Υπήρχε κάτι εύθραυστο στον αέρα του Telecom Center Athens το βράδυ της Τρίτης. Όχι από αυτά που μετρώνται σε στατιστικές, αλλά από εκείνα που βαραίνουν ομάδες που κουβαλούν προσδοκίες, ιστορία και μια πρόσφατη αίσθηση ότι το νήμα μπορεί να κοπεί απότομα. Ο Παναθηναϊκός έμπαινε στο παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης όχι απλώς για μια νίκη. Έμπαινε για να ξαναβρεί ισορροπία. Τη βρήκε στο τελευταίο σουτ.
Με 2,3 δευτερόλεπτα στο ρολόι, ο Τζέριαν Γκραντ πήρε την μπάλα γνωρίζοντας ακριβώς τι είχε προηγηθεί. Το άστοχο φάουλ, το προβάδισμα της Ρεάλ, το ενδεχόμενο να γίνει ο μοιραίος. Αντί γι’ αυτό, έγινε ο παίκτης που κράτησε όρθια μια ολόκληρη βραδιά. Fadeaway από μέση απόσταση, πάνω στην άμυνα, καθαρό. 82–81. Τέλος. Για μια στιγμή, το Telecom Center Athens δεν πανηγύρισε. Πρώτα ανάσανε. Μετά ξέσπασε.
Ο Παναθηναϊκός είχε προηγουμένως περάσει σχεδόν όλο το ματς κυνηγώντας. Η Ρεάλ μπήκε πιο καθαρά, πιο δυνατά, πιο έτοιμη να επιβάλει ρυθμό. Το 16–26 της πρώτης περιόδου έμοιαζε με επανάληψη πρόσφατων προβλημάτων: αργές επιστροφές, χαμένα ριμπάουντ, βιαστικές επιλογές. Στο ημίχρονο, το 36–44 αποτύπωνε κάτι παραπάνω από σκορ, αποτύπωνε ένταση.
Εκεί ανέλαβε ο Κώστας Σλούκας. Όχι με κραυγαλέες φάσεις, αλλά με τη μεθοδικότητα παίκτη που ξέρει πότε να κατεβάσει στροφές. Δώδεκα πόντοι στο πρώτο μέρος, άλλοι οκτώ στην τρίτη περίοδο, και ξαφνικά ο Παναθηναϊκός δεν έμοιαζε αγχωμένος, έμοιαζε υπομονετικός. Το 60–61 στο 30΄ δεν ήταν απλώς κοντινό σκορ, ήταν αλλαγή αφήγησης.
Η τέταρτη περίοδος έγινε μάχη φθοράς. Με τους ψηλούς να φορτώνονται φάουλ και τον Παναθηναϊκό να παίζει συχνά χωρίς κλασικό «πέντε», κάθε κατοχή είχε βάρος. Ο Άλεξ Λεν έδωσε προσωρινά το πάνω χέρι στη Ρεάλ, η ένταση ανέβηκε, και το παιχνίδι άρχισε να γέρνει προς το χάος, εκεί όπου συνήθως κρίνεται.
Σε εκείνο το σημείο, ο Παναθηναϊκός βρήκε δύο μικρές αλλά καθοριστικές πράξεις ψυχραιμίας. Το layup του Σλούκα στα 22΄΄και το τρίποντο του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ μετά από κλέψιμο. Για λίγα δευτερόλεπτα, έμοιαζε αρκετό. Ο Μάριο Χεζόνια είχε άλλη άποψη. Το γκολ-φάουλ του στα 8,7΄΄πάγωσε το γήπεδο. Εκεί, σε πολλά γήπεδα της Ευρώπης, το παιχνίδι τελειώνει ψυχολογικά. Όχι εδώ. Ο Γκραντ ζήτησε την μπάλα. Την πήρε. Και την έστειλε εκεί που έπρεπε. Δεν ήταν το πιο θεαματικό σουτ της χρονιάς. Ήταν, όμως, από αυτά που αλλάζουν εβδομάδες. Ο Παναθηναϊκός ανέβηκε στο 16–10, έπιασε τη Ρεάλ στη βαθμολογία της EuroLeague και, κυρίως, έδειξε ότι μπορεί να αντέξει τη στιγμή.
«Ήταν παιχνίδι χαρακτήρα», είπε ο Εργκίν Αταμάν μετά το τέλος. Και αυτή τη φορά, δεν ήταν κλισέ. Ήταν περιγραφή. Ο δρόμος συνεχίζεται δύσκολος, Βελιγράδι, διπλή εβδομάδα, πίεση. Αλλά κάποιες νίκες δεν μετρώνται μόνο στη βαθμολογία. Μετρώνται στο βλέμμα των παικτών όταν φεύγουν από το παρκέ. Αυτό το βράδυ, ο Παναθηναϊκός δεν έφυγε ανακουφισμένος. Έφυγε πιο σίγουρος για το ποιος είναι.
