Ο Ολυμπιακός είχε κάνει το δύσκολο, είχε πάρει προβάδισμα στα 13 δευτερόλεπτα, είχε φέρει τη βραδιά εκεί που την ήθελε. Και μετά μέσα σε μια φάση όλα ανατράπηκαν. Όχι επειδή η Βαλένθια έκανε κάτι απίθανο, αλλά επειδή το παιχνίδι ξέφυγε από τον έλεγχο για ένα μόνο λάθος timing. Για 39 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα, το παιχνίδι έμοιαζε να είναι στα μέτρα του. Με έλεγχο ρυθμού, με λύσεις στην επίθεση, με τον Σάσα Βεζένκοφ να δίνει τον τόνο και με στιγμές που θύμιζαν γιατί αυτή η ομάδα χτίστηκε για να κοιτάζει την τετράδα ως δεδομένο, όχι ως στόχο. Και όμως, στο τέλος, όλα κρίθηκαν σε δύο κατοχές. Και σε μια λεπτομέρεια που μετατρέπει τον ήρωα σε μοιραίο.
Ο Εβάν Φουρνιέ έβαλε το μεγάλο τρίποντο στα 13 δευτερόλεπτα για το 83-84, ένα σουτ που έμοιαζε με με υπογραφή νίκης. Ήταν η στιγμή που ο Ολυμπιακός είχε κάνει αυτό που κάνει όλη τη χρονιά. Να βρίσκει τον παίκτη του στα κρίσιμα. Αλλά το μπάσκετ, ειδικά σε αυτό το επίπεδο, δεν συγχωρεί τις μισές ιστορίες. Στην επόμενη φάση, ο ίδιος παίκτης βρέθηκε στη λάθος πλευρά της στιγμής. Το φάουλ πάνω στον Ζαν Μοντέρο, 2,3 δευτερόλεπτα πριν το τέλος, άλλαξε τα πάντα. Και όταν ο νεαρός Σέρχιο Ντε Λαρρέα πήρε τη θέση του τραυματισμένου Μοντέρο και ευστόχησε και στις δύο βολές, το παιχνίδι είχε ήδη γράψει το τέλος του. Το τελευταίο σουτ του Φουρνιέ δεν βρήκε στόχο. Και μαζί του χάθηκε και μια νίκη που έμοιαζε κλειδωμένη.
Το πρόβλημα για τον Ολυμπιακό δεν ήταν μόνο το τελευταίο λεπτό. Ήταν η αίσθηση ότι δεν τελείωσε ποτέ το ματς όταν είχε την ευκαιρία. Στο πρώτο ημίχρονο, με το +8 (42-50) και με τον Βεζένκοφ σε ρυθμό MVP, οι ερυθρόλευκοι είχαν βάλει τις βάσεις. Είχαν βρει ροή, είχαν χτυπήσει τις αδυναμίες της Βαλένθια και είχαν επιβάλει τον δικό τους ρυθμό. Στο δεύτερο μέρος, η εικόνα άλλαξε. Η άμυνα χαλάρωσε, οι αποστάσεις χάθηκαν και η επίθεση άρχισε να εξαρτάται υπερβολικά από τη γραμμή των βολών. Σε ένα σημείο της τρίτης περιόδου, ο Ολυμπιακός σκόραρε σχεδόν αποκλειστικά από εκεί ένα σημάδι όχι ελέγχου, αλλά δυσκολίας. Και απέναντι σε μια ομάδα που παίζει με ενέργεια και ρίσκο, αυτό είναι πάντα επικίνδυνο.
Η Βαλένθια δεν είναι η πιο ταλαντούχα ομάδα της EuroLeague. Είναι όμως μια από τις πιο πεισματάρες. Με κίνηση χωρίς τη μπάλα, με κυκλοφορία (27 ασίστ) και με παίκτες που δεν φοβούνται τη στιγμή, κατάφερε να γυρίσει ένα παιχνίδι που για μεγάλο διάστημα κυνηγούσε. Ο Μοντέρο ήταν ο καταλύτης, ο Μπαντιό η σταθερά και συνολικά οι Ισπανοί έπαιξαν σαν ομάδα που ξέρει ακριβώς τι θέλει.
Ο Ολυμπιακός δεν έχασε γιατί ήταν χειρότερος. Έχασε γιατί δεν είχε καθαρό μυαλό στις κρίσιμες στιγμές. Δεν προστάτευσε το προβάδισμά του, δεν επέβαλε τη σκληράδα του στο τέλος και άφησε το παιχνίδι να τον πάει. Και σε αυτά τα παιχνίδια, το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ εγγυημένο. Η ήττα με 85-84 δεν αλλάζει δραματικά τη θέση του στη βαθμολογία, αλλά αλλάζει την αίσθηση. Από το κλειδώνω την τετράδα στο ξαναμπαίνω στη μάχη. Και σε μια EuroLeague που φέτος δεν συγχωρεί, αυτές οι λεπτομέρειες είναι που καθορίζουν τα πάντα.
