Το πρώτο σημάδι ότι αυτή η Κυριακή δεν θα κυλήσει ομαλά ήρθε νωρίς. Στην τέταρτη τρύπα, ο Rory McIlroy σημείωσε double bogey και άνοιξε στους διεκδικητές το παιχνίδι. Δύο τρύπες μετά ένα ακόμη bogey. Το προβάδισμα εξαφανιζόταν και η ένταση φαινόταν ήδη στο σώμα του. Για όποιον έχει παρακολουθήσει τη διαδρομή του στο Masters Tournament, το μοτίβο ήταν γνώριμο. Ένα προβάδισμα που αρχίζει να ξεφεύγει από τα χέρια του. Αυτή τη φορά όμως δεν κατέρρευσε. Το τελικό σκορ της ημέρας, ένα κάτω από το par, και το συνολικό δώδεκα κάτω από το par με νίκη ενός χτυπήματος απέναντι στον Scottie Scheffler είναι αυτό που έμεινε στο τέλος της ημέρας. Η ουσία του αγώνα βρίσκεται στον τρόπο που ο McIlroy διαχειρίστηκε ένα παιχνίδι που από νωρίς είχε ξεφύγει από τον έλεγχό του.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, τα driver του ήταν μέτρια. Αυτό σημαίνει ότι το Augusta National Golf Club δεν του έδωσε ποτέ εύκολες συνθήκες. Οι περισσότερες επιθέσεις στο γήπεδο ξεκινούσαν από δύσκολες θέσεις, ανάμεσα σε δέντρα ή από σημεία που απαιτούσαν άμυνα. Κι όμως δεν έχασε τον ρυθμό του.
Η διαφορά δεν ήταν στην τελειότητα αλλά στη διαχείριση. Κάθε λάθος δεν οδηγούσε σε δεύτερο. Κάθε κακή τρύπα έκλεινε με τρόπο που δεν άφηνε το σκορ να ξεφύγει. Μετά το bogey στην έκτη τρύπα ήρθε η αντίδραση. Τέσσερα birdie σε επτά τρύπες. Όχι μέσα από καλά drivers, αλλά μέσα από σωστές αποφάσεις και σταθερά δεύτερα χτυπήματα. Εκεί που άλλοτε θα προσπαθούσε να διορθώσει τα πάντα, αυτή τη φορά έμεινε μέσα στο χάος. Σαν να είχε αποδεχτεί ότι το Masters δεν κερδίζεται με τελειότητα αλλά με αντοχή. Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αλλαγή στην καριέρα του. Δεν προσπαθεί πια να είναι άψογος. Προσπαθεί να αντέξει.
Στο Augusta οι Κυριακές κρίνονται σε συγκεκριμένο σημείο. Το Amen Corner, oι τρύπες 11, 12 και 13 λειτουργούν σαν φίλτρο. Εκεί ξεχωρίζουν όσοι αντέχουν. Ο McIlroy έφτασε εκεί με το τουρνουά ανοιχτό σε κάθε πρόβλεψη. Ο Justin Rose είχε περάσει μπροστά, ενώ ο Scheffler πλησίαζε σταθερά χωρίς λάθη. Στη δωδέκατη τρύπα, η “σωστή” επιλογή ήταν γνωστή: safe play, κέντρο του green, κανένα ρίσκο. Αυτό που έκανε ήταν κάτι ενδιάμεσο. Στόχευσε συντηρητικά, χτύπησε επιθετικά. Για λίγα δευτερόλεπτα ήταν στον αέρα ανάμεσα στο ιδανικό και στο καταστροφικό. Η μπάλα έφυγε λίγο πιο δεξιά απ’ όσο θα ήθελε. Και κατέληξε ιδανικά. Ένα σχεδόν λάθος που έγινε τέλεια εκτέλεση. Birdie στο 12. Ένα birdie που άλλαξε τη ροή. Στη 13 το setup ήταν διαφορετικό. Par-5, ευκαιρία για επίθεση. Εκμεταλλεύτηκε το καλό drive, πήγε στο το green με την δεύτερη και μετέτρεψε την ευκαιρία σε δεύτερο συνεχόμενο birdie. Από το -10 βρέθηκε στο -12. Από αμφισβήτηση σε έλεγχο. Αυτές οι δύο τρύπες ήταν όλο το τουρνουά. Μέσα σε δύο τρύπες η πίεση μετατράπηκε σε προβάδισμα.
Ο Scheffler δεν υποχώρησε ποτέ. Έπαιξε έναν άψογο γύρο χωρίς λάθη, και έμεινε σε απόσταση μέχρι το τέλος. Δεν υπήρξε στιγμή που ο McIlroy μπορούσε να αισθανθεί ασφάλεια. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο φινάλε. Στη δέκατη πέμπτη τρύπα, από δύσκολη θέση ανάμεσα σε δέντρα, έσωσε το αποτέλεσμα της τρύπας. Στη δέκατη όγδοη όμως το λάθος επέστρεψε. Το drive κατέληξε δεξιά μακριά από το fairway. Ήταν η στιγμή που το τουρνουά μπορούσε να χαθεί. Η επόμενη κίνηση ήταν ριψοκίνδυνη αλλά αναγκαία. Ένα ψηλό χτύπημα γύρω από τα δέντρα που κατέληξε στο bunker δίπλα στο green. Από εκεί έφερε την μπάλα κοντά στη σημαία και ολοκλήρωσε την τρύπα με ένα bogey. Ήταν αρκετό.
Αυτό που ξεχωρίζει αυτή τη νίκη από άλλες μεγάλες εμφανίσεις στο Augusta είναι ότι δεν υπήρξε στιγμή απόλυτου ελέγχου. Δεν υπήρξε run που να τελειώνει το τουρνουά νωρίς. Αντίθετα υπήρξε συνεχής διαχείριση: δύσκολο ξεκίνημα, άμεση αντίδραση, κρίσιμα birdies στο Amen Corner, διατήρηση προβαδίσματος υπό πίεση, επιβίωση στη 18. Αυτός είναι ο τρόπος που κερδίζονται τα μεγάλα τουρνουά.
Με αυτή τη νίκη ο McIlroy γίνεται μόλις ο τέταρτος παίκτης που κατακτά το Masters δύο συνεχόμενες χρονιές, δίπλα στους Tiger Woods, Jack Nicklaus και Nick Faldo. Φτάνει τα έξι μεγάλα τουρνουά και ενισχύει ακόμη περισσότερο τη θέση του στην κορυφή της γενιάς του. Το πιο ουσιαστικό στοιχείο δεν είναι ο αριθμός. Είναι η αλλαγή στον τρόπο που κερδίζει. Για χρόνια το Augusta ήταν το σημείο όπου λύγιζε. Η κατάρρευση στο τουρνουά του 2011 τον ακολουθούσε σε κάθε επιστροφή. Τώρα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά κερδίζει χωρίς να χρειάζεται να είναι τέλειος. Κερδίζει επειδή αντέχει. Σε ένα γήπεδο που τιμωρεί κάθε αδυναμία, αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο από όλα.
