Ένας καλλιτέχνης, ένας δημιουργός, ένα τραγούδι δεν μπορεί να αλλάξει την ζωή των κοινωνιών. Μπορεί όμως έστω για λίγο να την κάνει καλύτερη. Να μας κάνει να ονειρευτούμε, να κλάψουμε, να θυμηθούμε και να πάρουμε κουράγιο. Να μεταβάλλει με άλλα λόγια τον ψυχικό μας κόσμο και να μας δώσει την ώθηση για να βγάλουμε την ημέρα ή την νύχτα.
Η Μαρινέλλα ήταν – ή ίσως παραμένει, στον βαθμό που το ηχογραφημένο έργο της θα είναι πάντα παρόν — η τραγουδίστρια εκείνη που ακολούθησε τον δρόμο της, όπως τον είχε σχεδιάσει ή τον σχεδίαζε ανά δεκαετίες. Άνοιξε δρόμους όχι τόσο στο λαϊκό τραγούδι, αλλά στο αστικό ενίοτε και μικροαστικό τραγούδι όπως αυτό διαμορφώθηκε στην δεκαετία του ΄70 έως τις ημέρες μας.
Τα εννέα – δέκα χρόνια στο πλευρό του Στέλιου Καζαντζίδη, τα οποία ουσιαστικά και τυπικά δεν την άφησαν να ξεχωρίσει, ήταν το βάφτισμα του πυρός για την ίδια. Είδε, ένιωσε, κατάλαβε, πώς «λειτουργεί» ο συγκεκριμένος κόσμος και αποφάσισε , συνειδητά ή ασυνείδητα, όταν ξεκίνησε την σόλο διαδρομή της, να πάρει την κατάσταση στα χέρια της και την πήρε.
Και σιγά σιγά έχτισε τον μύθο της. Στην κορυφή των πωλήσεων δίσκων, στα καλύτερα κέντρα, δίπλα στους σημαντικότερους δημιουργούς και με αμοιβές που επιβεβαίωναν τη θέση της. Η Μαρινέλλα ήταν αρτίστα. Είχε εκτός από την φωνή της, ακτινοβολία, ένα look που προσαρμοζόταν αναλόγως την δεκαετία. Έβαλε στις εμφανίσεις της θεατρικά στοιχεία και εν τέλει επιβλήθηκε η ίδια στην πίστα και όχι η πίστα σε εκείνη.
Όπως επιβλήθηκε «στην πιάτσα» και στο κοινό όταν αποφάσισε να συναντηθεί με τον Κώστα Χατζή, καλλιτέχνης, που μέχρι τότε δεν είχε καμία σχέση μαζί της. Η συνεργασία τους έμεινε στην ιστορία. Τόσο οι εμφανίσεις τους στην Πλάκα, στον Σκορπιό, όσο και το τριπλό άλμπουμ Ρεσιτάλ του 1976 δεν πέρασαν απλώς με επιτυχία: χαράχτηκαν βαθιά στη μνήμη του ελληνικού τραγουδιού.
Το κύριο στους καλλιτέχνες είναι να μην σταματούν να ονειρεύονται. Και αυτό η Μαρινέλλα, «το΄χε». Δεν περιορίστηκε ποτέ, δεν σταμάτησε να ονειρεύεται ακόμη και όταν τα χρόνια περνούσαν. Εμπιστεύτηκε την φωνή της, και εκείνη δεν την πρόδωσε ποτέ. Την πρόσφερε απλόχερα στον κόσμο, και ο κόσμος της το ανταπέδωσε με αποθέωση.
Η κατά κόσμον Κυριακή Παπαδοπούλου, αγάπησε παράφορα την σκηνή και η σκηνή την λάτρεψε με τον δικό της τρόπο. Τόσο απλά…
