Melina Paxinos Quartet στο Ίδρυμα Β&Ε Γουλανδρή

Υπάρχουν βραδιές που η μουσική δεν ζητά απλώς να την ακούσεις, αλλά να την ακολουθήσεις. Να μπεις σε έναν εσωτερικό χώρο όπου ο χρόνος μαλακώνει, οι φόρμες χαλαρώνουν και το υποσυνείδητο βρίσκει ρυθμό. Μια τέτοια βραδιά υπόσχεται το Melina Paxinos Quartet την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή, στο πλαίσιο της σειράς Jazz στο Μουσείο.

Η παράσταση “Muses” είναι κάτι περισσότερο από μια συναυλία. Είναι μια πρώτη, σχεδόν μυστική, συνάντηση με το νέο υλικό της Μελίνας Παξινού, από το ομώνυμο άλμπουμ που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2026. Συνθέσεις γεννημένες από την αίσθηση ελευθερίας του σουρεαλισμού — εκεί όπου το όνειρο, η μνήμη και η βαθιά προσωπική έκφραση συνυπάρχουν χωρίς κανόνες, αλλά με απόλυτη μουσική συνέπεια.

Η Παξινού, στο σοπράνο σαξόφωνο, γράφει μουσική που δεν φοβάται τη μελωδία ούτε τον λυρισμό. Αντίθετα, τους τοποθετεί στο κέντρο μιας σύγχρονης jazz γλώσσας που συνομιλεί διακριτικά με ελληνικά ηχοχρώματα, χωρίς φολκλόρ ευκολίες και χωρίς επιδεικτικό πειραματισμό. Μαζί της, ο Γιάννης Παπαδόπουλος στο πιάνο, ο Κώστας Πατσιώτης στο κοντραμπάσο και ο Δημήτρης Κλωνής στα ντραμς, συγκροτούν ένα κουαρτέτο με βαθιά συνοχή και καθαρό συλλογικό ήχο — ένα σχήμα που λειτουργεί περισσότερο σαν οργανισμός παρά σαν άθροισμα μουσικών ρόλων.

Η πορεία της Μελίνας Παξινού τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνει αυτή τη στάση: από το Circle of Oddness και το Athens με τον Ross Daly, μέχρι τις συνεργασίες με τη Λένα Πλάτωνος, τον Ανδρέα Πολυζωγόπουλο και το πρόσφατο Amoroso, ένα ορχηστρικό άλμπουμ που κινείται στον χώρο της σύγχρονης κλασικής μουσικής. Κάθε δουλειά της μοιάζει με διαφορετικό κεφάλαιο της ίδιας εσωτερικής αφήγησης.

Η συναυλία εντάσσεται στον φετινό θεματικό κύκλο “Her Voice” της σειράς Jazz στο Μουσείο — έναν κύκλο που τοποθετεί τη γυναίκα στο επίκεντρο όχι ως σύμβολο, αλλά ως δημιουργική δύναμη: ως συνθέτρια, ερμηνεύτρια, φορέα εμπειρίας και φαντασίας. Υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του Δημήτρη Τσάκα, το Jazz στο Μουσείο συνεχίζει να λειτουργεί ως χώρος συνάντησης: της jazz με τις εικαστικές τέχνες, της μουσικής με την αρχιτεκτονική, του ήχου με τη σιωπή. Το “Muses” δεν υπόσχεται εντυπωσιασμούς. Υπόσχεται όμως κάτι σπανιότερο: μια βραδιά όπου η jazz επιστρέφει στη βασική της λειτουργία, να ανοίγει εσωτερικούς δρόμους.