Υπάρχουν βράδια στη EuroLeague όπου το αποτέλεσμα μοιάζει να έχει αποφασιστεί πριν καν ολοκληρωθεί. Όχι επειδή η διαφορά είναι τεράστια, αλλά επειδή το παιχνίδι έχει πάρει μορφή — και η μορφή δεν αλλάζει εύκολα. Ο Παναθηναϊκός έζησε ένα τέτοιο βράδυ στο TCA. Για σχεδόν τρεισήμισι δεκάλεπτα έμοιαζε να κυνηγά μια ομάδα που έπαιζε σε άλλη ταχύτητα, σε άλλη λογική, σχεδόν σε άλλη διοργάνωση. Και όταν τελικά κατάφερε να μπει στο ίδιο παιχνίδι, ο χρόνος είχε ήδη τελειώσει.
Η Παρί δεν μπήκε στο γήπεδο για να διαχειριστεί ατμόσφαιρα ή έδρα. Μπήκε για να επιβάλει ρυθμό. Από την πρώτη περίοδο επιτέθηκε νωρίς στην επίθεση, σούταρε χωρίς δεύτερη σκέψη και ανάγκασε τον Παναθηναϊκό να αμύνεται σε καταστάσεις που δεν ήθελε. Τα τρίποντα δεν ήταν απλώς εύστοχα, ήταν ελεύθερα. Οι close-outs άργησαν μισό βήμα, οι περιστροφές μισό δευτερόλεπτο και σε αυτό το επίπεδο αυτό αρκεί για να χαθεί ο έλεγχος. Το 29-29 της πρώτης περιόδου ήταν παραπλανητικό γιατί το παιχνίδι είχε ήδη αρχίσει να γέρνει.
Στη δεύτερη περίοδο το πρόβλημα έγινε καθαρό. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να παίξει πιο οργανωμένα, να κατεβάσει τον ρυθμό, να πάει σε σετ παιχνίδι, όμως η Παρί δεν του το επέτρεψε ποτέ. Κάθε λάθος μετατρεπόταν σε γρήγορη επίθεση, κάθε δισταγμός σε σουτ τριών πόντων. Στο ημίχρονο το 45-58 δεν ήταν απλώς διαφορά· ήταν η εικόνα του αγώνα. Οι «πράσινοι» δεν έχαναν μόνο στο σκορ — έχαναν στον τρόπο που παιζόταν το παιχνίδι.
Χωρίς τον Κέντρικ Ναν, η επίθεση δυσκολευόταν να βρει ρυθμό, όμως το πραγματικό πρόβλημα βρισκόταν στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Η Παρί έφτασε σε μία από τις καλύτερες επιθετικές βραδιές της στη διοργάνωση, όχι επειδή βρήκε δύσκολα σουτ, αλλά επειδή βρήκε αυτά που ήθελε. Ο Ναντίρ Ιφί ηγήθηκε, αλλά δεν ήταν μόνος, σχεδόν κάθε κατοχή κατέληγε σε σωστή απόφαση. Το παιχνίδι έμοιαζε να εξελίσσεται ακριβώς όπως το είχε σχεδιάσει ο Φραντσέσκο Ταμπελίνι.
Στο δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να αντιδράσει, όμως κάθε μικρή επιστροφή συνοδευόταν από ένα τρίποντο των Γάλλων. Στο 36΄ το 79-94 έμοιαζε να κλείνει οριστικά την ιστορία του αγώνα. Η Παρί είχε ελέγξει τον ρυθμό, το σκορ και κυρίως την ψυχολογία. Και τότε το παιχνίδι άλλαξε είδος.
Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, στο πρώτο του παιχνίδι με τη νέα του ομάδα στη διοργάνωση, έπαιξε για δύο λεπτά σαν να προσπαθούσε να ανατρέψει το χρόνο. Έντεκα πόντοι σε δύο λεπτά, δεκατρείς συνεχόμενοι συνολικά, μια άμυνα που ξαφνικά έγινε επιθετική και ένα Telecom Center Athens που από παθητικός θεατής έγινε ξανά παράγοντας. Ο Ρογκαβόπουλος μείωσε σε 99-101 στα 44 δευτερόλεπτα και για πρώτη φορά η Παρί φάνηκε να διστάζει.
Η τελευταία επίθεση ανήκε στον Αμερικανό φόργουορντ. Το σουτ για τη νίκη ήταν καθαρό. Δεν μπήκε. Ο Αταμάν αποβλήθηκε διαμαρτυρόμενος και οι βολές διαμόρφωσαν το 99-104. Το παιχνίδι τελείωσε όπως είχε κυλήσει με την Παρί να το ελέγχει και τον Παναθηναϊκό να προσπαθεί να το προλάβει.
Η ήττα δεν οφείλεται στην απουσία του Ναν ούτε στην αστοχία της τελευταίας επίθεσης. Οφείλεται στο ότι ο Παναθηναϊκός έπαιξε μπάσκετ υψηλής έντασης μόνο στα τελευταία λεπτά. Για μεγάλο διάστημα δεν είχε αμυντικό πλάνο απέναντι στο γρήγορο παιχνίδι της Παρί, δεν προσαρμόστηκε στο τρίποντο και άφησε τον αντίπαλο να καθορίσει τον ρυθμό. Η αντίδραση ήρθε, αλλά ήρθε πολύ αργά.
Σε αυτό το σημείο της σεζόν οι αγώνες δεν κερδίζονται με εκρήξεις ενέργειας αλλά με συνέπεια. Ο Παναθηναϊκός έδειξε χαρακτήρα στο τέλος, όμως στη EuroLeague ο χαρακτήρας δεν μετριέται στα δύο τελευταία λεπτά, μετριέται στα πρώτα τριάντα πέντε. Και εκεί έχασε το παιχνίδι.
