Στο ΣΕΦ δεν χρειάστηκε να περιμένεις πολύ για να καταλάβεις προς τα πού πάει το παιχνίδι. Από τις πρώτες επιθέσεις, η μπάλα έφευγε γρήγορα από τα χέρια, οι αποστάσεις ήταν σωστές και κάθε απόφαση έμοιαζε καθαρή. Δεν ήταν θέμα ενέργειας. Ήταν θέμα ελέγχου. Απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Ολυμπιακός δεν μπήκε για να δοκιμάσει πράγματα. Μπήκε για να επιβάλει τον τρόπο του. Και το έκανε μέσα από τον Τάιλερ Ντόρσεϊ. Τα τέσσερα τρίποντα στην πρώτη περίοδο δεν ήταν μια “καλή βραδιά”. Ήταν αποτέλεσμα χώρου και timing. Ο Ολυμπιακός βρήκε από νωρίς το πού πονά η άμυνα της Ρεάλ και χτύπησε εκεί ξανά και ξανά. Το 31-19 στο τέλος του δεκαλέπτου δεν ήρθε από ένταση. Ήρθε από ακρίβεια.
Η Ρεάλ Μαδρίτης αντέδρασε όπως αναμενόταν. Με ένα σερί 0-18 γύρισε το παιχνίδι και το έκανε σκληρό, σχεδόν άναρχο. Εκεί για λίγα λεπτά χάθηκε η ισορροπία, με τον Τρέι Λάιλς και τον Ουόλτερ Ταβάρες να επιβάλλουν ρυθμό μέσα από επαφές και δεύτερες επιθέσεις. Ήταν το σημείο που συνήθως τα παιχνίδια “φεύγουν”. Ο Ντόρσεϊ γύρισε στο παρκέ και το παιχνίδι ξαναμπήκε στις γραμμές του. Δύο κατοχές στο ζωγραφιστό, σωστές αποστάσεις, μια αίσθηση ότι όλα επανέρχονται εκεί που πρέπει. Το 49-42 του ημιχρόνου δεν ήταν απάντηση. Ήταν επαναφορά.
Στο τρίτο δεκάλεπτο, η διαφορά άρχισε να ανοίγει χωρίς να το καταλάβεις ακριβώς πότε. Ο Σάσα Βεζένκοφ λειτούργησε σαν σταθερός άξονας με κινήσεις χωρίς μπάλα, άμεσες εκτελέσεις, καμία καθυστέρηση. Ο Ντόρσεϊ εκτελούσε, ο Βεζένκοφ κρατούσε τη δομή. Η Ρεάλ δεν βρήκε ποτέ λύση. Ούτε στις αλλαγές, ούτε στην περιφέρεια, ούτε στο πώς να “χαλάσει” τον ρυθμό. Όταν ο Ολυμπιακός διεύρυνε το σκορ(72-57), το παιχνίδι είχε ήδη γείρει.
Το τελευταίο δεκάλεπτο λειτούργησε περισσότερο σαν επιβεβαίωση. Ο Ολυμπιακός κράτησε τον ίδιο ρυθμό, δεν έδωσε κατοχές, δεν έδωσε χώρο. Έφτασε τους 100 πόντους απέναντι σε μία από τις πιο σκληρές άμυνες της EuroLeague και το έκανε χωρίς να αλλάξει τίποτα από αυτά που τον έφεραν εκεί.
Ο Ντόρσεϊ τελείωσε με 37 πόντους, αλλά η λεπτομέρεια δεν είναι ο αριθμός. Είναι ο τρόπος. Λίγες ντρίμπλες, καθαρές επιλογές, καμία υπερβολή. Ένα παιχνίδι που χτίστηκε πάνω στην απόφαση, όχι στο ένστικτο. Δίπλα του, ο Βεζένκοφ (26 πόντοι, 9 ριμπάουντ) λειτούργησε σαν σταθερά. Όταν η μπάλα πήγε εκεί, το παιχνίδι ηρέμησε. Όταν έπρεπε να τρέξει, ο ρυθμός ανέβαινε ξανά. Το 102-88 δεν λέει όλη την ιστορία. Η πραγματική διαφορά ήταν αλλού: στο ποιος καθόρισε το παιχνίδι και ποιος απλώς το ακολούθησε. Και αυτό, λίγες μέρες πριν τα playoffs είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο απ’ όλα.
