Στο ΣΕΦ δεν υπήρχε απλώς ένταση. Υπήρχε ρυθμός που ξεκινούσε από την άμυνα, περνούσε στις πρώτες πάσες και κατέληγε σε σουτ που έφευγαν με αυτοπεποίθηση πριν καν ολοκληρωθεί η σκέψη της άμυνας. Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε απλώς τη Μονακό στο Game 2. Το τελικό 94-64 γράφει τη διαφορά. Δεν εξηγεί, όμως, πώς δημιουργήθηκε. Για περίπου δέκα λεπτά, η Μονακό έδειχνε ότι είχε σχέδιο. Η μπάλα κυκλοφορούσε, τα κορμιά έμπαιναν δυνατά στις επαφές, το βλέμμα των παικτών της είχε εκείνη τη γνώριμη επιθετικότητα μιας ομάδας που ψάχνει break. Στο τέλος της πρώτης περιόδου, το παιχνίδι ήταν ακόμα ανοιχτό. Και μετά, όλα άλλαξαν. Ο Ολυμπιακός γύρισε τον διακόπτη.
Το δεύτερο δεκάλεπτο δεν ήταν απλώς καλό. Ήταν καταστροφικό για τη Μονακό. Ένα 31-8 που δεν ήρθε από τύχη ή από ένα ξέσπασμα. Ήρθε από κατοχές που έμοιαζαν ίδιες στη λογική τους: πίεση στην πρώτη πάσα, γρήγορη ανάγνωση, έξτρα πάσα, εκτέλεση χωρίς δισταγμό. Το spacing άνοιγε το γήπεδο, οι αποστάσεις γίνονταν πρόβλημα για την άμυνα των Μονεγάσκων και κάθε καθυστέρηση πληρωνόταν.
Ο Σάσα Βεζένκοφ λειτούργησε σαν σταθερά μέσα σε αυτή την καταιγίδα. Δεν χρειάστηκε να “φωνάξει” το παιχνίδι του. Βρέθηκε στα σωστά σημεία, διάβασε τις περιστροφές, εκτέλεσε με καθαρότητα. Οι 21 πόντοι του σε 21 λεπτά δεν ήταν m;allon οικονομία κινήσεων.
Δίπλα του ο Εβάν Φουρνιέ έδωσε ρυθμό δημιουργίας. Επτά ασίστ που δεν ήταν απλές μεταβιβάσεις, αλλά πάσες που έσπαγαν την άμυνα πριν αυτή προλάβει να ισορροπήσει. Οι συνεργασίες του με τον Ντόντα Χολ ύαν μοναδικές σε κάθε κόψιμο, σε κάθε alley-oop, ένα βήμα πιο γρήγορο από την αντίδραση της Μονακό.
Ο Τόμας Ουόκαπ ήταν ίσως το πιο αξιόπιστο σημείο αναφοράς αυτής της ομάδας, δεν άλλαξε τίποτα στο παιχνίδι του και αυτό ήταν ακριβώς το ζητούμενο. Άμυνα, έλεγχος ρυθμού, σωστές επιλογές. Όταν πρόσθεσε και το περιφερειακό σουτ, το παζλ ολοκληρώθηκε.
Η Μονακό από την άλλη, έχασε τον άξονά της πριν προλάβει να προσαρμοστεί. Ο τραυματισμός του Ντάνιελ Τάις αφαίρεσε ένα βασικό σημείο ισορροπίας στη ρακέτα. Η αποβολή του Μάικ Τζέιμς λίγο πριν το ημίχρονο αφαίρεσε την ικανότητα της ομάδας να ελέγξει το τέμπο όταν το παιχνίδι άρχισε να ξεφεύγει. Και απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που έτρεχε αυτό ήταν μοιραίο.
Στο δεύτερο ημίχρονο το παιχνίδι μπήκε σε μια πιο επίπεδη φάση. Ο Ολυμπιακός χαμήλωσε την ένταση, η Μονακό βρήκε κάποιες κατοχές για να μειώσει τη διαφορά, αλλά η εικόνα δεν άλλαξε ποτέ πραγματικά. Η διαφορά ποιότητας, συνοχής και ρυθμού ήταν εμφανής στο παρκέ. Ο Ολυμπιακός έμοιαζε να γνωρίζει πού πηγαίνει κάθε κατοχή πριν καν ξεκινήσει. Δεν κυνηγούσε το παιχνίδι. Το διαμόρφωνε.
Το Game 3 στο Μονακό δεν θα είναι εύκολο. Δεν είναι ποτέ. Αλλά ο φετινός Ολυμπιακός δείχνει την ικανότητα να επιβάλλει τη δική του εκδοχή του παιχνιδιού ανεξαρτήτως συνθηκών. Αν αυτό συνεχιστεί, η «σκούπα» δεν θα είναι απλώς πιθανότητα, θα είναι φυσική εξέλιξη.
