Απέμεναν 2,5 δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο και 20.000 άνθρωποι όρθιοι. Το σκορ ήταν 83-83. Το Telekom Center Athens έμοιαζε έτοιμο να καταπιεί το παιχνίδι και να το στείλει στην παράταση. Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους δεν ζήτησε θαύμα. Ζήτησε εκτέλεση. Μία κατοχή, ένα διάβασμα, ένα σουτ από το σημείο που είχε επιλεγεί στο τάιμ-άουτ. Η μπάλα κατέληξε στον Γουέιντ Μπάλντγουϊν, ο οποίος μέχρι το ημίχρονο έμοιαζε εκτός ρυθμού. Πήρε δύο ντρίμπλες, σηκώθηκε από τα τέσσερα μέτρα υπό πίεση του Τζέριαν Γκραντ, η μπάλα βρήκε ταμπλό και πέρασε από το στεφάνι με τον ήχο της κόρνας. 83-85.
Η Φενέρμπαχτσε έφυγε από την Αθήνα με το έβδομο διαδοχικό της ροζ φύλλο και με ρεκόρ 20-7. Ο Παναθηναϊκός έμεινε στο 16-12, με δεύτερη σερί ήττα και με την αίσθηση ότι έχασε κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι. Το σενάριο είχε γραφτεί αλλιώς. Ο Ταρίκ Μπιμπέροβιτς ξεκίνησε σαν να είχε προσωπική υπόθεση με το καλάθι. Τρία τρίποντα στην πρώτη περίοδο, έξι συνολικά σε επτά προσπάθειες, 26 πόντοι, το καλύτερο της καριέρας του σε επίπεδο Ευρωλίγκας. Στα πρώτα δέκα λεπτά, η Φενέρ είχε 6/10 από τα 6,75 και προηγήθηκε 19-25, τιμωρώντας κάθε αμυντική καθυστέρηση του Παναθηναϊκού στις περιστροφές.
Ο Μπιμπέροβιτς έφτασε και τους 1.000 πόντους στη διοργάνωση, ένα ορόσημο που ήρθε σχεδόν αθόρυβα μέσα στον θόρυβο του TCA. Ήταν η βραδιά του. Μέχρι που δεν ήταν. Γιατί στο υψηλότερο επίπεδο η μνήμη είναι κοντή. Αυτό που μένει είναι η τελευταία κατοχή.
Η απάντηση του Παναθηναϊκού: άμυνα και Χουάντσο
Μετά το νωθρό ξεκίνημα, η ομάδα του Εργκίν Αταμάν βρήκε παλμό μέσα από την άμυνα. Οι αλλαγές έγιναν πιο έγκαιρες, τα close-outs πιο επιθετικά, τα ριμπάουντ πιο «βρώμικα». Στο κέντρο όλων αυτών ήταν ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ: 18 πόντοι, 12 ριμπάουντ, τρία επιθετικά στο πρώτο ημίχρονο που μετατράπηκαν σε έξι πόντους δεύτερης ευκαιρίας. Το 42-41 του ημιχρόνου δεν ήταν προϊόν έμπνευσης αλλά φθοράς. Ο Παναθηναϊκός κέρδιζε κατοχές, επιβράδυνε τη Φενέρ και μετέτρεπε το παιχνίδι σε μάχη αντοχής. Στην τρίτη περίοδο, ένα μικρό ξέσπασμα, με τον Ρογκαβόπουλο να δίνει ενέργεια και τον Σλούκα να οργανώνει, έφερε το 62-56. Εκεί, για πρώτη φορά, το γήπεδο ένιωσε ότι η κατεύθυνση του αγώνα άλλαζε.
Η σκακιέρα του τέταρτου δεκαλέπτου
Οι πρωταθλητές Ευρώπης δεν πανικοβλήθηκαν. Έτρεξαν ένα επιμέρους 3-14 στις αρχές της τέταρτης περιόδου, με τον Μπιμπέροβιτς να συνεχίζει το ρεσιτάλ του και τον Ντε Κολό να βρίσκει χώρους στη ρακέτα. Το 65-70 στο 33’ ήταν υπενθύμιση εμπειρίας. Ο Παναθηναϊκός, ωστόσο, δεν λύγισε. Ο Κέντρικ Ναν πρόσθεσε 17 πόντους, αν και το πέμπτο φάουλ του στα 53’’ αποδείχθηκε καθοριστικό. Ο Σλούκας, στις 100 συμμετοχές με το «τριφύλλι», έδωσε 10 πόντους και ηρεμία.
Το τελευταίο λεπτό ήταν μια μικρογραφία της σεζόν και των δύο ομάδων:
– Δύο βολές του Μπάλντγουϊν για το 78-80.
– Φάουλ στον Χόρτον-Τάκερ, 78-82.
– Τρίποντο Ερνανγκόμεθ, 81-82.
– 1/2 βολές Γιάντουνεν, 81-83.
– Λέι-απ του Σορτς στα 2,5’’, 83-83. Και μετά, η τελευταία πράξη.
Ο Μπάλντγουϊν και η αξία της μνήμης
Μέχρι το ημίχρονο, ο Μπάλντγουϊν ήταν 0/5 εντός πεδιάς. Ο Παναθηναϊκός τον είχε οδηγήσει σε κακές επιλογές, είχε κλείσει τις γωνίες, είχε διαβάσει τις πρώτες του κινήσεις. Τελείωσε με 13 πόντους, με 3/4 δίποντα στο δεύτερο μέρος και το σουτ που έκρινε τα πάντα. Μετά το παιχνίδι, ο Γιασικεβίτσιους το περιέγραψε απλά: «Στο πρώτο ημίχρονο ήταν πιθανότατα πολύ κακός. Είναι εντυπωσιακό πώς το γύρισε». Αυτή είναι η ουσία των ομάδων που χτίζονται για Μάιο. Δεν χρειάζονται τέλεια βράδια. Χρειάζονται παίκτες που αντέχουν την κακή τους εκδοχή μέχρι να έρθει η σωστή στιγμή.
Τι σημαίνει αυτή η ήττα για τον Παναθηναϊκό
Για τον Παναθηναϊκό, η βραδιά είχε και θετικά σημάδια:
– Η επιστροφή του Ναν σε ανταγωνιστικό επίπεδο.
– Η all-around παρουσία του Χουάντσο.
– Η αμυντική συνέπεια για τρία δεκάλεπτα απέναντι στην πιο φορμαρισμένη ομάδα της διοργάνωσης.
Αλλά στη βαθμολογία, οι λεπτομέρειες δεν μεταφράζονται. Το 16-12 δεν προσφέρει περιθώρια χαλάρωσης, ειδικά σε μια σεζόν όπου η εξάδα κρίνεται σε μία κατοχή. Ο Αταμάν είδε την ομάδα του να απαντά σε κάθε χτύπημα, να επιστρέφει από -5, να ισοφαρίζει στα 2,5’’. Αυτό, σε σειρά πέντε αγώνων, ίσως αρκεί. Σε ένα βράδυ Φεβρουαρίου, όχι.
Η Φενέρ ως φαβορί τίτλου
Με 11 νίκες στα τελευταία 12 παιχνίδια, η Φενερμπαχτσέ μοιάζει να έχει βρει ισορροπία ανάμεσα σε εκτέλεση και υπομονή. Ο Μπιμπέροβιτς προσφέρει κάθετη απειλή από την περιφέρεια. Ο Ντε Κολό οργανώνει χωρίς να κυριαρχεί. Ο Μπάλντγουϊν δέχεται να είναι ατελής για 35 λεπτά, αρκεί να είναι καθοριστικός στα τελευταία 5. Το να κερδίζεις στο TCA μπροστά σε 20.000 ανθρώπους δεν είναι απλώς «statement win». Είναι δοκιμασία χαρακτήρα. Και οι πρωταθλητές του 2025 έδειξαν ότι έχουν μνήμη πρωταθλητή. Ίσως ξαναβρεθούν στην Αθήνα τον Μάιο. Αν συμβεί, το σουτ του Μπάλντγουϊν θα είναι απλώς η πρώτη υποσημείωση μιας μεγαλύτερης ιστορίας. Χθες, όμως, ήταν ολόκληρο το κεφάλαιο.
