Ο Ολυμπιακός δεν πήγε στο Άμστερνταμ για να μετρήσει πιθανότητες. Πήγε για να τις ακυρώσει. Το βράδυ της Τετάρτης, μέσα στη «Γιόχαν Κρόιφ Αρένα», έγραψε ακόμη ένα ευρωπαϊκό κεφάλαιο από εκείνα που δεν χωράνε εύκολα σε στατιστικές: νίκη με 2-1 επί του Άγιαξ, πρόκριση στα playoffs του Champions League και μια δήλωση παρουσίας στο πιο σκληρό επίπεδο της διοργάνωσης. Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον Ολυμπιακό να δοκιμάζεται. Ο Άγιαξ είχε την πρωτοβουλία, πίεσε, δημιούργησε καταστάσεις και έφτασε κοντά στο γκολ, με αποκορύφωμα τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία του Γκλουκ και το ακυρωθέν τέρμα του Ντόλμπεργκ. Οι Πειραιώτες είχαν αμυντικές αστάθειες, αλλά άντεξαν. Όχι μόνο χάρη στην τύχη, αλλά και στη διαχείριση του άγχους ενός ματς που μπορούσε να κριθεί σε μία λεπτομέρεια. Ακόμη και στη φάση του πιθανού πέναλτι στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, η ψυχραιμία αποδείχθηκε καθοριστική.
Στο δεύτερο μέρος, όμως, ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε άλλος. Πιο σίγουρος, πιο καθαρός στο μυαλό, πιο πειστικός στο πλάνο του. Και στην πρώτη του πραγματικά οργανωμένη επίθεση βρήκε το γκολ: ο Ζέλσον Μαρτίνς εκτέλεσε ιδανικά στο 52’, βάζοντας τους «ερυθρόλευκους» μπροστά και μεταφέροντας όλο το βάρος της πίεσης στους γηπεδούχους.
Η ισοφάριση του Άγιαξ με πέναλτι του Ντόλμπεργκ στο 69’ απείλησε να ανατρέψει την ισορροπία. Για περίπου δέκα λεπτά το ματς έμοιαζε να γλιστρά σε επικίνδυνη περιοχή, εκεί όπου η εμπειρία και η ψυχραιμία γίνονται πιο σημαντικές από το ταλέντο. Εκεί ακριβώς ο Ολυμπιακός έδειξε χαρακτήρα. Δεν κλείστηκε, δεν φοβήθηκε, δεν περίμενε το τέλος.
Στο 79’, από κόρνερ του Τσικίνιο, ο Έσε σηκώθηκε ψηλότερα απ’ όλους και με κεφαλιά σημείωσε το 1-2. Το πρώτο του γκολ με τα ερυθρόλευκα δεν ήταν απλώς καθοριστικό· ήταν συμβολικό. Ένα γκολ που σφράγισε την πρόκριση και συμπύκνωσε τη λογική αυτής της ευρωπαϊκής πορείας: υπομονή, πειθαρχία, πίστη στο πλάνο.
Τα τελευταία λεπτά ήταν μάχη επιβίωσης. Η επέμβαση του Ρέτσου στο 87’, πάνω στη γραμμή, σε κεφαλιά του Βέγκχορστ, ήταν η άμυνα της χρονιάς. Όχι μόνο γιατί κράτησε το σκορ, αλλά γιατί κράτησε ζωντανό το όνειρο.
Με τη λήξη, οι πανηγυρισμοί ξέσπασαν. Στο γήπεδο πρώτα, στα αποδυτήρια μετά. Οι εικόνες με το Free From Desire, οι αγκαλιές, οι ιαχές, η παρουσία του Μπάμπη Κωστούλα στο κέντρο του «ερυθρόλευκου» κύκλου, έδειξαν μια ομάδα δεμένη, με ξεκάθαρη αίσθηση του τι πέτυχε. Και μέσα σε όλα, ο Έσε, με ένα απλό, καθαρό μήνυμα στα ελληνικά: «Πάμε Ολυμπιακάρα». Όχι ως σύνθημα. Ως συμπέρασμα.
Ο Ολυμπιακός τερμάτισε τη League Phase στην 18η θέση με 11 βαθμούς και συνεχίζει στα playoffs του Champions League. Την Παρασκευή θα μάθει αν απέναντί του θα βρεθούν η Αταλάντα ή η Μπάγερν Λεβερκούζεν, με το πρώτο παιχνίδι στο «Γ. Καραϊσκάκης» και τη ρεβάνς εκτός έδρας. Αν ξεπεράσει και αυτό το εμπόδιο, τότε στον δρόμο του θα βρεθεί μία εκ των Άρσεναλ ή Μπάγερν Μονάχου.
Μέχρι τότε, αυτό που μένει είναι το αποτύπωμα: μια νίκη εκτός έδρας απέναντι σε έναν ιστορικό αντίπαλο, μια πρόκριση που δεν χαρίστηκε και μια ομάδα που δείχνει ότι, στο ευρωπαϊκό της ταξίδι, δεν παίζει απλώς για να συμμετέχει. Παίζει για να αντέχει. Και, όταν χρειάζεται, για να χτυπά.
