Τα Χριστούγεννα είναι το ετήσιο white-wash της συνείδησης. Δεν είναι γιορτή. Είναι διάλειμμα. Μια μέρα που οι ίδιοι άνθρωποι που όλο τον χρόνο πατάνε ο ένας τον άλλον στον λαιμό, βάζουν σκουφί Άη-Βασίλη και μιλάνε για αγάπη. Με κεφαλαίο Α. Και μικρή μνήμη.
Σήμερα όλοι θυμόμαστε τους φτωχούς, αρκεί να μην τους συναντήσουμε. Θυμόμαστε τους μοναχικούς, αρκεί να μη χαλάσουν το γιορτινό τραπέζι. Τους άστεγους, αρκεί να μην είναι έξω από το μαγαζί. Τα Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή. Είναι εκεχειρία. Μια συλλογική συμφωνία να μην είμαστε τόσο ειλικρινείς με το ποιοι είμαστε. Για 24 ώρες.
Οι ίδιες κοινωνίες που όλο τον χρόνο μετράνε ανθρώπους σαν στατιστικά, σήμερα ανεβάζουν stories με κεράκια. Οι ίδιες οικογένειες που δεν μιλιούνται, σήμερα λένε «άσε, είναι γιορτές». Όχι επειδή λύθηκαν τα προβλήματα. Αλλά επειδή σκεπάστηκαν με τραπεζομάντιλο.
Μια μέρα που η κοινωνία κάνει πως θυμάται τι σημαίνει άνθρωπος, όχι επειδή το πιστεύει, αλλά επειδή το απαιτεί το πρόγραμμα. Τα Χριστούγεννα δεν υπόσχονται τίποτα. Απλώς αναβάλλουν τη σύγκρουση. Την ευθύνη. Την αλλαγή. Οι ίδιες λέξεις κάθε χρόνο. Οι ίδιες ευχές. Τα Χριστούγεννα μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε για λίγο τον εαυτό μας χωρίς φίλτρο. Και γι’ αυτό μας τρομάζουν. Γιατί κάτω από τα λαμπάκια δεν είμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Είμαστε απλώς πιο καλοφωτισμένοι.
Κάπου εδώ γεννήθηκε και ο Χριστός. Σε μια φάτνη, ανάμεσα σε ζώα, χωρίς likes, χωρίς χορηγό, χωρίς press release. Και αυτό είναι ίσως το πιο άβολο κομμάτι της ιστορίας. Αν ο Χριστός ξαναγεννιόταν σήμερα, θα τον προσπερνούσαμε. Και μετά θα ανεβάζαμε story για την αγάπη.
Αυτό είναι το πραγματικό θαύμα των Χριστουγέννων. Για μια μέρα παριστάνουμε τους ανθρώπους
χωρίς να μας πνίγει η ντροπή. Αν υπάρχει θαύμα, είναι προσωρινό. Λήγει μόλις σβήσουν τα φωτάκια.
Και αν υπάρχει μέλλον, δεν το βλέπουμε, γιατί δεν το ψάχνουμε.
Ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι τα Χριστούγεννα κρατάνε μία μέρα. Ίσως το πρόβλημα είναι ότι εμείς αντέχουμε μόνο μία μέρα ειλικρίνειας. Κι αν υπάρχει κάτι να σωθεί, δεν είναι η γιορτή. Είναι εκείνη η μικρή, ενοχλητική φωνή που σου ψυθυρίζει: «μπορούμε και αλλιώς».
Αρκεί να μην την πνίξουμε μετά τα Χριστούγεννα.
Καλές Γιορτές
Η Μαύρη Γραμμή γράφεται κάθε πρωί. Μια σκέψη την ώρα που ο κόσμος ξυπνά ή ξανακοιμάται.
