Το νέο έργο του Γιάννη Αποσκίτη με τον παράξενο τίτλο «Νοχαβελάνδη» αν δεν ήταν ένα ευφυές πολιτικό σχόλιο για την αποικιοκρατία θα μπορούσε να είναι μια καλοστημένη φάρσα για την ανθρώπινη απληστία και την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Σε ένα ράντσο εκτροφής βισόνων στη Ντακότα των Ηνωμένων Πολιτειών ο γερουσιαστής Ρόκγουελ έχτισε την περιουσία του πάνω στη γη της φυλής Νοχάβε. Ένα απέραντο νεκροταφείο ινδιάνων που κληρονομεί η κόρη του και πρώην πορνοστάρ μαζί με τον καταχρεωμένο τζογαδόρο σύζυγό της. Η πρόταση τους να το πουλήσουν σε έναν κινέζο τραπεζίτη πέφτει στο κενό. Αντ΄ αυτού αποφασίζουν να δημιουργήσουν ένα θεματικό πάρκο, τη Νοχαβελάνδη πουλώντας ακριβά τη γενοκτονία μιας φυλής ή ενός ολόκληρου λαού.
Drill, baby drill
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιάννης Αποσκίτης καταθέτει τις σκέψεις του σχετικά με την παγκοσμιοποίηση που έχει φέρει κοντά τις ευρωπαϊκές χώρες με την αμερικάνικη υποκουλτούρα. Το είδαμε στους «Προβοκάτορες», το παρακολουθούμε τώρα και στο δεύτερο μέρος μιας άτυπης τριλογίας με τίτλο «Δημοκράτορες». Δύο είναι οι φράσεις που ακούγονται συχνά στο έργο: «Όλη η Αμερική είναι χτισμένη πάνω σε πτώματα Ινδιάνων» και «Drill, baby drill».
Η πρώτη καταγγέλλει την πολιτική της Αμερικής εναντίον των αυτόχθονων ή γηγενών Αμερικάνων (Ινδιάνοι ονομάστηκαν από τη λανθασμένη εκτίμηση του Κολόμβου πως έχει φτάσει στην Ινδία) και η δεύτερη φράση ήταν το κεντρικό σλόγκαν της προεκλογικής εκστρατείας των Ρεπουμπλικανών το 2008, που στην ουσία έδινε το πράσινο φως στις γεωτρήσεις, και το 2024 το οικειοποιήθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεδρικής του εκστρατείας.
Spaghetti Westerns και splatter αίμα
Μόνο με έναν τρόπο θα μπορούσε ένας σκηνοθέτης να διαχειριστεί μια τόσο έξυπνη κωμωδία χωρίς να την εκθέσει και να εκτεθεί. Ο Γιώργος Βουρδαμής αντιμετώπισε με τόλμη το κείμενο καταθέτοντας ένα σύγχρονο σπαγγέτι γουέστερν μετατρέποντας τη σκηνή του θεάτρου 104 σε στούντιο της Cinecitta. Κινέζοι που θέλουν να αγοράσουν τα πάντα, τουριστικές ατραξιόν, διαμελισμένα μέλη, splatter και βλαχομπαρόκ συνθέτουν μια εικόνα που αν την έβλεπε ο Ταραντίνο θα έτριβε τα χέρια του από ικανοποίηση.
Χωρίς να φοβηθεί την υπερβολή, ο σκηνοθέτης κατάφερε να χωρέσει σε 90’ λεπτά την εμπορεύσιμη ιστορία ενός κόσμου που έχει εκπέμψει εδώ και πολύ καιρό σήμα κινδύνου.
Η «Νοχαβελάνδη» θα μπορούσε να είναι ένα ζωολογικό πάρκο όπου γονείς πληρώνουν για να δουν τα παιδιά τους δελφίνια να κάνουν κωλοτούμπες και ναρκωμένα αιλουροειδή που στέκουν πίσω από γυάλινα διαχωριστικά. Η «Νοχαβελάνδη» θα μπορούσε, επίσης, να είναι τα μέλη μιας ΜΚΟ που διαρρηγνύουν τα δερμάτινα ενδύματά τους υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων. Ενδεχομένως να τη συναντάμε και σε ευαγή ιδρύματα των γραμμάτων και των τεχνών ή απλά να είναι ένας τρόπος να αποκαλύψουμε την ανικανοποίητη και αδηφάγα φύσης μας.
Το σκηνικό της Δάφνης Αηδόνη εκμεταλλεύεται έξυπνα τη σκηνή του θεάτρου 104. Η κίνηση της Βιτόρια Κωτσάλου – που κρατάει για τον εαυτό της τον ρόλο της υπηρέτριας – αναπαριστά την τελετουργία των χορών των αυτόχθονων Αμερικάνων και των καουμπόηδων, υπό τους κάντρι ήχους του Βασίλη Μαντζούκη.
Οι ερμηνείες
Η Ρόζα Προδρόμου, ο Γιώργος Φριντζήλας, η Βιτόρια Κωτσάλου και ο Γιώργος Βουρδαμής συναντούνται στην παρακμή του αμερικανικού ονείρου κεντώντας με τις ερμηνείες τους. Έχουν ρυθμό, αντοχές, άποψη και το σημαντικότερο πιστεύουν στο κείμενο. Κουβαλώντας πάνω τους όλη την παράσταση κατάφεραν να περάσουν στην πλατεία ένα έργο που αποδεικνύει πως το σύγχρονο ελληνικό έργο παραμένει ζωντανό.
INFO
Θέατρο 104
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
