Μερικές φορές το ύψος δεν είναι αριθμός αλλά αφήγηση. Το κοντάρι λυγίζει, ο αθλητής εξαφανίζεται για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πίσω από τον πήχη και όταν επιστρέφει στη γη, κάτι έχει αλλάξει, όχι μόνο στο στάδιο αλλά και στον τρόπο με τον οποίο μετριέται το «εφικτό». Στην Παιανία το Σάββατο το απόγευμα, ο Εμμανουήλ Καραλής δεν έκανε απλώς το καλύτερο άλμα της καριέρας του, μετακίνησε το μέτρο του ελληνικού στίβου στα 6,17 μέτρα.
Ο τελικός του επί κοντώ άργησε να φτάσει στη δική του σειρά. Περίμενε σχεδόν δύο ώρες μέχρι να μπει στον αγώνα, αλλά όταν ξεκίνησε, όλα κύλησαν με την ακρίβεια προγραμματισμένης κλιμάκωσης: 5,70 μ., 5,90 μ. και ύστερα 6,07 μ., νέο πανελλήνιο ρεκόρ κλειστού στίβου. Δεν πανηγύρισε υπερβολικά γιατί έμοιαζε να προετοιμάζεται για κάτι που ήδη ήξερε ότι ερχόταν. Στα 6,17 μ. χρειάστηκε δύο προσπάθειες. Στη δεύτερη πέρασε καθαρά, με άλμα τεχνικά ήσυχο, σχεδόν απλό για το μέγεθός του. Το στάδιο αντέδρασε με εκείνον τον σπάνιο τρόπο που δεν θυμίζει εγχώριο πρωτάθλημα αλλά μεγάλη διοργάνωση: όρθιοι θεατές, συμπαίκτες να τρέχουν, ο πατέρας του να τον σηκώνει στον αέρα. Για μια στιγμή, το ύψος δεν έμοιαζε απίθανο, έμοιαζε απολύτως φυσικό.
Ο ίδιος παραδέχθηκε αμέσως μετά ότι δεν είδε καν το άλμα. «Δεν την είδα την προσπάθεια. Ζούσα τη στιγμή. Μετά πήγα να το πανηγυρίσω με τους δικούς μου και τον πατέρα μου. Το μόνο που σκέφτηκα ήταν το παγκόσμιο ρεκόρ». Δεν το είπε ως μεγαλόστομο στόχο αλλά ως επόμενο βήμα μιας διαδικασίας που ήδη εξελισσόταν. «Προσπαθώ να καταλάβω τι έχω καταφέρει. Ξέρω ότι ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση και έδειξα ότι μπορώ να πηδήξω πολύ ψηλά».
Η βελτίωση, όπως εξήγησε, δεν ήρθε από μία αλλαγή αλλά από όλες μαζί. «Έχω ανεβάσει επίπεδο σε όλα. Σε ταχύτητα, σε δύναμη, τον τρόπο που βλέπω τον αγώνα. Πήρα και καινούργια κοντάρια που πάνε καλά. Κυνηγάμε συνέχεια κάτι παραπάνω». Το 6,17 δεν έμοιαζε με υπέρβαση ημέρας αλλά με λογική συνέχεια της δουλειάς.
Αμέσως μετά ο πήχης ανέβηκε στα 6,31 μ., ύψος που πλησιάζει το παγκόσμιο ρεκόρ του Αρμάντ Ντουπλάντις. Στην πρώτη προσπάθεια λύγισε το κοντάρι, στη δεύτερη δεν ολοκλήρωσε την τοποθέτηση και αποφάσισε να σταματήσει εκεί. Όμως η ουσία δεν ήταν η αποτυχημένη προσπάθεια ήταν ότι πλέον η προσπάθεια δεν μοιάζει παράλογη. «Είμαι ένας αθλητής που ονειρεύεται. Το παγκόσμιο ρεκόρ είναι στο μυαλό μου, αλλά θέλω να πηγαίνω βήμα-βήμα».
Κάπου ανάμεσα στη χαρά και την επίγνωση, το περιέγραψε απλά: «Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τις δυνατότητές του, αν πραγματικά το πιστέψει. Εγώ το πίστεψα και το έκανα». Στην Παιανία δεν καταγράφηκε μόνο ένα πανελλήνιο ρεκόρ. Καταγράφηκε η στιγμή που το απίθανο άρχισε να μοιάζει με επόμενο στόχο.
