, σπίτι ή μια μυστική εξομολόγηση σε κοινή θέα;

Θα έλεγα ότι πλησιάζει πολύ στο να το νιώθω σαν το σπίτι μου, παράλληλα όμως είναι και ένας πανέμορφος χώρος καλλιτεχνικής έκφρασης για εμένα.

– Τι φοβάσαι περισσότερο πάνω στη σκηνή: τη σιωπή ή το χειροκρότημα;

Τα αγαπώ και τα δύο εξίσου.

– Υπάρχει μια στιγμή που να είπες: «Εδώ, τώρα, αυτό είναι η ζωή»;

Όταν πρωτοκράτησα στην αγκαλιά μου τον πρώτο μου γιο.

– Ποιο πράγμα είναι πιο δύσκολο: να κρατήσεις μια κληρονομιά ζωντανή ή να φτιάξεις τη δική σου;

Θεωρώ ότι στην δικιά μου περίπτωση είναι το δεύτερο. Το να διαχωριστώ δηλαδή στα μάτια του κόσμου, από τον πατέρα μου, τον Λουκιανό. Χαίρομαι όμως που αυτό συμβαίνει ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια.

– Αν η σκηνή ήταν άνθρωπος, τι σχέση θα είχατε; Συμβίωση, έρωτας, εξάρτηση;

Σε καμία περίπτωση εξάρτηση, θα έλεγα περισσότερο σαν έρωτα το νιώθω ακόμα.

– Ποιος είναι ο πιο σκληρός σου κριτής, και τι σου λέει τελευταία;

Είναι πάντα ο εαυτός μου, και μου λέει ότι τα πάω καλά!

– Όταν κατεβαίνεις από το Πατάρι και μένεις μόνη, τι μένει;

Μια αίσθηση ευτυχίας. Και ευγνωμοσύνης.

– Ποιο τραγούδι του Λουκιανού θα έκανε το Πατάρι να γίνει dancefloor;

Ο ύμνος των Μαύρων Σκυλιών, κάτι που έχει γίνει πολλάκις.

– Διάλεξε: Karaoke ή Lip Sync Battle με τον Apicos;

Σίγουρα καραόκε.

– Με τον Θέμο “Apicos” Ρίζο τι σας ενώνει καλλιτεχνικά;

Οι κοινές μας μουσικές επιρροές, η κοινή μας αντίληψη για τα πράγματα. Και η αστείρευτη μας όρεξη για χαζομάρα.

– Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Κατερίνα Σταθάκη

Ο Θέμος μου σύστησε την Κατερίνα, ως μια πολύ αξιόλογη ρεμπέτικη φωνή και χαίρομαι πραγματικά πολύ που είναι στην παρέα μας φέτος.

– Με τόσους διαφορετικούς καλεσμένους, κάθε Σάββατο είναι σαν άλλη παράσταση;

Είναι όντως κάθε βραδιά στο πατάρι πολύ διαφορετική από την προηγούμενη.

– Υπάρχει κάποιος που ανυπομονείτε ιδιαίτερα να υποδεχτείτε;

Όλοι οι καλεσμένοι μας είναι ένας κι ένας, δεν μπορώ με τίποτα να ξεχωρίσω κάποιον.

– Ποιο τραγούδι σας φτιάχνει πάντα τη διάθεση;

Το You are my sunshine.

– Rock ή Ρεμπέτικο και γιατί;

Kαι τα δύο, γιατί όλα χωράνε σε μια καλή βραδιά.

– Χειροκρότημα ή Encore και γιατί;

Και τα δύο.

– Αν σου έδιναν μια χρονομηχανή για μία μόνο μουσική βραδιά, ποια εποχή διαλέγεις;

Την δεκαετία του 50 στην Αμερική.