Δεν πρόκειται για σκάνδαλο. Τα σκάνδαλα έχουν πάντα μια δόση ατυχίας, ένα λάθος timing, μια κακή συγκυρία. Αυτό εδώ είναι κάτι πολύ πιο καθαρό, πολύ πιο συνειδητό, σχεδόν κομψό μέσα στην κυνικότητά του. Είναι Manual. Οδηγίες χρήσης της εξουσίας για προσωπική κατανάλωση. Τα σκάνδαλα έχουν άλλοθι. Αυτό εδώ δεν έχει. Είναι ωμή άσκηση εξουσίας. Το κράτος, τελικά, δεν είναι αργό. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα που μας έχουν ταΐσει. Δεν σέρνεται, δεν κολλάει, δεν χάνεται στη γραφειοκρατία. Το κράτος είναι ταχύτατο. Αστραπιαίο. Χειρουργικό. Αρκεί να ξέρει ποιος περιμένει στην ουρά.
Μια υπουργός χάνει στο δικαστήριο. Δεν της αρέσει. Και το σύστημα ενεργοποιείται σαν συναγερμός σε βίλα. Ο νόμος λυγίζει, η διαδικασία επιταχύνεται, η Δικαιοσύνη «επανεξετάζει». Τροπολογία, επείγον, προτεραιότητα. Το κράτος δείχνει τα αντανακλαστικά του. Δεν υπάρχει καμία καθυστέρηση. Καμία αμηχανία. Καμία αδυναμία. Υπάρχει μόνο βούληση.
Και τότε γεννιέται το πραγματικό ερώτημα. Όχι το νομικό. Το πολιτικό. Το ηθικό. Το ερώτημα που δεν απαντάται με διατάξεις και ανακοινώσεις: αφού μπορείτε τόσο γρήγορα, γιατί δεν το κάνετε για όλους;
Γιατί το ίδιο κράτος που κινείται με ταχύτητα φωτός όταν ενοχλείται υπουργός, χρειάζεται χρόνια για να απαντήσει σε έναν πολίτη που περιμένει αναπηρικό επίδομα; Γιατί η ίδια κυβέρνηση που βρίσκει «επείγουσα ανάγκη» σε μια οικογενειακή υπόθεση εξουσίας, αφήνει μητέρες να περιμένουν μήνες για μια παροχή πρόνοιας; Γιατί τα θέματα των παιδιών των υπουργών εξυπηρετούνται με ταχύτητα φωτός, ενώ τα θέματα των παιδιών του κράτους πρόνοιας σαπίζουν σε υπόγεια υπηρεσιών;
Εκεί, ξαφνικά, το κράτος ξαναγίνεται αργό. Εκεί «υπάρχουν διαδικασίες». Εκεί «δεν υπάρχουν πόροι». Εκεί «πρέπει να εξεταστεί». Εκεί «εκκρεμεί». Εκεί «να κάνετε υπομονή». Υπομονή μέχρι να τελειώσει η παιδική ηλικία. Υπομονή μέχρι να εξαντληθεί ο γονιός. Υπομονή μέχρι να συνηθίσεις ότι δεν είσαι προτεραιότητα.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς.
Το κράτος πρόνοιας απευθύνεται σε πολίτες. Η εξουσία απευθύνεται στον εαυτό της.
Και μην ακουστεί ξανά το παραμύθι ότι «η διάταξη ισχύει για όλους». Αυτή η φράση είναι θεσμικός κυνισμός. Ισχύει για όλους όπως ισχύει η ταχύτητα στην εθνική οδό: άλλος με Ferrari, άλλος με σπασμένο παπάκι. Τυπικά στον ίδιο δρόμο. Ουσιαστικά σε άλλο σύμπαν.
Η πρωτόδικη απόφαση δεν ήταν λάθος. Ήταν ενοχλητική. Και σε αυτή τη χώρα, όταν η Δικαιοσύνη ενοχλεί την εξουσία, δεν την αμφισβητείς, απλά τη διορθώνεις. Όχι γιατί νοιάζεσαι για τα παιδιά, αλλά γιατί δεν αντέχεις την ανυπακοή. Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι επίδειξη ισχύος. Είναι το κράτος που κοιτά τον πολίτη στα μάτια και του λέει: μπορώ να κινηθώ. Απλώς όχι για σένα.
Και έπειτα έρχεται το θράσος. Να μιλούν για θεσμικότητα. Για ευρωπαϊκό πολιτισμό. Για κράτος δικαίου. Ένα κράτος που λειτουργεί σαν ασανσέρ με κάρτα πρόσβασης δεν είναι κράτος δικαίου. Είναι private club. Και η είσοδος δεν είναι ελεύθερη.
Σε μια στοιχειώδη δημοκρατία, μετά από κάτι τέτοιο, δεν γίνονται δηλώσεις. Δεν γίνονται συμψηφισμοί. Δεν κρύβεσαι πίσω από την ιδιότητα του γονιού. Γιατί όλοι είναι γονείς κάποιου. Απλώς δεν είναι όλοι υπουργοί.
Παραδίδεις την παραίτηση σου στον πρωθυπουργό. Και φεύγεις.
Όλα τα άλλα είναι απλώς το θράσος να επιμένεις ότι αυτό που είδαμε δεν ήταν αυτό που ήταν.
Και αυτό, όχι, δεν είναι πολιτική. Είναι ωμή εξουσία που έπαψε να ντρέπεται.
Η Μαύρη Γραμμή γράφεται κάθε πρωί. Μια σκέψη την ώρα που ο κόσμος ξυπνά ή ξανακοιμάται.
